Weerstand

Wat mij ergens irriteert, hoewel dat niet helemaal het juiste woord is, is dat mensen niet echt oud worden. Hoeveel mensen er nu al dood zijn ten opzichte van 35 jaar terug, het is niet normaal. Neem nu alle hoofden van de middelbare scholen waarop ik zat, allemaal dood. Ook veel leraren hebben inmiddels het loodje gelegd. En waar slaat het op? Het hoofd van de Mavo waar ik zat, dhr. Bosman, was hooguit 60 destijds. Dan had hij nu makkelijk 95 kunnen zijn, of op zijn minst slechts een paar jaar geleden zijn overleden. Maar nee, de man is al bijna drie decennia dood.

Deze gedachte overviel mij laatst en verontrustte me. Mensen die al van middelbare leeftijd waren toen ik klein was, die kunnen nu toch nog makkelijk in leven zijn? Dat is toch niet teveel gevraagd? Ja, natuurlijk is het wel teveel gevraagd. Ik wil gewoon graag vasthouden aan het verleden, het niet kwijtraken of vervreemden van alles.

Toen ik 16 was, liep er altijd een oude man met zijn hond door de straat. De hond was nog ouder dan hij, dus de man liep voorop, en de hond sjokte er achteraan. Soms poepte hij midden op straat, omdat de hond eenmaal te oud was om het nog te snappen. Ik weet nog hoe hij heette want ik bracht de krant bij hem.

Tot mijn grote vreugde zag ik de man vandaag lopen. Nauwelijks veranderd, wat witter nog en ietsje brozer. Maar hij stak de straat over en liep naar zijn auto. Hij reed dus nog auto ook. Eindelijk werd er eens weerstand aan de tijd geboden.

Als ik koning was

Om één ding ben ik toch wel blij, en dat is, ondanks Maxima, dat ik Willem-Alexander niet ben. Je zult elk jaar op je verjaardag je nette pak aan moeten trekken, ergens in een stad op bezoek gaan en je beste humeur moeten meenemen. Zwaaien, lachen en positief praten. Natuurlijk, hij doet het prima en zijn vrouw is onvermoeibaar en weet exact op het juiste moment te lachen, maar toch! Kleine Ariane had er de meeste moeite mee vandaag. Gapen, een iets te serieuze blik en plichtmatig zwaaien. Ik had een beetje medelijden met de kleine meid, die evenwel in wieg is gelegd om prinses te worden.

Maxima lijkt van zo’n dag te genieten. Het protocol heeft van haar wel een koningin gemaakt die de juiste dingen zegt, maar zodra ze muziek hoort staat ze mee te deinen en te zwaaien op een manier waar alle andere leden van het Koninklijk Huis bij in het niet vallen. Op geheel natuurlijke wijze eist ze de aandacht van de camera op en geen enkele andere prinses komt qua charme ook maar bij haar in de buurt.

Nee, als ik koning zou zijn, dan werd het lastig want ik heb heel veel moeite om dingen te zeggen die ik niet meen. En ik weet dat bijna iedereen dat heeft dus lossen veel mensen dat op door dingen te gaan menen die ze niet menen. Ze maken zich dingen wijs die het makkelijker voor ze maken om niet tegen confrontaties aan te lopen. In het bedrijfsleven is het heel normaal om dingen te zeggen en te doen die je niet meent. Je klapt als je baas weer op ongemakkelijke wijze een toespraakje heeft gehouden, je zegt dat je enthousiast bent over het laatste product, en je bent een enorm gedreven persoonlijkheid.

In je vakanties ga je langzaam inzien dat het leven wat je normaal leidt niet klopt. Dat je eigenlijk helemaal niet zo enthousiast bent als je baas je belt. Dat het eigenlijk veel leuker is om rustig op een ligbedje te liggen. Daarom mag je ook nooit lang op vakantie. Omdat het verkeerde gevoel niet mag gaan knagen. Na je pensioen mag dat gevoel komen, want dan ben je niet meer nodig. Vandaar dat prinses Beatrix niet meer meeloopt op Koningsdag. Die is echt helemaal klaar met die onzin.

Wat ik wel echt grappig vond, was dat ze de microfoon van Roy Donders hadden uitgezet. Zo kon de man lekker zingen, en had niemand er last van.

Cardiovascular disease

Laatst, toen er bij Tammar bloed afgenomen moest worden, en ze wat nerveus was, vroeg ze aan mij of dat mij ook wel eens gebeurd was. Ja hoor, antwoordde ik. Wel een paar keer. Bij de militaire-dienstkeuring, o.a. daar vroegen ze of ik de prik lekker vond, en toen ik ja zei mocht ik nog een keer, zeiden de stoere mannen met de mislukte carrière. Later kreeg ik een ansichtkaartje van ze met daarop mijn bloedgroep. Ik weet hem niet meer.

Wat ik nog niet wist toen Tammar het vroeg, is wat ik nu weet, dat ik binnenkort weer bloed mag laten afnemen. En daarbij maken ze een CT-scan van mijn hart. De artsen hebben namelijk ontdekt dat ik in mijn niet aflatende naïviteit, in mijn eeuwige misleidende gedachtengang dat dit hooguit anderen zou kunnen overkomen maar mij toch nooit, mijn medewerking heb verleend aan een wetenschappelijk medisch onderzoek, waarbij ik in een bepaalde groep zou worden ingedeeld, en waarvan ik dacht dat ik in de referentiegroep zou worden ingedeeld. Maar nee, interventiegroep B, en dat betekent nu dat ik me mag melden in het belang van de wetenschap.

Net als Trump en Robbert Dijkgraaf twijfel ik aan de wetenschap, want zou niemand aan ze twijfelen, hadden ze geen enkele drijfveer om beter te worden. Een berekening die ik heb gemaakt laat zien dat slechts 5% van wat we weten, ook werkelijk waar is. Bovendien hebben we geen enkel idee welke 5% dat precies is. Daarom heb ik me opgegeven, zodat we langzaam naar de 5,1% kunnen. Mack dient de wetenschap, altijd.

Mijn allerliefste liefie

Dochter en ik zijn al een maand aan het kwakkelen. Zij net een weekje langer. Hoesten, overgeven, koorts, ellende. Vandaag ging ik met haar naar de huisarts. Ze had al antibiotica, prednison en puffers gekregen, het hoesten is er nu bijna onder, maar ze kreeg weer koorts en moest overgeven. Onze eigen huisarts was met vakantie dus kregen we een invaller. Aardige man, en Tammar had hele verhalen, hetgeen de dokter wel amusant vond.

Een uurtje later moest ze bloedprikken. Ze was wat nerveus en vroeg aan mij of ik haar dusdanig kon knijpen om te laten voelen hoeveel pijn het deed. Ik gaf haar een kneepje van niks, om het niveau van pijn aan te geven. We moesten een nummertje trekken, nog zes wachtenden voor ons, en ze was aan de beurt. Een aardige vrouw vertelde haar wat er ging gebeuren, Tammar vroeg hoeveel prikken ze kreeg, en dat was er gelukkig maar één. Tijdens het prikje hield ze haar ogen dicht, en de vijf of zes buisjes bloed waren in een mum van tijd gevuld. Toen de spuit er al uit was, vroeg de mevrouw of Tammar het watje even vast wilde houden, en ineens reageerde ze niet meer en kieperde achterover. Weg was ze. Ik schrok me een hoedje, want die zag ik niet aankomen. Binnen een paar seconden was ze weer bij, en nam ik mijn allerliefste liefie -zo noem ik haar vaak- weer mee in de auto naar huis.

Ze heeft er weer een medicijn bij, deze week moet ze nog thuisblijven, daarna heeft ze vakantie en over een week is ze weer de oude, volgens de huisarts. Moeten we nog wel even bellen voor de uitlslag natuurlijk. Pfeiffer, kinkhoest, dat soort onheilspellende dingen hoorde ik hem zeggen. Ik kinkhoest zelf ook nog even door. Ik kreeg laatst midden in de nacht geen lucht en moest even wachten voor ik kon inademen. Waardoor weet ik niet precies. Met een onheilspellend geluid zoog ik ineens mijn longen halfvol, want vol lukte haast niet, en dat was al genoeg om mevrouw Mack rechtop in haar bed te doen zitten. Daarna hoestte ik me weer leeg, en toen ik uit de hoestbui was, ging ik uitgeput weer liggen. Kinkhoest, hoe verzint hij het!

Preventieassistente

Vorige week was ik bij de preventieassistente. Dat heette vroeger mondhygiëniste, maar toen dat nog zo heette kwam ik daar nooit. Toen had ik nog een tandarts die zelf even tandsteen verwijderde. Nooit gezeik in die tijd. Tegenwoordig? Altijd. Vooral dat geëmmer over tandenstokeren of flossen. Zit niet in mijn systeem, zoals de beugel niet in mijn verzekeringspakket zit. Maar het schijnt toch uiterst belangrijk te zijn. Of ik wel eens last had van bloedend tandvlees tijdens het poetsen? “Nee, nooit. Alleen tijdens het stokeren,” antwoordde ik. Dat was ook poetsen volgens de preventieassistente.

Nou, dan kan zij honderd keer preventieassistente zijn, maar ik weet toch vloek het verschil wel tussen poetsen en stokeren? De wereld raakt steeds voller met experts die niet meer kunnen nadenken.  Ze eindigde met een verhaal dat oude mensen vaak overlijden doordat ze bacteriën in hun mond hebben, en toen had ze me. Want ja, ik ben ook al 47. Dus nu poets ik elke dag met een tandenstoker. Kutwijf.

En nu zijn de rapen gaar.

Net op de dag dat ik de koptekst van dit weblog (eenzijdige berichtgeving vanaf een zolderkamer) veranderde omdat ik nooit meer op zolder zit, zit ik nu geheel toevallig weer op zolder. Die is weer enigszins bewoonbaar na een paar uur opruimen. Het nadeel van beneden schrijven is dat de televisie aanstaat, en de televisie stoort mijn gedachten. Ik kan niet meer aangeven welke het vorige logje is dat ik op zolder heb geschreven, maar ik heb wel het gevoel dat het beter gaat als het stil is. Ik had tijdens het maken van mijn huiswerk al stilte nodig, en op mijn werk heb ik dat nog steeds. Dus regelmatig loop ik te tieren dat mensen eens wat minder hard moeten telefoneren of discussiëren. Of dat ze het gesprek eens wat moeten inkorten, want negen van de tien keer rekken ze het, zeggen ze vijf keer hetzelfde om het maar op een gesprek te laten lijken.

In elk geval, nu zijn de rapen dus gaar, staat er in het Frans. Er staat worteltjes, maar dat is de uitdrukking.  Op het Koreaanse schiereiland, daar zijn de rapen gaar. Noord-Korea dreigt met een kernoorlog als Amerika besluit tot militair ingrijpen naar aanleiding van nucleaire proeven van Noord-Korea. Ik ben geen groot strateeg, maar Noord-Korea kan alleen proberen de vloot van Amerika te treffen, of een kernbom op Zuid-Korea gooien, dat er ook weer niks aan kan doen. Amerika wil versneld een anti-raketschild plaatsen in Zuid-Korea, waar China dan weer boos om is omdat dan ook de raketten van China uitgeschakeld kunnen worden. Als China slaat, wordt het boos als je de slag afweert? Sommige dingen vallen eenmaal niet te begrijpen. Het zijn Chinezen, Koreanen, Japanners, Russen en Amerikanen die een conflict hebben. En als de situatie uit de hand dreigt te lopen, dan mag je toch rustig zeggen dat de rapen gaar zijn?

 

MOAB

De Amerikanen hebben een bom in hun arsenaal, een conventionele bom, die de zwaarste is van allemaal. Hij wordt mother of all bombs genoemd, al is dat niet de echte afkorting van MOAB. De Russen claimen een nog zwaardere bom te hebben, the father of all bombs, maar het bestaan hiervan is twijfelachtig, en met Russen weet je het eenmaal nooit. Ook tijdens de koude oorlog verwarden ze boomstammen met kruisraketten.

Deze bom, die 10.000 kilo weegt, ontploft vlak boven de grond en vernietigt alles in een straal van 1,5 kilometer van de inslag.  Deze bom is onlangs voor het eerst ingezet in een oorlogsituatie in Afghanistan en volgens bronnen zijn daar 36 mensen bij gedood. Wat natuurlijk belachelijk weinig is, voor een bom van dat formaat. Een ideale bom om op een vijandelijke militaire basis te droppen.

Toen ik hem zag ontploffen vond ik het nog meevallen. Ik had natuurlijk makkelijk praten vanachter mijn laptop, maar eerdere berichten vertelden dat alles in 20 km omtrek vernietigd zou worden. Dat blijkt dus niet te kloppen. De bom moet vooral angst inboezemen, ook door de paddestoelenwolk die hij nalaat, alsof hij een nucleaire bom was.

Amerika schijnt 15 van zulke bommen te hebben. Nu nog veertien. En nog 6800 nucleaire bommen. Maar in een moderne oorlog worden behalve door misdadige regimes geen bewuste burgerslachtoffers meer gemaakt. Dus die dienen ook ter afschrikking. Welbeschouwd was het nog niet zo´n gek idee van de Russen om hun bomen in de kleuren van een kruisraket te schilderen.