Aan mijn beste vriend

Ik wilde graag nog één keer schrijven over Mack. Over de leuke dingen. Toen dacht ik: Ze krijgen wel een overdosis Mack op dit moment, maarja, dat komt doordat wij een "onderdosis" hebben en hier gillend gek worden. En het is een weblog dus ik dacht: Ze hoeven het niet te lezen, eigen keuze.

Ik heb Mack uit Goirle gehaald. Er stond een advertentie in de krant: Bulldogpuppen, 1250 gulden. Voor de mensen die er geen verstand van hebben, dat is heeeeeeeel goedkoop. Ik ben er dezelfde avond met een vriendin heengereden. Ze hadden er nog twee. Ik heb Mack gekozen omdat hij op een afstand alles bleef bekijken terwijl z'n broertje al meteen bij me op schoot zat. Ik hou nogal van een afwachtende houding.
Waarom een bulldog…. Ik vind het de clowns onder de honden. Ze lijken echt dom maar zijn in werkelijkheid zo enorm intelligent. Hij is vernoemd naar de vrachtwagen, de "Mack-trucks", deze hebben allemaal een embleem van een Engelse Bulldog op de auto.
Ik heb Mack zelf opgevoed, en denk niet dat ze dom zijn. Mack liep nooit aan de riem, zelfs niet bij de dierenarts. Als ik naar de supermarkt ging bleef hij netjes voor de deur zitten totdat ik er weer was. Daar tegenover stond dat ik niet langs een cafetaria kon lopen, want hij zat dan al binnen. "Mag ik een rauwe frikandel?"… Ik kreeg vaak een verbaasde blik, totdat ze me kenden. Dan wilde ze de frikandel graag zelf aan Mack geven.
De eerste drie zomers van zijn leven heb ik erover gedaan om hem te leren zwemmen (80% van de Bulldoggen kan niet zwemmen). Dit hield in dat ik langs het water stond met een badpak aan, een bal in het water gooide en maar moest hopen dat hij niet zonk. Drie keer heb ik er achteraan moeten springen omdat hij onder water was. De eerste keer stond ik er in mijn kleding, daarna wist ik beter. Maar hij was een echte waterrat, je moest alleen de bal niet te ver het water in gooien (anders kreeg je meteen zo'n blik van: Doe het effe lekker zelf) en je moest hem altijd in de gaten houden. Nooit wegkijken, want als hij dan onder water ging, wist je niet waar je zijn moest. Na het zwemmen gebeurde het met regelmaat dat hij met het uitschudden gewoon omviel. Dat was niet zielig, daar was hij gewoon een bulldog voor. Die hebben dat soort dingen. En het was erg lachwekkend om te zien.
Soms liep ik een stuk met hem, moest ik een weg oversteken, waren we bijna bij de stoeprand, dan miste hij de stoeprand gewoon en klapte op z'n bek. Nee, dat was niet zielig, dat was lachwekkend. Hij zat er niet mee want het grootste voordeel van een bulldog: Ze hebben een loeihoge pijngrens, daarom ideaal in een gezin met kinderen.
Kwaad worden op hem had geen zin want iedere vorm van aandacht betekende in zijn hoofd maar één ding: spelen!!!! Gaf je hem een ram, dan haalde hij een speeltje. Gaf je hem een trap, dan haalde hij z'n speeltje. Begon je lief tegen hem te praten en wilde je hem knuffelen dan dacht hij maar één ding: Bewijs maar dat je van me houdt, speel met mij!!! En ging dan de bal halen.
Bullen denken ook maar in één rechte lijn. Als je hem laat zitten en hij moet blijven, je legt een bal 500 meter verder met daartussen allerlei opstakels, dan zullen deze allemaal omliggen als hij bij de bal is. Ja, ook mij heeft hij meerdere malen omver gelopen omdat ik "in de weg liep". Moet je daar maar niet gaan lopen. Stoelen, tafels, hordeuren, je moeder, je kan het zo gek niet bedenken, hij liep het omver of kapot.
En toen kwam "Commando Mack" in zijn leven. Het leven werd een groot feest. Want als Mack 5 minuten intensief ging liggen staren naar Commando Mack, dan stond deze meteen op met de zin: Hij wil spelen… Ik ga even naar buiten met hem. Geweldig. Elk weekend lekker 2x naar het bos, iedere avond met hem spelen, Mack had Commando Mack in z'n zak.
Hij was vrolijk, trouw, lief, sterk en hij stonk en liep altijd te hijgen.

Nu is hij niet meer. Ik ben blij voor hem dat ik de beslissing genomen heb. Mijn grootste angst was altijd dat hij verschrikkelijke pijn zou krijgen. Dit kan nu niet meer gebeuren. Hij was mijn beste vriend, dik 9 jaar lang. Ik hield van hem als mijn eigen kind. Alles zal moeten slijten, en dat gaat wel een tijdje duren. Maar hij was in één woord geweldig.

Advertenties

34 reacties op “Aan mijn beste vriend

  1. Jolie schreef:

    een schat van een beest… eigenlijk is het oneerlijk dat honden maar zo’n kort leven hebben. ik bedoel, vergelijk het eens met een schildpad ;-} die worden wel 80 en een hond heeft hooguit een lousy 10 jaar..
    konden we daar maar eens een god op aanspreken 😉
    (zorry geen hoofdletters want baby op arm)

  2. Kwebbel schreef:

    Wat een ontroerend verhaal vrouwtje van Mack.
    Je hebt idd de juiste beslissing genomen, Mack heeft geen pijn gehad.
    Sterkte

  3. mack schreef:

    @Jolie. Dat is precies wat ik altijd roep.
    Dat van die geen hoofdletter is je vergeven. Ga heen en zondig niet meer.

  4. Peng schreef:

    Mevrouw Mack, wat een prachtig verhaal. Weet je dat ik hardop heb zitten lachen om sommige stukjes? Ik hoop dat dat desondanks gepast was. Wat een schat van een beest was het. Ik zou er spontaan hondenliefhebber van kunnen worden, eerlijk waar.
    Dus genoeg van de verhalen over Mack? Dacht het niet!

  5. Vrouwtje van Mack schreef:

    @Peng. Dat was heel gepast want dat was precies de bedoeling. Toen Mack nog leefde moest iedereen ook om hem lachen….

  6. de P. in Trintange schreef:

    9,5 jaar, is dat niet een kort hondenleven?

  7. rob schreef:

    Waardiger, d.w.z. met zulke mooie logjes, kun je toch niet afscheid nemen van een beste kameraad?

  8. Vrouwtje van Mack schreef:

    @de P. Bulldoggen worden gemiddeld 8, dus hij was oud. Hij stond ook op de veteranenlijst. Hij was 1 van de 55 oudste (geregistreerde) Bullen van Nederland.

  9. Marloes schreef:

    Onze Jazz (kruising Engelse Bulldog/Bouvier …echt heus waar!) heeft diezelfde trekken. Water is om te drinken en het heeft me heel wat natte kleding gekost om haar aan het zwemmen te krijgen en elek vorm van aandacht is een aanleiding om de bal te halen.
    Je hebt een prachtig eerbetoon geschreven vrouwtje Mack.

  10. Wieneke schreef:

    Wat een leuk verhaal over die grappige Mack. Het zijn inderdaad bijzondere honden, bulldogs. Schrijven over je dier helpt enorm bij het verwerken van het verdriet over het afscheid. Gewoon doen dus. Mooi trouwens die foto. Ik heb van al mijn overleden huisdieren een mooie foto hangen/staan. En ook de verhalen zijn op schrift opgetekend. Zo worden ze nooit vergeten door ons.

  11. anna-maria schreef:

    Mooie log.
    Denk dat Mack het heel erg leuk bij jou heeft gehad.

  12. Eduardo schreef:

    Ik lees dit nu pas, je m’ecxuse. Heel veel sterkte met het gemis.
    Iemand zei me een jaartje geleden: “Wanneer je huisdier sterft, dan sterft er ook een stukje van jezelf.” Op dat moment zeer ontroerend.
    Vergeten doe je niet, maar de pijn slijt. Gelukkig!

  13. Jasper schreef:

    Hey mevrouw Mack,
    Ik lees nu net dat Mack er niet meer is.. Heel veel sterkte met alles.. Het was een erg gaaf beest..
    Hugz aan uw man en zoon.. (die ik slechts ken van de verhalen en foto’s).

  14. Jasper schreef:

    Hey mevrouw Mack,
    Ik lees nu net dat Mack er niet meer is.. Heel veel sterkte met alles.. Het was een erg gaaf beest..
    Hugz aan uw man en zoon.. (die ik slechts ken van de verhalen en foto’s).

  15. marina van dongen schreef:

    Mooie ode aan een geweldig leuk dier. Ik wist niet dat het zulke leuke honden waren, zal er nu anders naar kijken.
    Volgens mij was jij een supervrouwtje voor Mack (de echte en vast ook voor de commando).

  16. marina van dongen schreef:

    Mooie ode aan een geweldig leuk dier. Ik wist niet dat het zulke leuke honden waren, zal er nu anders naar kijken.
    Volgens mij was jij een supervrouwtje voor Mack (de echte en vast ook voor de commando).

  17. CiNNeR schreef:

    Leuk om de leuke dingen van mack te lezen. Ik zie helemaal voor me hoe hij moeders en tafels omrent en bij werkelijk alles zijn bal haalde. Gewoon over blijven schrijven, blijven de leuke herinneringen bij!

  18. Frans54 schreef:

    Die rechtlijnigheid en hoge pijngrens van een bulldog herken ik ook in het exemplaar van de buren. Als die mij in de tuin hoort wil hij op me af. Dat er een schutting tussen staat die hij al vele malen zonder succes heeft proberen om te koppen/bulldozeren maakt niet uit, iedere keer klinkt weer een dof “boink”tegen de schutting gevolgd door verwoed schrapende poten. Hij is er heilig van overtuigd dat het hem ooit, op een mooie dag zal lukken om te gaan kijken wie daar aan de andere kant van de schutting is.
    Nogmaals sterkte en bedankt voor bovenstaand verhaal.

  19. Frans54 schreef:

    Die rechtlijnigheid en hoge pijngrens van een bulldog herken ik ook in het exemplaar van de buren. Als die mij in de tuin hoort wil hij op me af. Dat er een schutting tussen staat die hij al vele malen zonder succes heeft proberen om te koppen/bulldozeren maakt niet uit, iedere keer klinkt weer een dof “boink”tegen de schutting gevolgd door verwoed schrapende poten. Hij is er heilig van overtuigd dat het hem ooit, op een mooie dag zal lukken om te gaan kijken wie daar aan de andere kant van de schutting is.
    Nogmaals sterkte en bedankt voor bovenstaand verhaal.

  20. Albert schreef:

    En weer wordt ik even stil…. 😦

  21. Albert schreef:

    En weer wordt ik even stil…. 😦

  22. Von schreef:

    Owww, ik schrik ervan. Ik wist wel dat bulldoggen niet zo heel oud worden maar toch. Toen ik nog vaak op je weblog kwam ging het zo goed met hem [dacht ik]
    Heel erg veel sterkte met alles. Ik heb een paar maanden geleden mijn grote reu in laten slapen. Heb heel veel gehuild en heel veel gewandeld met de hond die ik nog heb maar ik kan er nog steeds niet goed over praten of schrijven. Hij sliep elke nacht op de grond naast mijn bed.
    Ik kan alleen maar ‘sterkte’ zeggen. Het is zwaar kut.

  23. Von schreef:

    Owww, ik schrik ervan. Ik wist wel dat bulldoggen niet zo heel oud worden maar toch. Toen ik nog vaak op je weblog kwam ging het zo goed met hem [dacht ik]
    Heel erg veel sterkte met alles. Ik heb een paar maanden geleden mijn grote reu in laten slapen. Heb heel veel gehuild en heel veel gewandeld met de hond die ik nog heb maar ik kan er nog steeds niet goed over praten of schrijven. Hij sliep elke nacht op de grond naast mijn bed.
    Ik kan alleen maar ‘sterkte’ zeggen. Het is zwaar kut.

  24. mack schreef:

    Dank je Von. Mack was al een poosje krakkemikkig maar tijdens spelen of het bos werd hij 5 jaar jonger.
    Het is klote, maar hij heeft het goed gehad bij ons.

  25. Yukiko schreef:

    Wat een lief ontroerend logje.

  26. Yukiko schreef:

    Wat een lief ontroerend logje.

  27. Gabry schreef:

    Behoorlijk lullig dat ik geen afscheid heb mogen nemen… Groetjes!!!!

  28. Gabry schreef:

    Behoorlijk lullig dat ik geen afscheid heb mogen nemen… Groetjes!!!!

  29. mack schreef:

    @Gabry. Hij was voor jou toch z’n mand niet uitgekomen.

  30. Gabry schreef:

    Jezus, wrijf het er nog maar even in!!!
    Van je vrienden moet je het hebben…

  31. Gabry schreef:

    Jezus, wrijf het er nog maar even in!!!
    Van je vrienden moet je het hebben…

  32. Tessa en mack schreef:

    Heel veel sterkte met het verlies van mack, ik tessa heb mijn maatje ook verloren na een 3 maanden onderzoek.
    foto’s , bloed-, faces onderzoek etc etc.
    uiteindelijk was de uitslag dat hij maagkanker had.
    Ook wij missen hem.
    woef woef blaf 😦

  33. Tessa en mack schreef:

    Heel veel sterkte met het verlies van mack, ik tessa heb mijn maatje ook verloren na een 3 maanden onderzoek.
    foto’s , bloed-, faces onderzoek etc etc.
    uiteindelijk was de uitslag dat hij maagkanker had.
    Ook wij missen hem.
    woef woef blaf 😦

  34. Margo schreef:

    Goh, bij gebrek aan verse logjes blader ik een beetje door je blogleven en kom uit bij de dood van Mack. Het zal niet lang meer duren voor ik mijn boxer ook moet wegbrengen. Ze is 13 jaar oud, zo goed als stokdoof, ziet selectief, stinkt, heeft rare bobbels, plast vaak op de verkeerde plek en ook in haar mand… ik moet continue hondenmandkussens wassen. Ze is nog heel levendig als we gaan wandelen, is gek op het bos. Maar wordt wel stram en stijf en af en toe lijkt het wel alsof ze het een beetje kwijt is. Ik dweil wat af in huis, lastig ook met een oude hond zes hoog wonen Maar om haar weg te brengen terwijl zij volgens mij geen pijn heeft en ook niet echt ziek is, kan ik niet (nog) met mijn geweten overeen brengen…

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s