Vader in nood

Onze dochter zorgt nogal eens voor probleempjes. Vandaag bijvoorbeeld heeft ze weer schade aangericht aan diverse spullen waaronder mijn wetboek wat ik nodig heb voor het examen. Het is gelukkig maar waterschade, maar toch, leuk is anders. Haar straffen is lastig. Op de gang zitten vindt ze leuk, naar haar kamer gaan vindt ze leuk, en in de kruipruimte opgesloten zitten buiten fysiek geweld weten we het eigenlijk ook niet zo goed. “Maar,” zeggen mensen dan, “slaan doe je uit onmacht.” Klopt. Helemaal mee eens. Ben ook totaal onmachtig tegen haar. U herkent misschien wel dat als je als ouder dreigend roept “niet doen”, dat het kind het dan tóch doet. Ze staat bijvoorbeeld klaar om met een schaar de staart van de kat af te knippen, wij roepen dat dat niet mag en dan toch even snel die staart eraf knippen. Dat soort dingen. Uit zelfverdediging geef ik haar wel eens een mep terug.

Denk niet dat wij onze dochter zat zijn. Integendeel. Wij danken de regering dat wij de kinderopvang kunnen bekostigen. Het is gewoon lastig, dat opvoeden tegenwoordig. Lastig want strijdig. In veel culturen is het gebruikelijk om diegenen te slaan waar je van houdt. Omdat dat achterlijke culturen zijn, en omdat ik bang ben dat ik dan regelmatig klappen krijg, voeren we dat hier niet in. Maar hoe straf je een kind waar je gek op bent? Nog even en ik word gewoon uitgelachen hier. Die kinderen hebben niet in de gaten dat ik ook een ego heb. Dat ik op een gegeven moment ook mijn leiderspositie hier ga verdedigen. Vastbinden en de mond snoeren, dat is de enige straf die ik kan verzinnen waarbij ze verder geen schade kan aanrichten. Maar ja, het is zo rigoureus hè?

Ach, morgen is het weer over. Dan zegt ze weer: ik ben toch jouw liefie hè? Zo uitgekookt.

Advertenties

15 reacties op “Vader in nood

  1. Jolie schreef:

    Ja, dat kennen we hier ook.
    Hier staat de oudste al vaak met een open-en-dicht-happend-handje naast het hoofd een pratend mondje te imiteren als ik haar toespreek, en de jongste kan erg goed uitlachen, compleet dubbelliggen als ze een opdracht krijgt iets te doen of te laten.
    Zou het al te laat zijn? vraag ik me wel ns af.

  2. Laurent schreef:

    ‘Nog even en ik word gewoon uitgelachen hier.’ Althans, dan ook openlijk 😉

  3. Mack schreef:

    @Jolie: Het komt goed! Dit zouden wij vroeger ook gedaan hebben ware het niet dat we dan gewoon een mep kregen als we het waagden.

  4. Mack schreef:

    @laurent: het probleem is dat ik mijn kinderen alletwee leuk vind. Dus ik vererger de situatie vaak door mee te doen. Totdat het uit de hand loopt en ik wil optreden, maar dan is het te laat. Eigenlijk moet je gewoon een norse vader zijn voor wie ze sidderen.

  5. Linda de Jong schreef:

    Die hebben ze al, maar dan de vrouwelijke versie….

  6. Laurent schreef:

    @Mack: ik pretendeer in de verste verte niet dat ik het beter zou doen dan jij, waarschijnlijk niet…

  7. Laurent schreef:

    En het komt vast allemaal goed. Elk kind heeft zo zijn specifieke onhandigheden in de opvoeding, maar als de ouders deugen gaan de kinderen bijna altijd ook deugen, en ik heb de stellige indruk dat jij en Linda deugen.

  8. robschimmert schreef:

    Ik heb drie dochters en ik leef nog steeds……

  9. Jenni schreef:

    Ik heb ook zo’n exemplaar. En het gaat beter als ze eenmaal vier jaar zijn. Geloof me.

    In het geval van Tammar is het gewoon jammer dat haar duistere inborst samengaat met zo’n engelachtig uiterlijk. Het was beter geweest als ze een groene huid, wratten, een kromme neus en een bezemsteel had gehad, dan kon je haar tenminste herkennen. Nu zie je het (of liever gezegd: haar) niet aankomen, dat is wel jammer.

  10. Ximaar schreef:

    Als stuurman aan wal, danwel kinder- (maar dus niet probleem-)loos figuur denk ik dat je grootste wapen in dit soort gevallen geduld is. Heb je haast en wil je dat Tammar snel iets doet (opruimen, meegaan of weet ik niet wat) dan zal je daar door je eigen tijdgebrek de dupe van worden. En natuurlijk merkt ze dat je haast hebt en dat haar leuke dwarsigheid op dat moment het meeste effect heeft.

    Bij mijn ouders speelde mijn vader de boeman. Die dreigde met slaan. M’n moeder was daar niet van gediend en de keren dat mijn vader heeft geslagen was echt minimaal. Hij kreeg gewoon de kans niet. Die boemanrol pastte destijds prima bij hem. Hij was een behoorlijke driftkikker, had geen geduld en heeft jaren last gehad van een flinke inzinking. Niets ging dus zoals hij het wilde. Hij verstopte zich in zijn werk. Maakte lange dagen en was zo ongeveer alleen thuis om te eten en te slapen. Als kind viel dat natuurlijk op. Vader de vriend houden was veel eenvoudiger dan moeder de vriend houden, want zij was constant in de buurt.

    En mijn moeder deed niet zo moeilijk, die bracht het geduld op en volgens mij had dat het meeste effect. En als dingen niet snel genoeg gingen, dan hielp zij op haar beurt eventjes mee. Speelgoed ging dan niet in de speelgoedkist, maar in de vuilnisbak of houtkachel. Dan hoefde ze dat een volgende keer niet opnieuw op te ruimen. Ik herinner me ook dat ze nog wel eens mij of m’n jongere broertje het huis uit stuurde met de boodschap om vooral niet ’s avonds terug te komen. Ze was ons dan even flink zat. En zo waren er nog meer psychologische trucjes waar zij zeer creatief in was.

  11. Margo schreef:

    In mijn tijd …. kreeg je gewoon een mep als je iets brutaals deed. Brutaal, dat is een woord uit de oertijd, toen kinderen nog braaf waren. Braaf is een woord uit de oertijd ……

    Ik kreeg ook wel eens per ongeluk een draai om m’n oren als mijn zusje iets geflikt had. Dan zei m’n moeder, nou dan heb je ‘m alvast te pakken voor als jij iets uithaalt!

    Zo ging dat toen.

    Ik heb overigens toen ik echt iets uithaalde geen straf gehad. Ik wilde mijn moeder helpen en heb van haar breiwerk alle losse draden afgeknipt. Het was goed bedoeld, dus geen straf.

  12. Eva schreef:

    Aan haar enkeltjes buiten aan de waslijn wil ook nog wel eens helpen. Zeker als het regent. Dan maak je daar meteen een foto van en die kan weer op Margo haar waslijntjes weblog!
    (dat is vals Eva! :-))

  13. Margo schreef:

    Goed idee Eva! Graag wel een groot zacht kussen eronder!

  14. yukikopesik schreef:

    Frustratie is vreselijk als ouder. Helaas kom je daar te laat achter. Niet alleen als Mack zijnde.

    Maar goed, ik wil niet betweterig overkomen, maar het is een vorm van aandacht vragen van haar. Waarmee ik niet wil zeggen dat ze dat tekort komt, maar bij sommige kinderen helpt het om extra 1 op 1 aandacht te geven, dan is de behoefte om rottigheid uit te halen veel minder. Hier helpt het in ieder geval.

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s