Rolletjes

Er gaat hier iets niet helemaal goed. De voortdurende stress heeft zijn weerslag op vooral Linda die op haar laatste benen loopt. Ze geeft het voortdurend aan maar wil er tegelijkertijd niet aan omdat wij geen uitzonderingen zijn op andere gezinnen. Twee banen, twee kinderen, twee krakende ruggen, en een studie, het is gewoon veel. Sommigen zullen erom lachen, maar ik zie het in Linda’s betraande ogen. Volgende week gaat ze naar de huisarts, waarschijnlijk om het probleem weg te lachen.

Ik trek het mij aan want zij maakt mijn leven makkelijk. Niet omdat ik niet meewerk, maar omdat ik niet meedenk. Het denken en organiseren laat ik aan haar over, ook omdat zij daar altijd het initiatief toe neemt, en omdat het niet in haar aard ligt het uit handen te geven. Daar ligt het grote probleem. Het sluipt erin en voor mij is het wel makkelijk. Dus er moet iets structureel veranderen.

Morgen zou ze een verzetje hebben en zou ik met de kinderen alleen thuis zijn. Vanochtend stak mijn rug daar een stokje voor. Uit eigen beweging zegde ze het verzetje af, ik zou mij misschien wel gered hebben, maar toch ben ik blij dat ze niet gaat. Linda houdt ervan om dan flink op mij af te geven, maar in haar huidige gemoedstoestand is ze eigenlijk ook wel blij dat ze thuis blijft. We zijn best een sterk team, maar misschien moeten de rollen eens onder de loep genomen worden.

Nou, kom maar op met de goede raad.

Advertenties

19 reacties op “Rolletjes

  1. Laurent schreef:

    Niet dat ik nu bepaald ervaring heb in met soort problemen, maar je legt het zelf goed uit: ‘Het sluipt erin en voor mij is het wel makkelijk. Dus er moet iets structureel veranderen.’

    Je moet dan inderdaad bewust het patroon veranderen en dat er opnieuw in laten slijten.

  2. robschimmert schreef:

    Misschien moeten jullie niet alles willen en kunnen en is het handiger om – mogelijk pijnlijke – keuzes te maken. Want daar komt het in het leven per saldo toch telkens op aan. Ga maar eens afvinken en heb het lef om ergens een streep door te zetten. Want een dag heeft echt niet meer dan 24 uur…..

  3. Margo schreef:

    Ik sluit mij helemaal aan bij Rob. Jullie willen te veel. Meer dan je aankunt. En dat geldt niet alleen voor jullie. Twee fulltime banen en twee kinderen en een studie … tja, dat is vragen om moeilijkheden. Maar dat weten jullie wel.

  4. Linda de Jong schreef:

    Ik heb geen fulltime baan Margo, ik werk (maar) drie dagen….

  5. fien schreef:

    O, wat herkenbaar. Behalve dan de ruggen. Wij hadden één die last van de rug.
    Ik kon ook nooiit iets uit handen geven. Kon alles beter, vlugger, netter. Laat mij het maar even doen. Ik hoor het me nog zeggen. En ik werkte wel full-time, de laatste jaren 70%.
    Tot opeens bam, je tegen jezelf aanloopt, je je zelf hoort snauwen. Geen sociaal leven meer hebt, enz enz.
    Mijn man wilde best, maar ik moest altijd vragen en als ik het niet vroeg, vond hij het ook best.
    Wij zijn om de tafel gaan zitten en hebben de taken verdeeld. Gekeken wat ik kon hebben en wat ik over moest dragen.
    En daar mocht ik me dan ook niet meer mee bemoeien. En dat was voor mij best moeilijk.
    Nu hebben we er profijt van. We zijn alletwee thuis, maar mijn man doet nog steeds zijn taken.

  6. Linda de Jong schreef:

    Het heeft bij mij ook met mijn werk te maken. Ik werk in een team van 7 personen waarvan er 5 langdurig ziek zijn geweest de afgelopen twee jaar. (overspannen/burmout) Een collega en ik nog niet. Hoe ik me voel is al twee jaar bezig maar je moet door he? Dat is altijd zo, je hebt toch kinderen, een huishouden, een man, een baan….. Je ziet collega’s omvallen met klachten die je zelf ook hebt….
    En nu zie ik langzaam dat ik totaal passief aan het worden ben. Ik maak me nergens meer druk om (waar ik me wel druk om zou moeten maken en vroeger ook deed) terwijl ik me weer druk maak om dingen die nergens op slaan. Kortom: het gaat niet goed.
    Dus dinsdag maar eens een potje janken bij de huisarts en eens kijken wat hij te zeggen heeft….

  7. Laurent schreef:

    Wat Rob zegt klopt ook wel, maar met name sinds de tweede helft van de jaren negentig zijn de woonkosten zo uit de pan gerezen dat je of één behoorlijk vet betalende baan, of in elk geval toch anderhalf redelijk betaalde baan nodig hebt zoals jullie, om een gezin te kunnen onderhouden. Is echt moeilijk.

  8. Laurent schreef:

    @Linda: die baan klinkt typisch als zo een waar er een structureel personeelstekort is en dus de werknemers een voor een omvallen. Ik lees een ander blog van iemand die in het onderwijs werkt, net als jij dat ook om zich heen ziet gebeuren, en die is nu zelf voor het eerst ook uit de running.

  9. Mack schreef:

    Laurent: er zitten er twee in mijn linklijst die een groot gezin onderhouden met 1 baan. En zo zijn er natuurlijk veel meer. Dan moet je wel gaan strepen inderdaad. Het is niet alleen een geldkwestie. Je moet het als vrouw ook willen om niet te werken. Linda is niet het type dat helemaal niet meer wil werken.

  10. Eva schreef:

    Met al het bovenstaande ben ik het eens, vooral met die een na laatste van Laurent.
    Hier is een jaar of twee vrijwel hetzelfde aan de hand geweest. Jij lijkt best op mijn man en ik op Linda. Op een dag was ik met hoge koorts en een kind met waterpokken op de bank, de trap aan het boenen met Jif omdat er al twee jaar verfspetters opzaten waar ik nu ineens genoeg van had. Als je begint door te draaien ga je je inderdaad om totaal onzinnige dingen druk om maken. Toen Peter thuis kwam heb ik gegild dat het anders moest (hoewel ik dat al heel lang aan het roepen was). Samen hebben we de zenuwknopen blootgelegd en op een papiertje de te nemen maatregelen geschreven. Onder andere dat er een huishoudelijke hulp moest komen. Ik ben een schoonmaker en opruimer en als dat niet meer lukt, wordt het een chaos in je huis en hoofd. Hulp hebben jullie nu ook, dus dat is al één. Verder waren het vooral praktische dingen waar ik tegenaan liep, zoals de verantwoordelijkheden die je als parttime werkende moeder hebt, waar je allemaal aan moet denken en moet regelen. Je man doet het niet want die werkt fulltime. En als jij iets vergeet, flikkert de hele bende in elkaar. En dus: delegeren. Voortaan zorg jij voor alle verjaardagen (kado’s halen, kaartjes sturen, bellen) en doe je op zaterdag de weekboodschappen en zij zorgt voor alles van school (verkleedkleren, feestjes, mee naar kijkdagen etc) en sinterklaas. Zulke oplossingen, bijvoorbeeld. Maak maar een lijstje, het werkt!
    Verder, en dan hou ik mijn snavel, zitten jullie ook nog met Tammar. Dat zorgt ook voor stress, wij hebben het ook gehad met één van de drie. Nu dat al een tijd helemaal over is besef ik pas hoe grote aanslag dat kan zijn op je geestelijke toestand, je gezin en je huwelijk. Hier viel er wel mee om te gaan, omdat we hem regelmatig konden dumpen bij opa en oma. Maar ook daar zijn jullie al mee bezig, met hulp.
    Succes Linda dinsdag en niet gaan weglachen hè 😉

  11. Bjorn schreef:

    Herkenbaar! Maar als jullie er zo over kunnen praten, dan zit er iets fundamenteel GOED. Da’s het halve werk. Al kan het halve werk ook veel werk zijn

  12. Laurent schreef:

    @Mack: ik zeg ook niet dat noodzakelijkerwijze de vrouw half of helemaal moet stoppen met werken, maar op zichzelf heb je gelijk dat dat ook niet altijd een optie is als beide ouders iets van werk erbij willen blijven doen.

  13. Eva schreef:

    O ja, en jij zit met je rug en ik met mijn nek. Verder helpen al die griepen en buikgriepen in het gezin ook niet. Dan heb ik nog niet eens over collega’s en geldstress gehad.
    Zucht. Je zou er bijna depri van worden 😉

  14. Kipdelek schreef:

    Wat Bjorn zegt. Je ziet wat er gebeurd en je houdt genoeg van elkaar om verder te kijken dan je eigen gemak. Daar mee doorgaan dus en Linda helpen zoeken naar wat helpt voor haar en jullie gezin. Succes!

  15. Irene schreef:

    Aan al deze zinnige raad heb ik niet veel toe te voegen, het komt overal voor en het is de combinatie van alle factoren die het hem doet. Jullie zijn zeker niet de enigen, maar zo te zien er net op tijd bij voordat de trein tegen het blok dendert, en dat is een goed begin van betere tijden. Niet depri van worden, het wordt vaak al veel beter met wat kleine veranderingen in de dagelijkse patronen, en ook daarna steeds goed blijven opletten.

  16. fien schreef:

    Linda, maar al die jaren dat ik in het onderwijs heb gezeten heb ik alleen maar die stress ervaren. Er waren constant mensen overspannen of gestresst. En de werkzaamheden werden gewoon verdeeld over de mensen die er wel altijd waren.
    En ergens vond ik dat toch flink hè, op haar kun je bouwen.
    Ook ik ben te lang doorgegaan. En pas toen ik een kind een klap voor zijn harsens verkocht, thuisgebleven. En alles op een rijtje gezet.
    Maar om dan na een flinke tijd thuis weer te moeten beginnen is heul moeilijk. Daar zie je verschrikkelijk tegenop.
    Het is echt beter op tijd de rem erop. En in een ander tempo door.
    En de kinderen thuis reageren op jouw gedrag. Voelen haarfijn aan, dat ze jouw in hun broekzak hebben zitten, zo jong als ze zijn. En helemaal als ze in de puberteit zitten.
    Maar van thuis zitten werd ik ook gek. Dat was geen optie voor mij.

  17. Ximaar schreef:

    Het nadeel van deeltijd werken is dat je niet naar verhouding deeltijd zorgen over dat werk hebt. Ik heb jaren 50 uur per week gewerkt en vond dat ontspannender dan 1 van mijn laatste deeltijdbanen van 32 uur. Kwam ook omdat ik in het eerste geval geen collega’s had waar ik het werk mee moest delen. Als ik het niet deed, dan deed simpelweg niemand het. Bij die deeltijdbaan was wel overdracht en dus afstemming van werk en dat gaf veel meer gezeur.

    Verder is het een kwestie van prioriteiten. Zo liet mijn moeder ons zelf het brood smeren, zodat zij een uur langer in bed kon blijven liggen. Heb daar nooit moeite mee gehad en denk dat dit er voor gezorgd heeft dat mijn moeder 10 jaar langer meeging. (Haar longconditie was sinds haar 16de erg slecht.)

  18. Margo schreef:

    Wat Ximaar zegt dacht ik ook. Weliswaar geen fulltime baan qua werkuren op het werk, maar wel fulltime wat betreft in beslag genomen worden en stress. Eigenlijk zou je het onderwijs vaarwel moeten zeggen om onder die druk vandaan te komen. Ander soort onderwijs? Iets geheel anders? Soms moet je rigoureus te werk gaan. Sterkte!

  19. Linda de Jong schreef:

    De werkdruk is enorm maar de leerlingen zóóóó leuk!!! Ik zou ze niet meer kunnen missen, net als mijn team… Het is ‘hogerop’ wat je het leven zuur maakt… En ik kan niks anders joh! Beetje jonge volwassenen uitkafferen is mijn roeping!

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s