Onmacht

Laat ik vooropstellen, ik sla mijn kinderen niet. Ook niet als ze vervelend zijn, het bloed onder mijn nagels vandaan halen of zelfs als ze mij slaan, gewoon niet, daar ben ik heel principieel in. Of ze moeten er het zelf naar gemaakt hebben, dan natuurlijk wel. Maar in principe niet.

Gisteren bemoeide ik me met een trending topic (ja ja) over de corrigerende tik. Sommige mensen vinden het een teken van onmacht, als je slaat. Nou, dat moet u dan nog maar eens aan Mike Tyson vragen, maar ik ben het er niet in alle gevallen mee eens. Soms is het gewoon beter ze eens een stevige mep te verkopen. Bijvoorbeeld als ze zich in je borst vastbijten, wat mij wel eens gebeurd is -ander kind, de mijne doen dat niet- dan moet je hem zo snel mogelijk van je af meppen want mijn hemel, wat doet dat zeer. Ik ben dan inderdaad niet mij machte om de conversatie aan te gaan.

Kinderen een tik geven, ik weet het niet. Ik heb altijd gezegd dat ik niet kan beloven dat ik het volhou tot ze 18 zijn. Als ik een tik uitdeel dan is mijn geduld op. Ja, daar kunnen die kinderen toch niks aan doen, hoor ik u denken. Nee, dat kunnen ze ook niet maar ze moeten ook leren wanneer iemand’s geduld op is. Gisteren had ik het er nog over en ik wist toen nog niet dat ik diezelfde avond al de fout in zou gaan. Tammar moest in bad, maar rende na elk kledingsstuk dat ik bij haar uittrok weer weg, richting ons bed om onder de dekens te gaan liggen en zich te verstoppen. Na een keer of drie nam ik haar onder mijn arm en tilde haar richting douche. Onderweg hield ze zich aan elke deur vast. Een klein tikje met een kam op haar pols volstond.

Ze huilde, gaf me een klap en zei dat ik haar auw had gedaan. Voor de zekerheid gaf ik mezelf even een tikje met die kam. Auw, dat deed nog best zeer. Nee, het is beter geen gepast geweld te gebruiken. Soms luisteren kinderen gewoon niet, daar moeten we ons bij neerleggen.

Advertenties

17 reacties op “Onmacht

  1. Margo schreef:

    Ach, we moeten niet zo heilig proberen te zijn. Soms willen kinderen gecorrigeerd worden en kom je er niet met woorden. Van een tik, mep, draai om de oren gaan ze niet dood en doen ze ook geen trauma op. Ik ben het voorbeeld. Ik leef nog en zonder trauma.

  2. Mack schreef:

    @Margo: Nee, dat is waar, en met woorden kom je er ook niet altijd. Zinloze discussies vaak. Ik hou het maar op een stevige armgreep. “Laat mij los,” roept Tammar dan. Dreigen met Sinterklaas gaat ook al niet meer. 😉 Meestal is het een half uurtje later wel weer over.

    Soms ben je gewoon moe en niet in de stemming. Onredelijk zelfs. Maar wie is er altijd redelijk? Alleen ook die draai om de oren moet geen gewoonte worden.

  3. ria schreef:

    Ja die armgreep heb ik ook wel toegepast hoor en dan soms ook nog wel de bijbehorende schoponderdekont. Zeker ben je soms machteloos. Of het allemaal geholpen heeft ben ik ook nog niet zo zeker van 😉

  4. Eva schreef:

    Weet je, als een welpje van één of ander beest in de vrije natuur zijn vader/moeder uitdaagt of niet luistert, krijgt hij een oplawaai waardoor het welpje meteen in een ander oerwoud belandt. Maar ja, zij kunnen niet praten en het uitleggen. Dat moet nu eenmaal non-verbaal.

    Ik vraag me af, en dat beschrijf jij ook al, of er een ouder is die zijn doel bereikt met een tik (kind wat niet bang of teleurgesteld is en meteen braaf gaat luisteren daarna) en of er een ouder is die zich níet lullig voelt daarna. Ook ik heb het gedaan hoor, oja, zeker bij die driftkont. Maar ik kwam er heel snel achter dat het niks voor mij is, lig meteen de hele nacht wakker. Weglopen en negeren, Oh, wat bereik je dáár veel mee!

  5. Eva schreef:

    Het zou mooi zijn als kinderen naar je luisteren omdat je overmacht hebt, niet omdat ze bang voor je zijn (verbaal of non-verbaal).
    Vind ik.

  6. Ximaar schreef:

    Ik heb geen kinderen en er valt bij mij dus weing geduld te verliezen op dat gebied. Mijn vader had vrijwel geen gfeduld, maar die werkte vooral en daar hadden we als kinderen weinig last van. Mijn moeder had een behoorlijk overwicht. Ze corrigeerde niet veel, maar met een paar rake woorden lukte het haar doorgaans direct. Dreigen deed ze ook wel, maar dat is ook een vorm van onmacht. Het dreigement sloeg namelijk niet direct op de probleemsituatie. Ik zal wel een draai om mijn oren gehd hebben, maar kan er me daarvan niet 1 herinneren.

    Het probleem zit ook voor een groot deel bij de ouders. Die willen zo maar iets waaarvan een kind (vaak terecht) het nut niet van inziet.

    Zelf lees ik vaak Zusje (die vooral niet naar de creche wil). Volgens mij staat dat ook in een of ander damesblad.

  7. Mack schreef:

    @Eva: Overwicht bedoel je? 😉 Kinderen horen soms niet te luisteren denk ik. Ik denk ook dat wat Ria in twijfel trekt -of het achteraf allemaal geholpen heeft- terecht is. Het is allemaal een kwestie van geduld.

  8. Laurent schreef:

    Mijn moeder dreigde mij eens met mijn kop onder de koude kraan te stoppen als ik niet ophield. Ik geloofde er niks van en een halve minuut later hing ik onder de kraan, waarna we allebei wat moesten lachen. Meestal greep ze niet zo kordaat in.

  9. Laurent schreef:

    ik moest zo lachen om dat ‘laat mij los!’ van Tammar.

  10. Mack schreef:

    Dan zeg ik: oh en hoe vraag jij dat dan? Wil je me loslaten? Ja, en dan moet ik wel ja zeggen als beloning voor het netjes vragen.

  11. robschimmert schreef:

    Die ene keer dat ik mijn oudste dochter een mep op haar billen gaf omdat ik het ook niet meer hield, staat nog in mijn ziel en op mijn vingers gebrand, zoals ik mij ook nog de tijd en de plaats exact herinner. Zoveel heeft het met mij gedaan. En daarom daarna nooit meer, zonder schadelijke gevolgen voor mijn drie dochters.

  12. Eva schreef:

    Ja shit, ik verfries 😉

  13. Kipdelek schreef:

    Ik denk dat de mate van bewustzijn hierin het grootste deel al doet. Dat, al kies je er wel voor om af en te een tik uit te delen, je er heel bewust mee om gaat. Wat het voor mij al weer anders maakt dan dat je ‘gewoon’ een tik uitdeelt en een gehoorzamend kind met je mee neemt zonder te realiseren wat die tik met het kind deed. Ik denk dat heus niet ieder kind er door getraumatiseerd wordt, zoals Margo ook zegt, maar ik vind het gewoon niet goed om een kind (bewust) pijn te doen. Al is het zo’n klein tikje dat ze het nauwelijks waarnemen qua pijnprikkel, je geeft een signaal af van dominantie. Waar je misschien in opvoedkundige situaties juist naar op zoek ben, maar mijns inziens niet bereikt moet worden door het kind lichamelijk kwetsbaar te maken. Maar, wat je op het trending topic ook al reageerde; datzelfde kan met hele harde woorden en verwijten. Dat kan evenveel schade aanrichten aan het zelfvertrouwen van een kind.

    Ik denk vooral dat als je een heel duidelijke grens hanteert, dus niet enkel bij deze situatie, maar in de hele opvoeding (nee is en blijft nee) dat een kind met woorden te corrigeren is. Als Tammar zich zo duidelijk verzet, zal ze bij eerdere situaties gemerkt hebben dat daar een ingang voor is, dat jij reageert en je onmachtig voelt, daar speelt zij dan op in. Zou je haar negeren en niet meer ophalen (en dat avond aan avond volhouden) dan kost het jou een zut geduld en tien minuten extra, maar zij beseft dat jij de baas bent doordat er gebeurt wat jij zegt en omdat er niet op haar ‘spel’ wordt ingegaan. En is haar uitdagende gedrag niet bepalend in de situatie, maar jouw houding.
    Uit wat Eva hier en elders zegt/zei, merk ik dat ik me heel erg kan vinden in haar manier. Niet dat het zaligmakend is, enkel dat het dichter ligt bij mijn natuurlijke gevoel ten opzichte van opvoeden.

    (Nuance: ik ben als kind te vaak en te veel geslagen, waardoor ik nu zelfs een enkele tik afkeur, omdat ik weet waar het toe kan leiden. Dat maakt mijn mening wat zwart-witter. Bewustzijn, dat is al heel veel, dat je als ouder weet waaróm.)

  14. Margo schreef:

    Ik vind dit oeverloos geoh … Een kind pijn doen, kom op zeg zo gevoelig zijn ze niet. Een van mijn kinderen had op zeker moment de gewoonte om me te bijten. Zomaar even gezellig z’n tanden in mijn wang. (uit de geslachtsaandiuding kun je opmaken wie de boef was) Mijn reactie, au au! bleek voor hem geen terugkoppeling. dus op zeker moment beet ik terug. Weliswaar veel minder hard dan ik werd gebeten, maar even voor de terugkoppeling. En dat werkte. Je kunt een kind veel uitleggen, maar soms zijn ze ‘doof’ of hebben ze er lak aan of krijg je de kans niet of is de situatie er niet naar en moet je wel even fysiek ingrijpen. Als dat niet gebeurt zoals Kiodelek heeft ervaren is er niets aan de hand.
    Dat bij de arm grijpen, phoe daar heb ik wel een klein traumaatje aan overgehouden. Mijn moeder greep me zo stevig vast dat haar nagels in mijn armen stonden. En wat ik eigenlijk nog erger vind: kennelijk stond mijn moeder op momenten dat ik liep te klieren altijd met haar handen in het sop. Dus was ik direct voorzien van schuimend sop op mijn arm en was ik nat. Bah. Dat vond ik heel vies. Ik liep direct naar de handdoek om me droog te maken. 😦
    Wat Tammar zegt: laat mij los! Dat had mijn moeder denk ik erg brutaal gevonden. Bestaat het woord/begrip brutaal nog eigenlijk?

  15. Margo schreef:

    Het kind centraal stellen en als prinsesjes en prinsjes ‘opvoeden’ is denk ik veel schadelijker. Ze gaan denken dar ZIJ alles mogen, alles moet kunnen en worden onuitstaanbare semi-volwassenen. Zij denken overal RECHT op te hebben en eisen dat dan ook op. Hun ego is huizenhoog en hun empathie is daaraan ondergeschikt.

    Ze laten zich dan als volgt in de krant citeren: Ik denk vaak, fuck it, ik doe het gewoon.
    En dat heeft dan zelf ook kinderen terwijl ze dat stadium zelf nog niet is gepasseerd.

    http://www.ad.nl/ad/nl/1002/Showbizz-TV/article/detail/3072251/2011/12/10/Sophie-Hilbrand-Thuis-ben-ik-de-planning-nazi.dhtml

  16. Mack schreef:

    @Margo: het is niet zozeer dat ik bang ben ze een trauma op te laten lopen, het is meer dat ik me afvraag of het wel helpt, zo’n mep. Ja, heel tijdelijk natuurlijk wel, maar hoe hard mag hij zijn? En een klap deel je ook niet uit als je de situatie nog in de hand hebt, dat is denk ik wel waar. Je moet het ook naar jezelf kunnen verantwoorden. En waarom zouden we volwassenen eigenlijk niet mogen slaan en kinderen wel?

    En we leren kinderen natuurlijk niet brutaal te zijn, maar de maatschappij geeft signalen dat je beter brutaal kunt zijn, dat is jammer.

    Kinderen zijn er in allerlei soorten. Voorbeeldige die nooit een tik kregen, voorbeeldige die wel een tik kregen, onuitstaanbare die wel een tik kregen en onuitstaanbare die geen tik kregen. Er is denk ik geen gedragsregel voor.

  17. Margo schreef:

    ‘En waarom zouden we volwassenen eigenlijk niet mogen slaan en kinderen wel?’

    Omdat ze harder terugslaan! 😀

    In je laatste alinea heb je een punt. Ik ken wel wat voorbeelden die dat staven. Daaruit kun je dus concluderen dat het niet echt zoden aan de dijk zet, en dat een tik uitdelen meer gebeurt om de situatie weer even machtig te worden. Je moet als ouder wel de baas blijven natuurlijk!

    Blijft de vraag wat de invloed van het opvoeden is. Nature versus nurture ….
    http://nl.wikipedia.org/wiki/Nature-nurture-debat

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s