Helden, ze bestaan nog.

Als ik langs het kanaal fiets, gaat het regelmatig door m’n gedachten. Dat als er een auto te water raakt, wat wel een paar keer per jaar gebeurt, dat je er dan in moet. En dan denk ik aan hoe koud het water is, en in hoeverre je dat dan in de gaten hebt. En twijfel je in zo’n geval? Een paar jaar geleden raakte hier een auto op het ijs, en de jonge bestuurster zat bewusteloos achter het stuur. Na een poosje zakte de auto erdoor en dreigde te zinken. Een agent stond verstijfd van de kou tot zijn middel in het water en riep dat hij niet verder kon. Maar toen de vrouw dreigde te verdrinken zette hij toch door en sleurde haar door de achterruit aan haar haren de auto uit.

Het was een heldendaad en, naar ik denk, niet zo vanzelfsprekend als het misschien zou moeten zijn. Ik mag hopen dat ik het zelf ook zou kunnen mocht het -God verhoedde- gebeuren. Want dan is het zo’n moment waarop het er eens een keer echt op aankomt. Waarop het leven even niet een verzameling sterke verhalen is. Of een facebookpagina vol foto’s van je stoere zelf op een feestje. Nee, dan raak je weer even de essentie van wat al heel lang weg lijkt geraakt door het feestgedruis. Van het zich opofferen voor een ander, waardoor mensen, mensen genoemd worden.

En daarom viel deze foto me op. Een man die op een koude januaridag in het water springt om een kat te redden. En daarmee niet alleen de kat heeft gered, maar misschien ook heeft voorkomen dat het kind bij wie de kat woonde, ontroostbaar zou zijn. Ja, het kan niet anders of dit is een goede man. Als iemand niet goed is voor een dier, hoef je er als mens niks van te verwachten, zei mijn opa ooit.

Advertenties

Auteur: Mack

Veertiger die lang geleden begon met bloggen en tot nu toe volhardt. Kwam zelfs met de blogwet 2011 om tegenwicht te bieden aan de vele overlopers van weblog naar hypes zoals FB, Twitter en andere vluchtige en oppervlakkige zelfbevlekking. Ik schrijf dwangmatig. Maar ook omdat ik het leuk vind. Soms ben ik te moe, of staat de tv te hard om me te kunnen concentreren. Maar meestal schrijf ik. Soms een paar dagen niet. Maar ik kom altijd terug naar hier. Want dit is m'n tweede huis.

8 thoughts on “Helden, ze bestaan nog.”

  1. Je opa had gelijk. Aan de andere kant las ik pas dat er in Yellowstone Park eens een man zijn hond nasprong in zo’n geyserpoeltje daar. Ze werden alletwee gekookt. Even nadenken is toch ook wel weer een goed idee.

  2. “Hij sleurde haar aan haar haren door de achterruit”.
    Met verstijfde handen. Nou ik zie het al helemaal voor me. Zul je kort geknipt haar hebben. Dan is er toch niets te sleuren?
    Dus wees paraat voor als je in het water ligt. En men wil je komen redden.

  3. Er is nog een foto waar de man dat katje met twee handen vasthoudt. Katje houdt de pootjes in de lucht alsof iemand tegen haar zei: hands up….!
    Het is behalve het koude water nog best riskant een kat in nood vast te pakken, deze man is zo verstandig de kat met gestrekte armen vast te houden. Ik weet hoe het voelt als een kat al z’n nagels in je gezicht plant. Ik hield m’n kat vast en deed de voordeur open en toen bleek er iemand met een hond voor de deur te staan.

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s