De Draak.

Ik viel er gisteren half in, maar aan de tafel bij DWDD hing een wat grimmige sfeer. Het had te maken met Don Leo Blokhuis die kennelijk gezegd hat wat hij vond. Hij noemde Witney Houston verantwoordelijk voor de grootste draak uit de popgeschiedenis, “I will always love you.” En natuurlijk, je weet dan dat je mensen tegen het zere been schopt, maar moet je dan je mening maar voor je houden? Moeilijk. Altijd je dwarse mening ventileren is ook niet handig, tenzij je initialen J.C. zijn. Misschien had hij het moeten laten bij dat het niet zijn favoriete nummer was. Dat zou Cruijff gedaan hebben, tenzij het voetbal betrof.

Aan de andere kant, Leo Blokhuis lichtte de draak wel toe. Hij hoorde perfectie zonder emotie. Linda en ik gaven hem een luid applaus. De versie van Dolly Parton is veel mooier. High five, we waren het eens. Gebeurt ook niet dagelijks, in de familie.

Natuurlijk, je kunt doorschieten in de emotie en de perfectie laten voor wat het is, maar wordt dan schrijver of dichter. Neem ook geen genoegen met de gulden middenweg maar neem de perfectie én de emotie. Tja, dan kom je al gauw bij Elvis uit. Maar goed, het is wel beter consessies te doen aan de perfectie, dan aan de emotie, als het muziek betreft. Wat dat betreft vind ik wel dat Leo gelijk heeft. Ik bedoel, ik zie liever een goede film op een slechte tv, dan andersom.

Advertenties
Dit bericht is geplaatst in Muziek.

8 reacties op “De Draak.

  1. Laurent schreef:

    Ik vond het altijd met alsof er luchtalarm afging bij die uitvoering van Whitney Houston van “I will always love you”. Ze zong veel teveel van die topsportzangnummers, doodvermoeiend en doodzonde.

  2. Linda de Jong schreef:

    Stock, Aitken & Waterman… De UBERdraken!!!

  3. yukikopesik schreef:

    Eens met jullie, Leo en Laurent.

    En Dolly Parton is geweldig.

  4. Ximaar schreef:

    Toevallig zag ik dat stukje en vind ook dat Blokdinges gelijk heeft. Ik vind het een soort H6-meekwijllaller voor laat in de avond na tig bier. Probleem was dat het woord ‘draak’ minder tactisch gekozen is. Zoeits wordt ook snel op de uitvoerende (en dus net ontvallende) geprojecteerd. Hij had moeten zeggen dat het een vreselijk liedje was. Door de strot van Parton of Presley blijft het ook een ellendig nummer. Daarbij was ie de hele tijd in mineur. Over al het andere was er met moeite een een positieve reactie uit hem te trekken. Waarschijnlijk uit het verkeerde bed gestapt. 🙂

  5. R van InR schreef:

    Dat laatste ben ik het mee eens. Dat geldt overigens ook voor chauffeurs en auto’s.

  6. Mack schreef:

    Absoluut. Heb je Senna wel eens gezien in zijn Toleman-Hart? Dat was echt veel leuker om te zien dan Montoya in een Williams.

  7. Margo schreef:

    Ik zag weer eens niets en die Leo ken ik ook niet, maar dat lied van Whitney Houston vond ik altijd zo irritant met die eindeloze uithalen dat ik agressief van werd. Dat heb ik met sommige liedjes. Dan wil ik schoppen uitdelen.

  8. Fien. schreef:

    Het gekke is vanaf het moment dat ze dat liedje tot vervelens toe lieten horen, had ik een associatie met liefdesliedjes. En zat niet Dolly Parton in mijn hoofd maar Thank you for calling, van Jo Stafford. Ik weet het. Fien, je wordt een oude doos, maar wat een stem. En het zit er vandaag nog steeds. Thank you for calling, goodbye.
    Het zullen de grijze dagen zijn. De winterblues.

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s