Waar de doden zijn…

Ik ben nu ouder dan mijn vader ooit geworden is. Daarnet las ik nog eens zijn afscheidsbrief aan mij, en is hij weer dichtbij. Hij was veertig toen hij hem schreef voor zijn vijftienjarige zoon. Het gevoel dat het oproept is niet prettig. Het voert terug naar de zware tijd die volgde, en waarvan ik geen idee had hoe ik er door moest komen. Dat hij hoopte dat mijn verdere studie prettig zou verlopen, dat schreef hij. Nou, niet dus. Het was hel, en ik stopte er al snel mee. Ik was zwaargewond geraakt aan mijn hart maar geen ambulance kwam mij halen. Ik liep door omdat ik niet anders kon.

Het is heel raar. Vaassen, januari 1985 staat er boven de brief. En hij eindigt met: ga niet emigreren, blijf in de buurt van je moeder. Het zal onbewust wel meegespeeld hebben. Nooit ben ik uit haar buurt geweest. Nog steeds niet. De letters vervagen, de impact na al die jaren niet. Het zelfherstellend vermogen van de mens is wonderbaarlijk. Een gebroken hart groeit weer aan elkaar. Het litteken zit van binnen, het moet haast zichtbaar zijn. Het hart functioneert weer als vanouds, je voelt de pijn alleen nog als je op het litteken drukt.

Het is vreemd, wat zo’n brief ineens weer losmaakt. Ik heb mijn vader aan een vliegertouw, op gepaste afstand reist hij mee. Nu is de klos ineens weer opgerold en hou ik de vlieger in mijn hand.

Advertenties

Auteur: Mack

Veertiger die lang geleden begon met bloggen en tot nu toe volhardt. Kwam zelfs met de blogwet 2011 om tegenwicht te bieden aan de vele overlopers van weblog naar hypes zoals FB, Twitter en andere vluchtige en oppervlakkige zelfbevlekking. Ik schrijf dwangmatig. Maar ook omdat ik het leuk vind. Soms ben ik te moe, of staat de tv te hard om me te kunnen concentreren. Maar meestal schrijf ik. Soms een paar dagen niet. Maar ik kom altijd terug naar hier. Want dit is m'n tweede huis.

8 thoughts on “Waar de doden zijn…”

  1. Ja, je wilde zo graag een vader. Iedereen had een vader. Ik had een grote mond.
    Ik was 16 jaar.
    Met het lezen van dit logje kwam alles weer even terug. Maar bij mij heel ver weg. Dank zij een goed huwelijk. En de tijd die verstreken is.

  2. (mijns inziens) Je draagt niet alleen een litteken in je hart maar ook je pa zit in je hart. Dichterbij je vader zul je nooit komen, je bent immers van hem gemaakt. Maar het blijft rot, ik kan me er geen voorstelling van maken hoe het is.

  3. Ja, de band tussen ouder en kind kan de hechtste zijn die er bestaan. Zelfs ook als de verstandhouding niet goed was, dan zie je dat vaak in het hele leven van mensen doorwerken.

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s