Ons kent ons

Vorige week ging ik eens naar de winkel voor wat nette kleding voor mijn werk. Ik had geen zin om naar de stad te gaan, dus deed ik de modewinkel van Vaassen aan, waartegen ik toch een paar vooroordelen had omdat ik bang was voor een ietwat achterhaald aanbod. Maar volgens mij viel het mee. De verkoopster was een vrouw die iets jonger was dan ik. Hoe ik dat weet? Ik heb haar vroeger eens naar huis gebracht na een feestje, maar ze had volgens mij geen idee meer. Ik hou wel van een voorsprong. Ik heb me twee Italiaanse pakken laten aansmeren, maar niet voordat ik alles goed gepast had. Broek in die maat, jasje moest misschien groter, andere verkoopster erbij, kijken hoe het staat, twijfel, andere maat bestellen. Toen ik een pak aanhad ging een andere mevrouw zich ermee bemoeien. Jasje moet groter zei ze, en ze kwam naar me toe en begon aan me te plukken. Ik moest me even omdraaien, broek was goed, maar het jasje moest echt groter volgens haar. Ze maakte een soort van excuus dat ze aan vreemde mannen stond te trekken, maar ik hield de opmerking voor me gelukkig. Humor is wel een kwestie van timing, maar soms is het beter even je mond te houden. De verkoopster die ik ooit thuis had gebracht gooide ook wat charmes in de strijd, en dat is veruit de beste manier om te verkopen.

Vandaag kwam ik terug om de grotere maat te passen, en heb ik alles zorvuldig gepast en afgewogen. Tammar was mee, die werd wat ongeduldig en was met mijn telefoon aan het spelen. Hoe ze het allemaal klaarspeelt weet ik niet, maar op een gegeven moment had ze een foto van Linda te pakken. “Dit is mijn mama,” zei ze tegen de verkoopster terwijl ze in de kleedkamer op een stoeltje zat. Haar zoontje, die ook in de winkel aanwezig was had Tammar al herkend als het zusje van Hans, en met Hans had hij eens gevoetbald, zei hij. De verkoopster was nieuwsgierig en vroeg aan Tammar of ze de foto nog eens wilde laten zien. Ze kende Linda van gezicht, zei ze. Waarop ik zei dat ze een echte Vaassense was, omdat ze alles wilde weten. Daarop verschoot ze van kleur en had ik mijn voorsprong uitgebouwd. Na mijn aankoop mocht ik een paar sokken uitzoeken, een bos bloemen, (waarvan ik hoop dat Linda morgen niet in de gaten heeft dat die niet speciaal voor haar gekocht zijn) en kreeg ik nog een taartje en een paraplu mee. Ja, het is hier een geweldig dorp, waar ons ons kent.

Advertenties

10 reacties op “Ons kent ons

  1. Rob Alberts schreef:

    Tja, op den duur wordt dit plaatselijk wereldberoemd zijn ook weer vervelend ……
    Vrolijke zondagochtendgroet

  2. Irene schreef:

    Welnee, natuurlijk heeft Linda dat niet in de gaten. Dat valt toch helemaal niet op. Je brengt toch elk weekend een mooie bos voor haar mee?

  3. Mack schreef:

    Ze is toch ook niet elk weekend in Italië?

  4. Margo schreef:

    Ik zou die laatste reactie maar even deleten voor Linda ‘m leest!

  5. Mack schreef:

    Die van Irene, hè? Ja, goed idee.

  6. jenni70 schreef:

    Dat ons-kent-ons gevoel kennen ze hier in Hoorn ook, maar alleen bij mensen die hier oorspronkelijk vandaan komen. Ik woon al twintig jaar in Hoorn, maar ben nog steeds “die van buiten”, terwijl Bob, geboren te Hoorn, er wél bij hoort. Ze hebben zelfs verschillende benamingen voor inwoners van Hoorn. Ben je geboren in Hoorn, dan ben je een Horinees, en ben je import, dan ben je een Hoornaar. Dus je kunt je voorstellen hoe eenzaam ik me voel in ons vijfkoppige gezin, één Hoornaar te midden van vier Horinezen. En dan is een Hoornaar ook nog eens de benaming voor een stekend insect. Kortom, verhuizen naar Hoorn is niet goed voor je ego.

  7. R van InR schreef:

    Twee nieuwe pakken . . . tjeetje, wat burgerlijk.
    Die dragen wij in de IT al twee decennia niet meer.

  8. Mack schreef:

    Maar het staat jullie ook helemaal niet natuurlijk…

  9. Ximaar schreef:

    Een mooi verhaal. Columneer je nog voor zo’n damesblad, want daar valt ie zo te plaatsen.

    Zelf heb ik 1x een pak gekocht, zo’n 25 jaar geleden. De baas betaalde hem. Ik heb ‘m 1 dienstreis aangehad en sindsdien kwam ie de kast niet meer uit. Het hoorde niet bij mij. Ik draag niet eens een sropdas omdat ik die in de categorie nekringen, horloges en piercings plaats. Ik draag ook geen spijkergoed, dus bedenk niet meteen een Spekmanlook. Maar kleding moet bij mij functioneel (warm/beschermend) zijn en lekker zitten. Dus meestal een katoenen pantalon al dan niet geribd en iets goedkopere truien als die van Dr Huxtable.

    Mensen met een pak (zoals in een bank) maken ook niet meet indruk op me. Ik denk dan doorgaans: ‘Je moet dit dragen van je vrouw of werkgever, maar zelf had je liever iets anders aangetrokken. Watje.’ Het leuke is dat oom Roemer beter een pak draagt dan bijvoorbeeld Samsom. Die laatste slaat er een clownsfiguur in, dat voegt echt niet.

  10. Mack schreef:

    Tja. Dat heb ik nu met militairen. Dan denk ik altijd: dat moet je aan van je baas.

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s