Virtuele gradaties

Op Linkedin laat ik iedereen toe. Ik krijg wekelijks uitnodigingen die ik ook accepteer, maar ik doe verder niks met Linkedin. Ik weet niet meer waarom ik het ooit heb aangemaakt en eerlijk gezegd huizen er ook vreemde kostgangers. Mensen vertellen er welke kunstjes ze geleerd hebben en als je het leest zou de indruk kunnen ontstaan dat je bent aanbeland in het paradijs der supersuccesvollen. In werkelijkheid zijn het natuurlijk open sollicitaties van mensen die hopen dat ze herkend worden als die ultieme, dynamische werknemer wiens neus altijd in de juiste richting draait, zonder dat het ze uitmaakt welke kant dat dan op is.

Op Facebook is het al beter. In het begin was het even wennen voor veel mensen, omdat zij dachten dat je daar ook uitsluitend successtory’s mocht vertellen. Maar meer en meer groeit daar het besef dat er ook wel eens iets misgaat in een mensenleven, en dat het helemaal niet raar is als daar soms even naar wordt verwezen. Maar ook nog steeds een hoop vreemde kostgangers die voorgoed afstand genomen hebben van wie ze eigenlijk zijn. Op Facebook laat ik ook vrijwel iedereen toe, behalve collega’s. Die hebben niks op mijn facebook te zoeken, want ik doe daar raar. Bovendien krijgen zij hun dagelijkse portie droge hilariteit toch wel van me.

Dan zijn we aanbeland bij de crème de la crème. Weblog. Hier gebruik ik niet mijn eigen naam omdat ik niet wil dat iemand die oppervlakkig naar mij zoekt hier terecht komt. Geen zakelijke contacten en geen bloedverwanten verder verwijderd dan de eerste graad in de rechte lijn of de tweede graad in de zijlijn. Kortom, geen mensen die alleen nemen en nooit geven. Op weblog is iedereen zichzelf en zo niet, val je vroeg of laat door de mand.

Zit er eigenlijk nog maar één stapje boven en dat zou dan wat IRL genoemd wordt moeten zijn. Daar is vrijwel iedereen welkom, maar de achterdeur staat altijd open zodat u ook weer ongemerkt kunt verdwijnen. Want je wilt ook weer niet iedereen bewaren. Sommigen wil je bewaren maar die willen jou niet, en sommigen dringen zich op en begrijpen de hint van de openstaande achterdeur niet. Ingewikkeld allemaal, maar eigenlijk gaat het vanzelf. Het is komen en gaan, maar er kunnen er niet méér bij dan dat er stoelen in de huiskamer staan. Sommigen hebben hele grote huiskamers, die van mij is aan de overzichtelijke kant. Aan verjaardagen met volle huiskamers heb ik een hekel. Liefst maar een paar tegelijk in de huiskamer, zodat die dan ook een plaats op de bank hebben.

Advertenties

11 reacties op “Virtuele gradaties

  1. Ximaar schreef:

    LinkedIn heb ik gelijk met Facebook beeindigd. Op beide had ik een pseudoniem en op LinkedIn een nep-cv met schoenmaat en profiel. Twitter heb ik nog wel, met maar liefst 1 volger.

    Mijn vakantie ben ik dit jaar in Deventer begonnen. Gewoon uit angst om niet voorbij Emst-Zuid te geraken. 🙂

  2. Rob Alberts schreef:

    De toevoeging van mijn schoenmaat neem ik ter overweging.
    Verder sta ik op het internet gewoon onder mijn eigen naam.
    En tot nu toe heb ik daar geen spijt van.
    Vriendelijke groet

  3. Jolie schreef:

    Mooie beelden, met die openstaande achterdeur en plaats op de bank —heel herkenbaar ook, de omschrijvingen van LinkedIn en Facebook, het vat ook mijn beeld ervan goed samen. Ik doe er expres maar niet zo veel mee, (véél te tijdrovend) en altijd weer de teleurstelling van vileine opmerkingen van mensen met wie je opgegroeid bent (lees: pleegzusje) die vinden dat ze aandacht tekort komen, terwijl ze wel altijd het recht menen te hebben om nare of volkomen ongepaste dingen te zeggen, temidden van je Gehele Sociale Leefwereld. De sociale media hangen soms als een molensteen om m’n nek. Voor mij een goede reden om géén smartphone te kopen, anders zou ik het 24u per dag moeten aanzien. (En ja, ik weet dat je mensen kunt ‘bannen’ maar dat zou weer een zee van stalkerige telefoontjes opleveren.)

  4. henderijn schreef:

    Ik ben gedegradeerd van weblog naar Facebook.

  5. Fien. schreef:

    Op weblog lees ik, aan facebook ben ik nooit begonnen en linkedln is voor de werkenden.
    De mobiel gebruik ik om te sms-en. En als ik echt iets te vertellen heb mail ik dat.
    En dat zouden meer mensen moeten doen.

  6. Margo schreef:

    Ben het wel met Fien eens. Persoonlijke dingen, daar heb je IRL, telefoon, mail voor. Ik begrijp die verhalen op Facebook niet tussen twee mensen die een heel gesprek voeren. De mobiel heb ik om te fotograferen en mail te lezen, en te Whatsappen.
    Ik wil van Linked’in af, en ik krijg het niet gedelete!

  7. Eva schreef:

    Ik heb alle rare mensen van mijn Facebook afgepleurd. Ik hield weinig over 😉

  8. Bertie schreef:

    Op Hyves en Facebook zat ik ook een paar weken.
    De crossgesprekken met een paar vriendinnen en zonen waren wel aardig maar het vriendengedoe vond ik vreselijk kinderachtig; sommigen zetten zichzelf uitsloverig in de kijker, anderen willen je alleen maar als trofee. Toen een aangetrouwd familielid me begon te stalken heb ik er een punt achter gezet, zonder spijt.
    Geef mij maar een weblog, daar kan ik het aantal stoelen zelf bepalen èn overzien.

  9. ria schreef:

    Ja linkedin is voor de werkenden, ik had het ooit ook. Is makkelijk te verwijderen hoor Margo, zelfs mij lukte het. Op facebook hou ik het dorp in de gaten en weblogs zijn soms erg leuk, omdat er nu eenmaal mensen zijn die mooi en grappig kunnen schrijven. Ik heb alleen een weblog voor de sier.

  10. Margo schreef:

    Voor de leuke verhaaltjes over je belevenissen en de mooie foto’s Ria! Niet zo bescheiden!

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s