De nooduitgang

Ik las dat in 2011 215 mensen zich voor een aanstormende trein wierpen. Dat betekent dat het bijna elke dag ergens gebeurt. In totaal pleegden in dat jaar meer dan 1600 mensen zelfmoord. Iedereen kent wel iemand van ver of dichtbij die zelfmoord pleegde. Laatst liep ik tegen een schoolfoto aan van iemand die ik niet kende, maar waarvan ik wist dat hij zelfmoord had gepleegd. Ik bekeek de jongen extra goed om toen al een signaal te bespeuren van zijn latere daad. Maar dat is er natuurlijk niet op slechts een foto. Naïef als ik ben dacht ik het te kunnen zien. Ik vraag mij af of iemand die zelfmoord pleegde, zich in zijn vroege jeugd al iets kon voorstellen bij zo’n daad. Misschien konden zij zich net als ik helemaal niks voorstellen bij zelfdoding en kan zoiets toch omslaan.

Als jonge mensen besluiten niet verder te leven is dat triester dan als ouderen dat doen. De jongere ziet aan het eind van een lange weg het doolhof voor zich, stapt erin en geeft het zoeken op, terwijl de oudere zich, na lang dolen, realiseert dat hij de uitgang niet meer gaat vinden. Zoiets. Ik heb geen oordeel over het plegen van zelfmoord, behalve dat het triest is. Soms triest omdat niet op tijd hulp werd gevonden en soms omdat iemand niet meer geholpen kón worden en we ons erbij moeten neerleggen. Ik hoorde eens een filosoof zeggen dat zelfmoord geen oplossing was voor je probleem, omdat na de zelfmoord de opluchting niet komt. Je kunt niet meer zeggen of denken: “hè hè, daar ben ik vanaf!” Zit wat in, maar zeker is het niet. Bovendien makkelijk filosoferen. Vertel dat aan de krijgsgevangene in een concentratiekamp die zo mishandeld werd dat hij verkoos orders niet op te volgen om zo door een Duitse mitrailleur neergemaaid te worden.

Een aanstormende trein, ik kan me er niks bij voorstellen. Maar dat kan waarschijnlijk niemand die niet ondraaglijk lijdt. Tijdens of na een zelfdoding zullen er één of meerdere getuigen zijn die waarschijnlijk ook de schrik van hun leven krijgen. Waarschijnlijk heeft het slachtoffer wel iets anders aan zijn hoofd dan daar over na te denken. Het kenmerk van een nooduitgang: als je hem gebruikt, hoop je op redding, maar het is niet zo dat je er ongemerkt doorheen komt. Wat er aan de andere kant is weet je niet, maar het zal je een zorg zijn, als je maar weg kunt.

Advertenties

8 reacties op “De nooduitgang

  1. Margo schreef:

    Het is het laatste probleem waar je mee worstelt : hoe doe ik het en wel zo dat het in één keer gebeurd is en dat niemand de schrik van zijn leven krijgt.
    Mijn opa hing zich op, op zolder. Een vriendin reed het bos in en nam een handvol pillen. Er is moed voor nodig, de beslissing nemen en het uitvoeren. Ik ben blij dat ik die moed nooit had.

  2. Fien. schreef:

    Mijn moeder deed het. Met behulp van de huisarts. Humaan met een spuitje. Het zijn eigenlijk twee spuitjes. 20 December. En terwijl ik dit tik, schiet ik helemaal vol. Absurd, het is nu al weer zoveel jaar geleden.
    Zij heeft in elk geval niet eenzaam hoeven te sterven. En daar ben ik de arts heel dankbaar voor.

  3. Irene schreef:

    Suicide is a definitive solution to a temporary problem, een gedachte die in elk geval jonge mensen kan redden.
    Ik vind er vrijwillig uitstappen bij ongeneeslijke ziekte (of het geval van degene in het concentratiekamp) heel wat anders, want dan weet je dat de situatie niet beter kan worden.

  4. Eva schreef:

    Het is zo makkelijk om een mening te hebben over zelfdoding maar net als jij, heb ik die niet. Dat zou ook raar zijn, want ik ben niet suïcidaal en geen dierbare uit mijn naaste kring heeft er zelf een eind aangemaakt.
    Het enige is, is dat je diegene ook het geluk had gewenst wat jou wél is overkomen.

  5. Ximaar schreef:

    In veel gevallen zijn de mensen zwaar in de war. Die zou je kunnen helpen. Maar weloverwogen uitstappers zul je nooit kunnen bereiken.

    Hier zijn ze langs de spoorlijnen allemaal hoge hekken aan het plaatsen. Dat is niet alleen tegen zelfmoord, maar ook tegen spelende kinderen die een stukje langs het spoor afsnijden. De dienstregeling kan het hier niet aan en is enorm van slag na zo’n voorval.

    Gevolg is wel dat er nu mensen van het perron springen, omdat daar geen hekken staan. Laatst bij Zaandam, waar elk half uur een doorgaande trein naar Hoorn is die niet op Zaandam stopt en vlak langs het perron kart. Ze hebben zat sporen die niet vlak langs het perron gaan en zouden die moeten gebruiken, maar dan kunnen ze door het gewissel niet zo hard.

    En als ze het daar oplossen, dan blijven nog altijd de 5 andere stations in Zaanstad over, waar elk kwartier intercities langsrazen.

    In Frankrijk zag ik daar 20 jaar terug een oplossing voor. Je kon daar alleen op het perron komen 5 minuten voordat er een trein stopte. Daarvoor en daarna gingen de deuren weer op slot en was het perron onbereikbaar en leeg, net zoals de slurven van luchthavens dicht zijn totdat er een vliegtuig aan hangt. In Frankrijk is het ook echt nodig, daat raast de TGV’s met 315 km/h langs het perron en wordt je naar de trein toegezogen.

  6. Emigrant schreef:

    Het zou wel mooi zijn als hulp bij zelfmoord in het ziekenfonds kwam, dan hoefde niemand meer voor de trein te springen. Dat hoeft trouwens vooral in Nederland; in bergachtige streken kun je ook van een rots springen.
    Een vaak vergeten categorie mogelijke zelfmoordenaars – waartoe ik mijzelf ook reken, maar voorlopig nog lang niet – is oude mensen voor wie het ‘genoeg’ is geweest. Zo tussen de 75 en de 90 ergens: je hoeft er echt niet altijd depressief, dodelijk ziek of niet meer te redden voor te zijn.

  7. Fien. schreef:

    Toevallig moet een zoon, die zijn moeder van bijna honderd jaar de pillen geleverd heeft, voorkomen. Hulp bij zelfdoding wordt nog steeds bestraft.
    De zaak van mijn moeder is ook gerechtelijk getoetst.

  8. Bertie schreef:

    Waarom, waardoor en hoe, het is niet te peilen en altijd tragisch; zelfs bij een aanwijsbare aanwezige depressie van het slachtoffer zitten de nabestaanden met het idee: wat had ik nog kunnen doen. Ik weet het van nabij, enkelen van mijn zussen verloren op deze manier een kind.

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s