De reis naar de hemel

Ik zag vandaag op Facebook wat foto’s uit de oude doos rond gaan. Foto’s van eind vorige eeuw, van vakanties in Frankrijk en van Italië in de jaren zeventig. Op een of andere manier heb ik het gevoel dat we in de reservetijd zitten. Destijds was het de tijd waarin alles gebeurde en waarin alles nieuw was. Nu is het anders. De foto’s zijn veel scherper en kleurrijker en staan vol details die je niet wilt zien, en dan bedoel ik niet de tand des tijds. De jaren zeventig zijn lang geleden dus de regen is weggevaagd en de zomer is in de herinnering blijven hangen. Het was heet, maar niet te heet. Het was dor in Zuid-Europa, maar het voelde altijd lekker.

Nog steeds vind ik de zomervakantie het hoogtepunt van het jaar. Werken moet, en ik dwing mezelf het leuk te vinden, maar niets is beter dan de autodeur dichttrekken voor vertrek naar het zuiden voor minimaal twee weken. Mits mijn gezin aan boord is natuurlijk. Vandaag reed ik even naar het dorp in de auto en mijn gedachten dwaalden af naar de zomervakantie. Ik zag ze al zitten achterin en naast me voor een reis naar een onbezorgde tijd. Zoals de hemel in de bijbel staat beschreven zo zijn mijn gedachten aan zomervakanties. Alleen gaat het bij vakanties om een tijdelijk verblijf in het paradijs. Het heeft veel te maken met mijn eigen jeugdherinneringen die misschien wel té goed zijn. Alles klopte in die tijd. Mijn vader was de man en had deswege de leiding, mijn moeder was de vrouw en had dientengevolge de feitelijke leiding, wij waren de kinderen dus wij bepaalden het uiteindelijke beleid. En we hadden verder niemand nodig. Niemand via de telefoon of via internet, wij vijven waren gelukkig. Tenminste, zo dacht ik erover. Niet helemaal waar, want we hadden natuurlijk ook vakantievriendjes en mijn opa en oma waren er ook vaak bij, maar goed, dat was het dan. En als het weer voorbij was die mooie zomer, dan kwamen we thuis en lagen we weer in schone bedden.

De hemel op aarde is een plek waar je uitsluitend achteraf in gedachten kunt zijn. Toen je er was had je het niet zo in de gaten, maar we zijn er allemaal wel eens geweest. Er was vrede, er was liefde en er was geen pijn, zoals dat hoort in hemels. Momenteel bevind ik me in het vagevuur. Ik moet nog lijden maar er is uitzicht op de vakantie. Mijn vakantieblogjes van de afgelopen jaren stroken af en toe niet helemaal met mijn beschrijving van de hemel, maar dat hoort bij het proces van vergeten van narigheid. Anders kom je er nooit natuurlijk.

Advertenties

14 reacties op “De reis naar de hemel

  1. robschimmert schreef:

    Formidable, deze exacte beschrijving van het gevoel dat ik er nog altijd van heb plus mijn herinnering eraan en mijn ervaring ermee. Dit is dus wat mij betreft niet meer te overtreffen en kan, denki, iedereen boven zijn en haar bed hangen.

  2. Mack schreef:

    Dank u wel, samen.

  3. Irene schreef:

    Mooi stuk. Was jij nu die man die zelfs met gps altijd drie keer verkeerd reed alvorens in het paradijs aan te komen 😉

  4. Fien. schreef:

    Ja, zo was het. Het worden nu dierbare herinneringen. En ik merk, ook voor mijn kinderen.
    Zaten jullie ook altijd die cassettebandjes met een pen voor- of achteruit te rollen? Anders kostten ze het teveel batterijen.

  5. Mack schreef:

    @Irene, klopt. Maar vorig jaar gingen we zonder en reed in één keer goed.

  6. Margo schreef:

    Ik lees net een tweet van Coot van Doesburgh:

    @cootdoes: We gaan geestelijk achteruit, mensen. Als ik m’n mobiel kwijt ben kan ik geen kant op. Ken geen nummers meer uit m’n hoofd.

    @cootdoes: En ik kwam m’n hele leven, zonder Tomtom op ieder denkbaar adres aan, en nog op tijd ook. Geen idee meer hoe ik dat deed.

  7. Eva schreef:

    Mooi logje Mack en helemaal mee eens. En dat gevoel is extra sterk als je door die foto’s zit te bladeren…

  8. R van InR schreef:

    Ik vind dit ook een mooi logje, maar heb erg veel moeite met “Nog steeds vind ik de zomervakantie het hoogtepunt van het jaar. Werken moet, en ik dwing mezelf het leuk te vinden”.
    Dat is gewoon niet goed! Werken moet ook een hoogtepunt zijn; dat doe je nota bene minstens 8 uur per dag gedurende de helft van je leven.
    Heb je dit al eens gelezen: http://www.mt.nl/1/2716/home/ricardo-semler-geef-mensen-de-ruimte.html ?

  9. Mack schreef:

    Interessant stuk, maar tevens een bedreiging voor veel directeuren. Ik vind mijn werk meestal leuk, soms weet ik van geen ophouden, maar als je met vakantie gaat merk je toch dat het wel erg fijn is om eens niet te werken. Dat is wat ik bedoel. Soms is werk ook gewoon niet leuk, maar dat heeft altijd met mensen te maken, niet met werk.

  10. Emigrant schreef:

    Verstandige man, die Semler. Maar daar zijn er maar heel weinig van. En als niet-zo-briljant mens moet je toevallig het geluk hebben tegen zo’n werkgever aan te lopen.

  11. Fien. schreef:

    Ik werkte jaren in het onderwijs. Daar kan ik heel wat hoogtepunten uit vertellen. En ik dankte God op mijn blote knieën toen ik die hoogtepunten niet meer mee hoefde te maken.
    En mijn werkgever had Semler vast niet gelezen.

  12. Gerard Jurgens schreef:

    Ik vind dit een heel leuk stukje!! Heel herkenbaar en leuk dat de bijbel ee even in voorkomt al heeft hij een klein begin!! Maar toch, het is voorbeeldig voor velen van ons als het om een visie van de hemel gaat!! Ik probeer mij dagelijks bewust te zijn van de hemel waarin ik mij bevind;namelijk in de schitterende natuur met vanuit mijn huis uitzicht op de drie heetgebakken vulkanenbroertjes Calbuco, Osorno en Punteagudo!! Een groet uit Puerto Montt, Chili!!

  13. Mack schreef:

    Chili…that’s different cook.

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s