21 februari

Op deze 28e sterfdag van mijn vader was ik vrij. Niet dat er een verband tussen deze twee gebeurtenissen was, het was toeval. 28 jaar is een lange tijd en ik merk dat ik er beter mee omga. Beter is misschien niet helemaal het juiste woord, want je gaat er mee om en de tijd tikt gewoon door. Hij is inmiddels meer opa Hans geworden dan mijn vader. De opa die Hans en Tammar nooit hebben gekend, maar waar ik ze soms toch wel over vertel, zoals vandaag toen er een busje van de Marechaussee met blauw zwaailicht voorbij kwam. Hans vroeg of het politie was, dus ik antwoordde dat het de politie van het leger was, en of hij wist wie daar ook bij gezeten had. “Opa Hans,” zei ik, en Hans zei dat hij al wel dacht dat ik dat ging zeggen. Ik glimlachte erom. Kennelijk vertel ik toch vaker over hem dan ik dacht. Het was een tragische gebeurtenis destijds, die littekens heeft achtergelaten, maar de wond is geheeld.

En toch, soms vind ik het jammer dat ze hem niet kennen. Hij zou gek op ze zijn geweest, dat weet ik zeker, maar welke opa is dat niet? Ik vraag me af hoe hij met ze om zou zijn gegaan. Zou hij ze ook dagjes meegenomen hebben, en hoe zou hij reageren als ze niet zouden luisteren? Ik kan me helemaal niet voorstellen hoe hij nu zou zijn. Grijs, dat kan haast niet anders. Tenzij je Willem van Hanegem heet word je grijs. Niet kaal denk ik. Ik kan geen auto bij hem verzinnen. Een Volvo misschien, zo’n station? Een Audi gaat ook door mijn gedachten, maar een bescheiden Audi zonder opsmuk. Geen Alfa, dat denk ik niet. Wat zou hij met zijn vrije tijd doen? Hij zou nu 68 zijn. Geen idee. Hij was net als ik een gezinsmens zonder opvallende hobby’s. Zomervakantie, dat vond hij leuk, net als ik. Ik denk wel dat hij een computer zou hebben, hij had in 1983 immers al de ZX-81, als een van de eersten. De levenslijn stopte in 1985 en vanaf dat moment wordt de lijn een nevel die alle kanten opgaat. Er is weinig van te zeggen hoe hij nu geweest zou zijn. Waarschijnlijk milder, want iedereen wordt milder als hij ouder wordt. Verstandig vond ik hem al, maar dat zal mijn vertekende kindsbeeld zijn geweest. In elk geval zou hij zijn kleinkinderen op schoot hebben zitten.

Advertenties

3 reacties op “21 februari

  1. Fien. schreef:

    Hij zou het heerlijk gevonden hebben om zich te bemoeien met zijn kleinkinderen. In de tijd dat zijn kinderen jong waren, moest er gewerkt worden. De vrouw was thuis en nam alle zorgtaken op zich. Die mannen kregen gewoon de kans niet om iets met het kind te doen.
    En dat halen alle opa’s nu in. Oppassen, van de creche of peuterzaal halen. Eindeloos bouwen, fietsen langs de treinen, voorlezen.
    Ik vermoed dat jouw vader dat ook allemaal gedaan zou hebben, en dat nu je moeder die taken doet.

  2. Mack, de blogs over je overleden vader vind ik altijd het indrukwekkendst. Bijzonder hoe je toch blijft speculeren hoe iemand zou zijn geworden als hij nog had geleefd.

  3. Mack schreef:

    Diana, ik heb dus ook lezers die ik niet ken? 🙂

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s