Gebaande paden

Ik heb het uit, het spannende boek van ruim 800 pagina’s van Steven King. Ik kwam er wat moeilijk in, maar toen ik er doorheen was, zat ik er ook middenin. Het boek heeft prachtige ingrediënten zoals een reis terug in de tijd naar 1959, de tijdreiziger die daar verliefd wordt op een vrouw en die erachter komt dat zijn ingrijpen in de geschiedenis catastrofale gevolgen heeft voor de toekomst, waardoor hij weer terug moet om het allemaal ongedaan te maken. Eerst ziet het er naar uit dat hij zijn geliefde mee wil nemen naar de toekomst, maar het verleden verhindert dat en laat haar sterven. Na de “reset” moet hij het verleden laten zoals het is, kan zijn geliefde ook niet gaan ontmoeten, maar besluit haar op te zoeken in het heden. De vrouw is inmiddels 80, en heeft de hoofdpersoon nooit ontmoet, maar toch voelt ze de band die ze met hem in een ander leven had. Ontroerend en schitterend.

Nu ben ik maar in een ander boek begonnen, genaamd “het Venetiaans bedrog” maar het is niet hetzelfde. Verleden en heden lopen wel door elkaar heen, maar niet tegelijkertijd. Het boeit me maar matig, zo’n realistischer verhaal. Sciencefiction- of fantasieverhalen zijn vele malen mooier. Ze nemen je immers mee naar een perfecte wereld, of naar een wereld waar alles nog mogelijk is, zoals wanneer je jong bent en de toekomst nog open ligt. Jaren later moet je accepteren dat die open toekomst slechts voor een enkeling is weggelegd en dat geeft ook wel zoveel rust. Als je jong bent en alles ligt nog open geeft dat onrust. Want al die worsten die je worden voorgehouden hangen veel te hoog en ergens voel je dat al wel, je wilt er alleen niet aan. Onrust.

Dus wat is er mooier dan dat je in de fase bent gekomen dat de richting van de toekomst uit nog slechts een kleine hoek bestaat, maar je tegelijkertijd mee mag leven in de fantasie van bijvoorbeeld Steven King? Weinig. Ja, karten met je zoon, maar dan ben je ook even van het gebaande pad af. De wereld zoals hij is moet af en toe even vergeten en tijdelijk herschapen worden omdat dat in fantasie nu eenmaal kan. Verlies de realiteit gerust even uit het oog, maar zorg wel dat je haar terug weet te vinden. Daarom droom ik liever ’s nachts dan overdag. Wakker worden uit een mooie dagdroom is als een klap in je gezicht, maar ontwaken uit een mooie slaapdroom kan je dag beter laten beginnen.

Advertenties

7 reacties op “Gebaande paden

  1. Laurent schreef:

    Ah, dus je hebt inmiddels ontdekt wat er op 22 november 1963 gebeurde?

  2. Laurent schreef:

    Ik vind overigens wel dat veel mensen al veel te vroeg in hun leven realistisch gaan lopen doen, die durven vrijwel nergens op te hopen en gaan bij voorbaat iets stomvervelends doen.

  3. Fien schreef:

    In 1963 ging ik studeren aan de universiteit in Zürich en belandde in een hele korte tijd van een mooie dagdroom in de realiteit van hard studeren en daarnaast hard werken om te kunnen studeren. Een half jaar. Toen was ik inmiddels zeer realistisch geworden en de rest van mijn leven gebleven.
    Heb “Het zevende kind” van Eric Valeur in de caravan gelegd. Mooi weer besteld en hoop onderweg op wat wifi op die Franse campings. Wel moet ik bekennen dat ik eerder naar de wasgelegenheid kijk dan of ze wifi hebben.
    Werk maar een beetje hard door. Dat niet, als we weer thuis komen, dat pensioen ineens zo geslonken is, dat we niet meer naar Frankrijk kunnen.
    Daar heb ik, heel realistisch, al die jaren in het onderwijs, hard voor gewerkt.
    En het commentaar hierop lees ik wel als we weer terug zijn.

  4. Mack schreef:

    Ik vind het een mooie reactie, Fien. Het is zo makkelijk, met het idee te leven dat je de Amerikaanse droom moet najagen, maar kijk eens naar de files elke ochtend. Voor miljoenen is dat gewoon niet weggelegd, en logisch, anders zou straaljagerpiloot of rockster waarschijnlijk dodelijk saai zijn.

  5. Laurent schreef:

    Het risico van hard werken voor een goed pensioen is van de andere kant weer dat je komt te overlijden voordat je van je pensioen mag genieten. Of dat je een of ander vervelend lichamelijk ongemak krijgt op die leeftijd.

  6. Laurent schreef:

    De beste optie blijft dat je gewoon best redelijk wat plezier in je werk hebt. Dat is wel een zeker risico waard, om dat te verwezenlijken, denk ik.

  7. Laurent schreef:

    En de Amerikaanse droom is een Amerrikaanse nachtmerrie. Je je hele leven helemaal kapotwerken om rijkdom te vergaren waar je nooit tijd voor zult hebben om van te genieten. En bovendien wordt die droom in de VS vooral misbruikt om miljoenen zich kapot te laten werken voor een hongerloon zonder enige zekerheid.

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s