Een gezicht.

In 1984, toen mijn vader maag-darmkanker kreeg was je niet best af met een dergelijke diagnose. Op meerdere vlakken niet. Niet op het medische, en niet op het vlak van nazorg. Je was ten dode opgeschreven en negen maanden later, de tijd die nodig is vanaf verwekking tot geboorte, was het afgelopen. En al die tijd was er nauwelijks hoop. Zo was dat in die tijd. Nu is de medische wetenschap een stuk verder en is er meer mogelijk. En inderdaad, ik heb meegemaakt dat mensen die dezelfde diagnose kregen een stuk langer leefden. Sommigen spreken al van een chronische ziekte.

Ondanks dat ik geen arts ben, er geen verstand van heb, zou ik dat toch ernstig willen tegenspreken. Mensen die de diagnose krijgen leven inderdaad langer. Maar ik zou het haast oneerbiedig “rekken” willen noemen. Het klinkt aanlokkelijk natuurlijk als je vijf jaar extra krijgt in plaats van negen maanden. En dat is het ook. Maar vaak is het niet zo dat je vijf gezonde jaren krijgt en dan ineens weg bent. Het aftakelingsproces wat eerder negen weken of maanden duurde, duurt nu vijf jaar. Vijf jaren met beperkingen. En het lijken mij angstige jaren. Jaren waarin je in de gaten wordt gehouden, waarop op scans niks te zien is, maar waarin je je grote zorgen maakt als je ook maar het minste of geringste voelt. Bestralingen en chemotherapie, het bestond toen ook al, alleen nu slaat het vaker en beter aan. Dat heeft vooral te maken met het feit dat men is in gaan zien dat niet twee soorten kanker hetzelfde zijn, en dat je elke vorm anders aan moet pakken. Maar het neemt niet weg dat het helaas nog vaak gebeurt dat er een tijd lang goede resultaten te zien zijn met afnemende tumoren en dan ineens op een kwade dag, als je bijna weer vertrouwen hebt opgebouwd, bam, uitgezaaid en niks meer aan te doen. En de dokter weet weinig anders uit te brengen dan: dit hadden we niet zien aankomen.

Natuurlijk is er grote vooruitgang geboekt, daar wil ik helemaal niks aan afdoen, maar veilig ben je allerminst met de diagnose kanker. En je hoort zo weinig verhalen van mensen die wel genezen zijn. Een vriendelijk en kundig arts, daar ben je het beste mee af. Die had mijn vader. Ik heb hem nooit ontmoet, maar de verhalen waren altijd lovend. Ik gok dat dit hem is, maar ik kan er faliekant naast zitten. De naam klopt, de tijd dat hij aan de VU werkte ook. Het is voor het eerst dat ik hem zie op een foto. Dit moet haast de man zijn die mijn vader zo goed heeft begeleid in die tijd. De man over wie ik vroeger altijd de lovende verhalen hoorde heeft ineens een gezicht. Een goed gezicht. Een aansprekend gezicht. Dit moet haast de man zijn die mijn vader voor verder ondraaglijk lijden heeft behoed. Eindelijk heeft hij een gezicht.

Advertenties

9 reacties op “Een gezicht.

  1. robschimmert schreef:

    Ik vind het een fraai logje dat een-op-een ook van toepassing kon zijn op de situatie van mijn vrouw. Daar dank ik jou dan voor. Maar er is toch die ene maar: ik mis de naam en het gezicht van de door jou genoemde arts.

  2. Mack schreef:

    Klik op het woordje “dit” dat dit hem is.

  3. Laurent schreef:

    Goed beschreven. Inderdaad houden kankerpatiënten het tegenwoordig vaak langer uit. Niet altijd op een betere manier, maar soms ook wel. Ik heb er de afgelopen jaren weer veel over gelezen vanwege mijn vriendin Judy in Amerika die een ongeneeslijke vorm ervan heeft. En in mijn moeders familie zijn de helft van haar broers en zussen er op te jonge leeftijd aan overleden. Destijds was het zo, dat als het terugkwam het heel snel afgelopen was, maar ook dat is anders tegenwoordig.

    Bij mijn vader duurde het toch nog een kleine twee jaar, terwijl ze alleen maar konden bestralen. Maar hij was ook al veel ouder dan die van jou, dan gaat het vaak ook trager.

  4. Laurent schreef:

    Mooi ook, de foto van die arts. Ik heb een brief van de longarts die hij schreef aan mijn moeder toen mijn vader overleden was. Moet ook een goede meelevende man zjn, dat hij dat deed. Maakt veel uit, inderdaad.

  5. ‘Rekken’ is voor mij in ieder geval heel aantrekkelijk omdat de behandelingen tegen uitgezaaide kanker me extra tijd geven en daarmee de gelegenheid om iets voor mijn zoon achter te laten. Ik hoor vaak dat mensen zeggen ‘laat het maar snel afgelopen zijn als je toch weet dat je doodgaat’. Ik leef nu bijna vier jaar met uitgezaaide borstkanker en inmiddels is mijn zoon zo oud dat hij herinneringen aan me zal hebben. Dat is me heel veel waard.

  6. Bjorn schreef:

    Maar geschreven, Maurice

  7. Margo schreef:

    Die arts ziet er vriendelijk en empatisch uit. Het scheelt zoveel als je in donkere tijden een arts hebt die zich betrokken voelt en de tijd voor je neemt.

  8. Mack schreef:

    @Diana: Mooi levensdoel. Het is ook belangrijk voor een kind dat het zich zijn ouders herinnert als die er niet meer zijn. Het kan ze wat houvast geven en troost bieden. Ik ben het ook met je eens. Aan de andere kant gaan kinderen die hun ouders niet gekend hebben het ook redden. Op hun manier. Hopelijk kunnen ze het voor jou nog een heel end verder “rekken”. Maar dit heb je toch al mooi bereikt.

  9. […] het was hem niet. Onlangs liet ik aan mijn moeder de foto zien van professor van der Meer, internist aan de VU maar ze herkende hem niet. Ik weet dat aan het feit dat het 30 jaar geleden […]

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s