Je komt jezelf altijd weer tegen

Laat ik beginnen met te stellen dat ik mij geen betere zoon kan wensen dan Hans. En vervolgens met even iets over mezelf te vertellen. Als kind was ik iets te gevoelig. Ik kwam net iets te vaak huilend thuis volgens mijn vader die daar geïrriteerd door raakte. Hij deed me op judo, en het hielp want tegenwoordig kom ik nog hoogstzelden huilend thuis. Wij hebben Hans preventief op judo gedaan en het helpt want hij komt tegenwoordig vaak huilend thuis. Vanavond voetbalde hij buiten en volgens zijn twee medespelers was het hands, maar volgens Hans niet. Dat loopt dan zo uit de hand dat meneer zijn bal pakt en kwaad wegloopt. Omdat hij dat al vaker heeft gedaan riep ik hem terug. Hij mocht van mij kiezen, of weer normaal meespelen, of douchen en naar bed. Hij koos eieren voor zijn geld.

Tot drie keer toe kwam hij daarna huilend binnenlopen. Bij de derde keer was ik het zo zat dat ik hem naar binnen trok en hem naar boven joeg. Dat maakte het niet beter maar hij had pijn aan zijn been, ze hadden hem geschopt. Ik ga dan bijna door het lint. Ik knalde hem onder de douche en beet hem toe dat hij nu negen is en niet elke keer als hij pijn heeft huilend naar binnen kan komen want de anderen lachen hem uit. Hij huilde nog harder, want in zijn ogen was hem groot onrecht aangedaan en zijn vader koos juist partij voor degenen die het hem hadden aangedaan.

En ik zie die tragiek ook wel, maar ik kan het niet helpen. Nee, mijn aanpak werkt waarschijnlijk niet, maar oh, wat ben je het als vader zat als het elke keer jouw kind is dat huilend wegloopt. Liefst zou je hem nog een hengst geven, uit pure onmacht. Hij jammerde dat ze hem expres schopten op een plek die hij toch al had geschaafd. Ik antwoordde boos dat hij dan niet meer mocht spelen met jongens die hem expres schoppen, want dat zijn geen vrienden. Na een half uurtje heb ik met hem gepraat en het hem uitgelegd. Dat ik vroeger ook vaak huilde en dat opa Hans dan ook boos op mij werd terwijl anderen mij iets hadden gedaan. Dat ik gewoon niet wil dat ze hem straks uitlachen. Dat ik ook liever niet boos word. Maar ik zou beter moeten weten. Volgende keer moet ik het anders aanpakken. Want je komt jezelf altijd weer tegen.

Advertenties

7 reacties op “Je komt jezelf altijd weer tegen

  1. von Bloghausen schreef:

    Het wordt echt tijd voor technologie in de voetballerij.

  2. Jolie schreef:

    Maar, ehhhhh, hele gekke vraag… volkomen fout idee natuurlijk: Waarom loop je de volgende keer (want ja, die komt helaas vast toch wel) niet als de incarnatie van Bruce Willis —ok, Sylvester Stalone mag ook ;)— naar dat veldje, om even een hartig woordje met die jongetjes te wisselen?
    Ben jij voor de rest van je leven De Held voor Hans en die jongetjes bedenken zich wel een 2e keer voor ze Hans schoppen.

    OK, mijn vader koos ook meestal voor jouw aanpak, (of een hele vriendelijke preek tegen de jongetjes met wie we speelden) dus het zal wel heel verantwoord zijn, maar eh, ik hoopte zelf altijd dat ‘onze Papa’ zich als een Held kwam bemoeien 😉

  3. Mack schreef:

    Als ik het zou zien zou ik dat doen, maar ik ben een beetje bang dat hij zich wat aanstelt om zijn zin te krijgen.

  4. Eva schreef:

    Hahaha, Hermanus!

    Eén van mijn kinderen speelt als diepe spits en wordt daadwerkelijk constant onderuit geschopt. Want ja, hij mag niet scoren natuurlijk. Hij ligt dan te huilen en kermen op het veld. Die ene wond op zijn knie doet niet eens meer moeite om dicht te groeien.
    Ik als moeder zou het liefst die verdediger te grazen nemen terwijl mijn man zoiets roept als: ‘kom op, niet huilen, dóórspelen.’
    En dat helpt wel. Ik ken Hans natuurlijk niet, maar begrip tonen voor het leed, niet boos worden maar helpen en stimuleren om niet te piepen en toch door te gaan is het beste denk ik wel eens. Daar zijn wij iets te emotioneel voor Mack 😉

  5. Laurent schreef:

    “Als kind was ik iets te gevoelig. Ik kwam net iets te vaak huilend thuis volgens mijn vader die daar geïrriteerd door raakte. Hij deed me op judo, en het hielp want tegenwoordig kom ik nog hoogstzelden huilend thuis.” hahahaha!

    Maar goed dat je het hem later nog eens uitgelegd hebt.

  6. Fien schreef:

    Hahahahaha.
    Wij hadden ook een huilebalk, de oudste. Wij hebben hem op handbal gedaan. En dat hielp. Hij werd wat weerbaarder.
    Nummer twee hoefden we niet op handbal te doen. Die schopte iedereen gelijk omver.

  7. Dhyan schreef:

    Wat betreft het slotwoord, je hele leven lang.

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s