Er was eens…

Het nummer van Stromae wat ik in het vorige logje aanhaalde, misschien was het u opgevallen, gaat over een jongen die zijn vader mist. In de tekst lijkt het alsof zijn vader er lichamelijk niet is, maar in de clip lijkt het alsof papa er niet voor de jongen is. Uiteindelijk, om zichzelf te beschermen wordt de jongen net zo oppervlakkig als zijn vader en voelt zo de pijn niet meer. Jongetjes willen altijd indruk maken op hun vader en hun vader blijft hun held. Bram Vermeulen bezong het al in De Wedstrijd, en Stef Bos deed het later nog eens over.

Ik weet als weinig anderen hoe belangrijk een vader is en ben momenteel uit evenwicht. Geestelijk een beetje, maar vooral is de balans weg tussen werk en leven. Leven is mijn gezin, familie en iedereen die ik mag, werk is uiteindelijk onbelangrijk. Ik heb vorige week in de film Hachiko gezien hoe mooi en belangrijk regelmaat kan zijn. De professor die elke morgen dezelfde route naar zijn werk aflegde en daarbij dezelfde mensen tegenkwam die hij gedag zegde. Bij mij zou dat ook zo moeten zijn. Ik wil elke dag mijn kinderen welterusten kunnen zeggen en als ik ’s ochtends wegga wil ik “tot vanavond” kunnen zeggen. Maar soms duurt het een paar dagen eer ik ze weer zie en kennelijk heb ik heimwee. Of ik heb autistische trekken of ik acteer dat ik niet angstig ben. Maar ik wil regelmaat, want regelmaat is de enige weg naar gezond oud worden. Bovendien, mijn kinderen willen mij en ik wil hen. Het liefst dagelijks, want ik heb ze niet voor niets.

Het houdt me momenteel bezig. Ik ben te gestrest om aardig te zijn, en dat kan niet de bedoeling zijn. Het leven moet meer te bieden hebben dan werk alleen. Gisterenavond een uur of 11, ik reed terug na een event op mijn werk en kwam door Utrecht. Het was Overvecht, waar mijn opa en oma van mijn moeders kant hun laatste jaren gewoond hebben. In plaats van de kortste weg naar huis reed ik de straat in waar ze woonden en keek omhoog, naar het balkon. Daar stond mijn eenzame oma vaak als wij weer naar huis reden. Mijn vader en haar man overleden een maand na elkaar. Het was vreemd. Op de heenweg had ik al gekeken naar dingen die er al waren toen mijn vader nog leefde maar ik kwam tot weinig. Het verleden kun je eenmaal niet vasthouden. Maar deze flat stond er al, dat is zeker. Er hebben zich gewone dingen afgespeeld, zoals wij die daar op bezoek kwamen, maar ook ongewone dingen, zoals de rouwauto die ons van daar naar het crematorium bracht. Er heeft zich zoveel afgespeeld dat het niet te bevatten is. Waarom worden er alleen maar nutteloze gadgets uitgevonden? Ik wil een fatsoenlijke tijdmachine!

Advertenties

12 reacties op “Er was eens…

  1. tienet schreef:

    Ja graag zo’n tijdmachine.. gewoon om weer even terug te zijn.

  2. Jolie schreef:

    Hmmmm… Vreemde ingeving/vraag..: Wat zou je je vader willen vragen? (Nee, niet dat je de vraag hier moet stellen, maar —al ben ik de laatste weken een NOG grotere tegenstander van religie geworden— laten we uitgaan van een hiernumaals, in plaats van een tijdmachine, en stel de vraag voor je gaat slapen, in alle rust, aan je vader….?)

  3. Marloes schreef:

    Soms is even stilstaan bij het verleden heel erg fijn. Ook als het je uiteindelijk toch weer naar het heden terug brengt.

  4. Dhyan schreef:

    Reflectie is goed en van je hart geen moordkuil maken is dat ook.

  5. L schreef:

    Ik krijg sterk de indruk dat banen die rekening houden met het feit dat een mens ook nog gewoon wil leven in snel tempo aan het verdwijnen zijn. Wie betaalt bepaalt, en men bepaalt dat jouw leven gewoon van hen is.

  6. Margo schreef:

    Hallo! Mag ik je even herinneren aan je eigen blogwet?…….

    Wat veel bloggers niet schijnen te beseffen is dat er door hun geblog een soort verwachtingspatroon is geschapen bij de lezer. De lezer/reageerder kan in ernstige mate gefrustreerd raken als hij voor de zoveelste maal op een weblog komt, en wederom teleurgesteld wordt omdat er geen nieuw logje is verschenen. Vergelijk het met het elke dag op het acht uur journaal afstemmen in het vertrouwen dat er wederom een journaal zal zijn. De NOS kan zich het niet permitteren om op een avond dat er geen nieuws i.c. inspiratie is, dan maar sneeuw uit te zenden. Zo is het met loggen net zo. We noemen dit het vertrouwensbeginsel. Omdat het beschamen van het vertrouwen verregaande consequenties kan hebben voor de benadeelde lezer, treedt binnenkort een nieuwe wet in werking. De blogwet 2011.

  7. Mack schreef:

    Art 1, lid 2 en 4.

  8. Margo schreef:

    Je bent ziek en/of overleden?

  9. R van InR schreef:

    Helemaal mer Margo eens. Ik ben een benadeelde lezer en dit heeft inderdaad verregaande consequenties voor mij. Elke dag na het journaal kom ik hier lezen en nu heb ik al 14x “Er was eens . . .” moeten lezen.Zo gaat een blogger toch niet met zijn lezers om. Is er een bloggersgilde waar ik mijn beklag kan doen?

  10. Mack schreef:

    ik kom binnenkort terug, waarschijnlijk met uitleg. Het is niet zomaar geen inspiratie.

  11. Margo schreef:

    Ok, Succes en/of sterkte!

  12. R van InR schreef:

    Ok, alleen maar gekheid, geen probleem natuurlijk.

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s