Wakker liggen

Ik ben langzaam een slechter mens aan het worden. Was mijn ziel vroeger begaan met het lot van de mensheid, maak ik mij tegenwoordig drukker om de blessure van Robben. Zo’n aardbeving in Nepal, het gaat vrijwel aan mij voorbij. Ik vond het zelfs ronduit irritant dat Facebook bovenaan mijn pagina met een Nepal steunactie kwam waarbij ik alleen op de knop “doneer” kon klikken en verder niks.

Waar deze verharding van mijn ziel vandaan komt, ik weet het niet. In 1986 was er Tsjernobyl, ik vond het vooral vervelend dat de wind onze kant op stond. In datzelfde jaar verongelukte de Challenger, ik vond het spectaculaire beelden, maar ik had andere dingen aan mijn hoofd, als puber van 16. Pas in 1992 was ik van slag doordat er een Boeing neerstortte in de Bijlmer. De vuurwerkramp in Enschede, de cafébrand in Volendam, 9-11, de Koersk, dat waren rampen met impact. Latere grotere rampen deden mij steeds minder. Een Tsunami met honderdduizenden slachtoffers, een aardbeving met duizenden slachtoffers, zelfs de ramp met MH-17 hadden allemaal niet dezelfde impact als bijvoorbeeld het verhaal van een overlevende van een concentratiekamp. Zelfs een slachtoffer dat verzonnen is door een romanschrijver (de peuter uit: haar naam was Sarah) kon me meer raken. Ruben en Julian, of het jongetje dat bij mijn kinderen op school zat, die hadden meer impact op mij.

Het moet iets te maken hebben met een deel van mijn hersenen dat zich afsluit. Waarschijnlijk ter bescherming van zichzelf. Misschien omdat ze doorkregen dat het geld wat ik na een ramp doneerde mij vooral was afgetroggeld doordat Linda de Mol op de emoties ging spelen? Dat ik een aflaat had gekocht? Dat ik doorkreeg dat mevrouw de Mol zelf ook niet wakker lag van zo’n ramp? En wie lag er eigenlijk wél letterlijk wakker van?

Ik geef mijn hersenen al de schuld van mijn eigen verharde gedrag. Terwijl ik en mijn hersenen grotendeels dezelfde zijn. Ik zou het kunnen schuiven op mijn kring van invloed, maar dat is ook wat hypocriet. Alsof ik mijn kring van invloed wel ten volle benut. De harde waarheid is misschien dat ik wel een slechter mens aan het worden ben. Of op zijn minst, niet zo goed als Onze-Lieve-Heer het bedoelt. Soms werp ik deze last van mijn schouders en merk dat dat veel lekkerder loopt. Totdat er weer een ramp gebeurt als in Nepal. Dan weet ik even niet wat de bedoeling ook al weer was. Medelijden, geld geven, vrolijkheid onthouden? Of moet je eerlijk zijn naar jezelf en als je niks voelt, ook niks simuleren? Ik ga er nog eens even een nachtje over slapen. Of wakker liggen, zo u wilt.

Advertenties

2 reacties op “Wakker liggen

  1. Marloes schreef:

    Het is gewoonweg niet meer te bevatten en dan springt je brein automatisch in de afschermmodus…

  2. Dhyan schreef:

    Je wilt wat doen en je kunt niks want je zit er te ver vandaan. Je kunt wat ‘schuld’ (dat je het zo goed hebt afkopen) maar het sentiment dat opgewekt wordt ziet er weer zo gemaakt uit. Ik zie ook veel mensen onbewogen bij het zien van al die voorgeschotelde ellende op TV, het lijkt wel alsof ze naar een computerspelletje zitten te kijken als intermezzo voor het volgende onderwerp van het journaal. Ik kan het niet langer meer aanzien en dat nog afgezien van die irritante reclame. Ik heb voor mezelf bedacht dat als ik er zelf midden inzit anders is dan er naar kijken. Ik heb dan wel andere dingen aan mijn hoofd dan zorgen dat anderen daar met ontzetting naar kijken en als ik het leven laat dan is dat maar zo.

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s