Polo

Er was ooit een meisje dat ik een keer thuisbracht na een feestje. Het waren de jaren tachtig, je liet een meisje niet alleen door het donker fietsen. Oké, ik vond haar wel oké, maar niet meer dan dat.
Nu is het dertig jaar verder, en het meisje werkt in een kledingwinkel. Ze vindt mij aardig, dat voel ik, maar ze heeft geen idee meer dat ik haar ooit thuisbracht. Dat geeft niet en ik vertel het haar ook niet. Maar altijd als ik in de winkel kom lacht ze vriendelijk en komt ze me helpen. Al een aantal jaren gaat dat zo. Ik kom helemaal niet meer in de stad voor mijn kleding.

Toch heb ik een klein probleem. Ze vleit me met haar verkooptactiek en ik ben daar ongevoelig voor. Eh, nee, eigenlijk niet, ik neem alles aan wat ze zegt. Zo verkocht ze mij gisteren twee polo’s. En het gaat dan om de maat. Zij zegt dat het L moet zijn, want zo’n polo moet niet te wijd zitten volgens haar. Ook niet te strak, en ze gaf me een L. Ik had hem aan en ze bekeek het geheel, deed haar handen onder mijn polo, zei dat je hem zo iets wijder kon maken, en zette haar nagels in het shirt en maakte het wat wijder ter hoogte van mijn borst. (ik verzin dit niet) Ze keek goedkeurend en zei dat ik deze prima kon hebben. Ik was mooi lang en slank volgens haar, u begrijpt, ik nam de polo. En niemand die me gelooft natuurlijk, maar ze heeft het goed met me voor.

Vanochtend trok ik hem aan en mevrouw Mack keek verschrikt. Die is wel kielekiele hoor, qua lengte. Na één keer wassen gaat dat weer fout. Bovendien, ik vind dat niet mooi zo strak om je lijf, je bent ook niet meer zo strak als vroeger…. U begrijpt, ik ga de polo ruilen. Ik voelde natuurlijk instinctief aan dat mijn vrouw gelijk had. Ik wist het in de winkel eigenlijk al wel. Het moet gewoon XL zijn, zoals ik in de jaren tachtig ook al droeg.

Advertenties

Auteur: Mack

Veertiger die lang geleden begon met bloggen en tot nu toe volhardt. Kwam zelfs met de blogwet 2011 om tegenwicht te bieden aan de vele overlopers van weblog naar hypes zoals FB, Twitter en andere vluchtige en oppervlakkige zelfbevlekking. Ik schrijf dwangmatig. Maar ook omdat ik het leuk vind. Soms ben ik te moe, of staat de tv te hard om me te kunnen concentreren. Maar meestal schrijf ik. Soms een paar dagen niet. Maar ik kom altijd terug naar hier. Want dit is m'n tweede huis.

8 thoughts on “Polo”

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s