Einstein’s wijsheid.

‘Stilles bescheidenes Leben gibt mehr Glück als erfolgreiches Streben, verbunden mit beständiger Unruhe’

Dat had Einstein al in de gaten in 1922. En het zou een uitspraak van mezelf kunnen zijn, zou ik de Duitse taal beheerst hebben. Maar ik heb dit ook al sinds lang in de gaten. Lig ik toch een beetje op één lijn met Einstein. Zo roep ik altijd dat als je een hoofdprijs wint, je het geld op de bank moet zetten en er lachend belasting over moet betalen. Je moet zeker geen financieel adviseurs in je buurt laten die het geld voor je gaan beleggen. Onrust moet je zoveel mogelijk vermijden. En als ik om me heen kijk, lijken de mensen met de gewoonste banen het gelukkigst. Half negen beginnen, vijf uur naar huis, ’s avonds andere dingen.

Einstein was volgens mij helemaal zo dom nog niet.

Advertenties

Cultuur vs the walking dead.

Door het programma kunststof op de radio, weet ik zo af en toe nog eens iets van cultuur. Bijvoorbeeld wie Franca Treur is. Een schrijfster met een interessant verhaal. Of wie Kees Hulst is, een acteur met een interessant verhaal. Vanavond kwamen ze allebei op tv, en ik dacht, ik kijk weer eens tv.

Niet dat ik nooit tv kijk, dat is onzin, maar het staat altijd wel leuk, zeggen dat je nooit tv kijkt. Hoewel ik vaak wel met enige trots kan zeggen dat ik driekwart van de BN’ers niet ken. En dat is volkomen terecht. Soms zoek ik zo’n Dave Roelvink op om te kijken waar de zoon van een derderangs zanger nu bekend van is.

Cultuur dus, ik was het echt van plan. Blijkt er een of andere domme zombieserie op netflix weer te zijn aangevangen. En vroeg mevrouw Mack of ze het mocht aanzetten. Ze had nog wel gezorgd dat de hond een paar dagen logeren is, zodat er even wat druk van mijn schouders wordt afgehaald. (ik ben de momenteel enige die hem uit kan laten, het beest is sterk en wil veel andere honden te lijf.) Dus ik kon niet weigeren. Bovendien heb ik gisteren de hele dag sport zitten kijken. Dus nu staat-ie weer aan, die serie die honderduizenden in de ban houdt met gorgelende geluiden van zombies met een open luchtpijp. Vroeger keek ik zomergasten, eerlijk waar.

De wolf en de bende.

Vandaag lijkt er een doorbraak te zijn in het mysterie van de bende van Nijvel. Het was eerder deze week al aangekondigd door een Belgisch advocaat, maar nu heeft het OM bekend gemaakt wie “de reus” was. Een ex-rijkswachter met de initialen C.B. zou vlak voor zijn dood opgebiecht hebben dat hij “de reus” was. Qua lichaamsbouw en lengte voldeed hij, maar ook bleek hij op de dagen van de aanslagen steeds verlof te hebben aangevraagd en waren er nog wat overeenkomsten.

Die bende heeft mij altijd bezig gehouden en ik heb er vaker over geschreven. In mei 2015 overleed C.B. en op 10 mei 2015 schreef ik hier dat ik het flauw zou vinden als de daders hun geheim mee in hun graf zouden nemen. Dat heeft C.B. dus gelezen en hij heeft besloten dat niet te doen. Ik heb bijgedragen aan een doorbraak in een van de grootste criminele mysteries ooit. Graag gedaan.

Er vallen dingen op hun plek in 2017. Komt eerst die door mij lang gewenste wolf terug in Nederland, nu lijkt er een doorbraak in het Nijvel dossier te zijn waardoor de overige leden misschien ook opgespoord kunnen worden. Ik moet alleen nog even beredeneren hoe ik eraan heb bijgedragen dat die wolf weer terugkwam in ons land.

Wolven op de Veluwe

Wolven houden mij al bezig sinds ik een kleine jongen was. Hoe dat precies zit weet ik niet meer, het moet te maken hebben met mijn drang naar avontuur dichtbij huis. Ik vond het mooie beesten en ik zou willen dat ze terugkeerden naar Nederland, zodat we hier ook iets gevaarlijks hadden. Ik heb er al vaker over geschreven, en een paar jaar geleden was daar de eerste wilde wolf die Nederland bezocht. En nu is er één gesignaleerd op de Veluwe. Onze achtertuin.

We hadden natuurlijk al wilde zwijnen, en voor de vorm zeiden we dat die gevaarlijk konden zijn, maar da’s natuurlijk flauwekul. Zwijnen rennen hard weg als ze je zien. Nu maakt één wolf nog geen wildernis, maar het is een beginnetje. Overigens word ik niet gelijk al te enthousiast, want in tegenstelling tot een blij ei van natuurmonumenten die zegt dat er in Nederland kennelijk ruimte is voor een “toppredator”, roep ik dat pas als hij binnen twee weken niet wordt doodgereden.

Ik denk eerlijk gezegd niet dat wolvenfamilies zich hier gaan vestigen. Daarvoor is het hier te druk, en is er teveel verkeer. Het zal wel bij een enkele verkenner blijven. Die er dan vervolgens achterkomt dat alle natuurgebieden zijn afgezet met hekken en wildroosters en hij niet naar binnen kan. En dus zijn familie niet laat overkomen. Ja, voor wolven zijn we keihard.

Jan Publiek

Nu een groot deel van Nederland op social media roept om de doodstraf te herinvoeren, vraag ik me af wat daar voor nodig is. Wanneer gaan we dat nu eindelijk eens doen? Openbare terechtstellingen het liefst, met publiek dat mag toekijken. Precies zoals ze dat in Saudi Arabië nog doen. Er wordt om geroepen door het volk, dus waarom doet de politiek er niks mee? Stelletje lafaards.

Wat met Anne is gebeurd is gruwelijk, en wat mij betreft halen ze de moordenaar voorgoed uit de samenleving, maar ik zou nooit zo roepen om een oog voor een oog. Het is natuurlijk maar social media, dat weet ik ook wel, en de vraag is of tere zieltjes zo’n middeleeuwse marteling wel zouden kunnen aanschouwen, maar zijn onze wetten niet zo als ze zijn, omdat we het zo wilden toen er nog geen social media waren? Je kunt toch niet de wet veranderen omdat een moordenaar een lagere straf krijgt dan je zou willen? Is het juist niet de bedoeling dat een rechter daarover beslist?

Ik zet er wel een vraagteken achter, maar het is natuurlijk geen vraag. Zo is het. De rechter beslist en niet de helden op internet. Maar ik vind het wel apart om 2000 jaar terug te willen in de tijd. Ik heb geen greintje respect of begrip voor de moordenaar, maar we kunnen ons beter wel neerleggen bij het rechtssysteem. Met de doodstraf krijgen we Anne niet terug, en het weerhoudt een moordenaar ook niet van zijn daad. Dus wat rest is het bevredigen van het wraakverlangen van Jan Publiek. Ik weet niet of dat nu zo’n goede drijfveer is om een samenleving op te bouwen.

Schok

Ik schrok me gisteren dood. Ik ben nu 12 jaar vader van een klein jongetje. Een onschuldig jongetje dat altijd een jongetje was en waar ik altijd grapjes mee maakte en dat mij elke avond als hij naar bed gaat nog een kusje geeft. Natuurlijk, hij gaat al naar de middelbare school en hij wordt aardig bijdehand, maar het is nog wel een jochie. Nu stond hij zich af te drogen na het douchen en ik wist even niet of ik nu goed zag. Doorkomend schaamhaar! Mijn kindje, mijn zoontje, mijn kleine aapje.

Ik moest er even van bijkomen. Mijn vrouw had even bezoek dus ik kon het ook niet vertellen, en ik moest weg. Dus ik apte het maar even. Een uurtje later zag ze het pas, en ik kreeg een paar van die huil van het lachen smiley’s terug. Zij had het ook nog nooit gezien. We hebben een heuse puber in huis!

Vandaag was ik al weer wat van de schok bekomen. Hij was thuisgekomen en zei dat het mandje van zijn fiets los zat. Of ik even wilde kijken. Ik keek maar ik zag niks aan het mandje. Wel aan zijn voorband, die was leeg. Dat merkt die jeugd van tegenwoordig niet eens meer. Het mandje, denken ze. Ik pakte de pomp maar kreeg er geen lucht in. Nader onderzoek leerde dat er een spijker in de band zat, en dat de totale binnenband vol gaatjes zat. Hoe dat nou kon snapte ik ook niet, maar die was niet meer te plakken. Snel ging ik naar de bouwmarkt en haalde een nieuwe binnenband die ik er even inzette. Want dat kan ik, dat heb ik vroeger geleerd. En nu had ik het nodig. Om te zorgen dat mijn puberzoon die niks van lekke banden snapt morgen weer ongestoord naar school te kunnen laten fietsen. Daar ben ik vader voor. Dat is waarvoor ik getraind ben.

Willem Wilmink en Annie M.G. Schmidt

Ik wilde wel eens dichten
als Willem Wilmink of als Annie M.G. Schmidt
De mooiste verzen richten
Tot een uitgebreid publiek.

Ik wilde wel eens harten raken
als Willem Wilmink of als Annie M.G. Schmidt
Al gauw moest ik mijn poging staken
Want zo eenvoudig bleek dat niet

Hun dichtkunst maakte krasjes
Op de hartstreek en het zielgebied.
Ik heb het over Willem Wilmink
en over Annie M.G. Schmidt

Wellicht na duizend pogingen
te dichten als Willem Wilmink of als Annie M.G. Schmidt
Dat ik dan eens in de buurt kom
Van hun allerminste lied.