The wonder of you

Ik heb altijd gezegd dat als Elvis nog een keer zou optreden, ik erheen zou gaan. Gisterenavond was het zover, Elvis trad op in Ahoy samen met een groot orkest. Het was zijn grote droom om in Europa op te treden, en ook was hij gefascineerd door grote orkesten. 40 jaar na zijn dood trekt de man nog volle zalen over de wereld. Nou ja, Ahoy zat driekwart vol, maar toch.

Elvis werd op een groot scherm geprojecteerd, zijn stem was van de band gefilterd en het orkest begeleidde hem. Het was absoluut mooi gedaan, en ik vroeg me af hoe mooi het moest zijn om ooit een echt optreden van hem meegemaakt te hebben. Want wat een artiest, wat een magneet was die man. Zijn vrouw, Priscilla, was aanwezig en praatte de show aan elkaar, en vertelde over Elvis’ dromen, gaf een inkijkje in de prive 8mm film collectie, en noemde haar drie favoriete nummers. Don’t, It’s now or never en I can’t help falling in love with you, die vervolgens ook ten gehore werden gebracht.

Ik realiseerde me dat ik nooit meer dichter bij Elvis zou komen. Hier stond iemand die Elvis echt gekend had, wat heet! Ze is inmiddels over de zeventig, en de plastische chirurgie heeft zijn vernietigende werk gedaan, maar van een afstandje ziet ze er nog goed uit. Blote armen kon ze nog makkelijk hebben. Ik zag haar op TV bij Tan, en afgezien dat ik me rot schrok van haar uiterlijk, ergerde ik me weer gruwelijk aan Tan en Peter R. Tan heeft geen idee wie ze is of wie Elvis was. Is alleen met zich zelf bezig, bah.

Maar Priscilla was vriendelijk en leek zich te realiseren wat Elvis nog steeds los maakt bij veel mensen. Ik keek naar dat gezicht op het grote scherm. Dat vertrouwde gezicht dat mij al mijn hele leven begeleidt.

An American Trilogy

Ik hoorde hem vandaag voorbij komen in de top 2000, An American Trilogy van Elvis Presley. Elvis begon dit nummer ten uitvoer te brengen in de jaren 70, en inmiddels is het nummer populair op crematies en wordt het ook vaak opgedragen aan het Amerikaanse leger. Het nummer is in elkaar gezet door Mickey Newbury.

American Trilogy , gezongen door Elvis, je kunt de pijn voelen.

Elvis hoorde als kind zijn moeder het nummer vaak zingen als ze stond af te wassen of iets van dien aard. Wat hij zijn moeder dan precies hoorde zingen is mij onduidelijk want het lied is een medley van drie beroemde Amerikaanse 19e eeuwse liedjes.

Dixie , klinkt alsof het door de Dubliners ten uitvoer wordt gebracht. (I wish I was in a land of cotton, where old times were not forgotten)

All my trials (hush, little baby don’t you cry)

The Battle Hymn of the Republic (glory glory haleluja)

Zonder een gezonde dosis Amerikaans nationalisme hadden we dit prachtige nummer nooit gekend. Nummer 1348 stond het slechts, maar het staat erin, dat is het belangrijkst. Heb ik ook eens lesgegeven a la Don Leo Blokhuis.

I beg of you

Er is een artiest bij wie het weinig uitmaakt wat ik ervan draai, ik vind het altijd mooi. Al zijn het zijn “rehearsels.” Ik vind het mooi zijn stem te horen, al zijn het mislukte opnames. Ik ben dus fan van hem, en sinds youtube kan ik over zijn gehele repetoire beschikken. Mevrouw Mack vindt het allemaal wat minder, maar als ik de strijk doe, dan zet ik ook zijn muziek aan.

Op mijn laptop klinkt het allemaal wat blikkerig, maar mij maakt dat weinig uit. Mevrouw Mack mag het dan niks vinden, maar niks en blikkerig is nog altijd erger dan niks met een fatsoenlijk geluid. Dus bood zij haar Spotify aan, en mocht ik kiezen. Maar kiezen is niet te doen, dus ik klikte een album aan. Today Tomorrow and Forever. Elvis heeft zoveel op de plaat gezet dat er nog steeds nieuwe dingen te ontdekken vallen voor me. Long legged girl with the short dress on kwam voorbij. Dat was het nummer waar ik me als kind mee moest verdedigen tegen mijn vriendjes die meer van Kiss hielden. Want dat begon met een elektrische gitaar. Mijn zwager -ook Elvisfan- bleek er in zijn jeugd precies dezelfde tactiek op na te houden.

Toen volgde “I beg of you” en ik hoorde weer zijn klasse. Waar je soms wel eens aan begint te twijfelen sinds op social media elke amateurmuzikant zijn mening kan ventileren. Charlie Watts, drummer van the Stones werd ooit verkozen tot de op 11 na beste drummer ter wereld, en iedereen die ooit drumstokken gehanteerd heeft kwam vertellen dat hij er niks van kon, want hij kon maar één maat spelen. Ik heb daar geen last van, want ik wist niet dat er meer dan één maat was. Ik vind het gewoon knap als iemand maat weet te houden. Nou, zo gaat het met Elvis vaak ook. De man kon geen instrument bespelen, hij kon geen nummers schrijven is de vaak gegeven makkelijke kritiek. Dus huurde hij daar anderen voor in en klonk hij meestal beter dan degenen die dat wel konden.

Straaljager

Op de 8e januari sta ik bij twee dingen een klein momentje stil. Een daarvan is de geboortedag van Elvis Presley. Elvis Aron Presley, zoals op zijn geboortedocument, of Aaron zoals op zijn graf vermeld staat. Waarom dat is, is wat duister maar het schijnt dat zijn vader bij de geboorte niet de goede spelling heeft doorgegeven. Anderen denken dat het te maken heeft met zijn in scène gezette dood, omdat hij het lot niet durfde te tarten en daarom een kleine spellingsfout maakte.

Dat Elvis dood is nemen we aan omdat het op het nieuws geweest is in 1977. Maar het is natuurlijk niet waar. Daarvoor zweette het wassen beeld dat in zijn kist lag teveel. Bovendien was het lijk in topvorm, terwijl Elvis er niet best aan toe was in augustus 1977. Nou ja, het overweldigende bewijs is natuurlijk op mijn blog geleverd, waar ik de telefonische conversaties die ik met hem had, versloeg.

We zijn nu eenmaal afhankelijk van wat er op het nieuws geweest is om ons eigen beeld te vormen. Maar er klopt gewoon geen bal van. Zo zou Paul McCartney nog gewoon leven terwijl die juist omgekomen is bij een auto ongeluk in 1966. Het is allemaal wat verwarrend. Wie er precies achter de complottheorieën zit, is mij onduidelijk. Paul McCartney nog levend, pfff, ik heb nog nooit zoiets achterlijks gehoord.

Toen ik vandaag een rondje door de weilanden liep vloog er een straaljager laag over mij. Hij vloog zo laag dat ik dacht dat de piloot mij zou kunnen zien, ware het niet dat hij niet door de onderkant heen kon kijken. Ik vond het apart want ik zie eigenlijk nooit laagvliegende straaljagers meer. Ik bepaalde zijn richting en stelde vast dat hij richting Dedemsvaart vloog. En ik dacht na over hoe lang nadat ik hem zag, hij daar zou aankomen. Op 8 januari denk ik ook altijd even aan het sneeuwkind en haar overleden vurige zoontje. Door Elvis getriggered weliswaar, maar ik denk aan hen.

Calling Elvis

Een tijd geleden stopte ik met mijn logjes over Elvis die stiekem verder leefde op Hawai. Schoonzoon Michael kwam langs, soms Marilyn, en verder wist alleen Obama ervan. Maar nu is het toch wel mooi dat er een reclame met een soortgelijk idee is gemaakt. Goed, bij mij was het Hawai, hier is het een klein onbewoond eilandje. Maar ook Marilyn woont er. Ik vind het briljant gedaan, vooral als Elvis zich achter de boom probeert te verbergen. Ik zou waarschijnlijk een goede reclamespot bedenker zijn. Zeker als ik er de hele dag voor kreeg en er ook nog eens voor betaald kreeg. Maar ja, ik zie er niet uit als een reclame bedenker. Maar ik ben het echt wel hoor.

De Amerikanen konden er weer eens niet om lachen. We moesten rekening houden met de gevoelens van overleden familieleden, volgens hen. En wat kun je ook anders verwachten van een bedrijf dat bier met fruitsmaak verkocht, zeiden ze. Over dat bier met fruitsmaak hebben ze wel een puntje trouwens. Dat is ook niet te zuipen. Maar goed. Het mag algemeen bekend zijn dat Elvis niet dronk of rookte. Een uitermate gezonde levenstijl hield hij er op na. Maar dat kan ook niet anders, je wordt geen 79 als je alleen maar ongezond leeft.

Take 9

Omdat ik zo aardig ben kreeg ik van een zekere Neeske een kerst-cd van Elvis, en wel deze. Daar ben ik natuurlijk altijd blij mee, ook al kende ik alle nummers op één na al. Elvis heeft vrijwel altijd een bijzondere uitwerking op me dus de cd ging in de auto. Onmiddellijk nam de muziek mij mee naar 1979, ik werd tien en ik kreeg van mijn oma een roodbruin koffertje met een pick-up erin. Misschien wel het mooiste cadeau dat ik ooit voor mijn verjaardag kreeg, en al gauw legde ik een verzameling Elvis elpees en singeltjes aan. Dat waren ook de enige elpees die ik kocht in die tijd en ik luisterde ze dagelijks. Zo werd Elvis zo vertrouwd dat ik hem moeiteloos onderscheid van welke impersonator dan ook.

Op deze cd stond nog een verrassing. Het nummer White Christmas, geschreven door Irving Berlin, die de versie van Elvis niet kon waarderen omdat hij dacht dat het een parodie was, maar dit terzijde, werd voorafgegaan door een opname van de voorbereiding van Elvis, the Jordanaires en de overige muzikanten. Je hoort wat gemurmel, wat gelach, dan Elvis die vraagt of iedereen klaar is gevolgd door een bijna fluisterend aftellen op een manier die op zich al mooi is (2:37) om vervolgens het nummer in te zingen. Na het aftellen herken ik elk detail van het nummer. Dus elke achtergrondzang, elke toon, honderd keer heb ik het minimaal gehoord.

Het deed me ineens beseffen dat het nummer ooit is opgenomen, terwijl ik ervan uit ging dat het er altijd al was, zoals je doet bij religie. En het was ook vanzelfsprekend dat het er was op de manier die ik kende. Ik besefte ineens dat een nummer onmogelijk twee keer exact hetzelfde gespeeld en gezongen kan worden. Dat het dus nu deze take 9 was die de geschiedenis is ingegaan, terwijl het net zo goed 10 of 11 had kunnen zijn. Als het een andere take was zou ik het gemerkt hebben, hoe miniem de verschillen ook zouden zijn. Zoals alleen een moeder een eeneiige tweeling uit elkaar kan houden. Daarna zag ik mezelf weer in een rode pyjama, net gedoucht en opgewonden want ik had zojuist een pick-up gekregen. Morgen zou mijn moeder gaan zoeken naar het singeltje Wooden Heart, want dat moest ze nog ergens hebben. Geluk. Dit allemaal op de A1 tussen Stroe en Barneveld. Dankzij Neeske.

Het zesde zintuig

Ik ben duidelijk nog aan het zoeken, qua Elvis op deze pagina. Ximaar/Xiwel/Xinix denkt met mij mee en stuurt me verschillende versies van de foto, en voorspelt daarbij al hoe het eruit gaat zien. Diep onder de indruk ben ik daarvan. Nu viel ik voor zijn argument om de foto niet op herhalen te zetten, en rechts te plaatsen zodat Elvis naar mijn blog kijkt, in plaats van er vanaf. Yukiko echter, keurde de vorige versie met dat lijntje al goed, en als een vrouw Elvis goedkeurt…wow. Bovendien weet dat ik beter naar haar kan luisteren dan naar mezelf, als het om inrichting gaat. Het probleem was dat ik op mijn thuisscherm, dat niet zo breed is, maar een halve foto zag.

Dus nu heb ik even de kopfoto gedaan. Beetje kaal, maar misschien moet u mij niet langer in de war brengen en zeggen: “Geweldig zo, Mack. Niks meer aan doen.” Tenzij u vindt dat het echt anders moet, ik ben enorm beïnvloedbaar namelijk. Daar staat tegenover dat ik een zesde zintuig heb voor wie de waarheid spreekt en wie niet. Nou ja, eigenlijk hoop ik het af te kunnen sluiten en wil ik iedereen tevreden houden, behalve natuurlijk degene die Elvis liefst helemaal ziet verdwijnen, want die heeft het moeilijk met de waarheid.

Overigens, mijn zesde zintuig vertelt mij dat Lance Armstrong geen doping heeft gebruikt. Mocht het tegendeel blijken, kan ik niet meer schermen met mijn zintuig.