Spanning en sensatie

We deden een poging tot het kijken van een film, Dustin Hofman speelde er een soort kerstman in, maar na tien minuten gaf ik het op. Wat een langdradig gezever. Mevrouw Mack was het er niet mee eens en vond dat ik het een kans moest geven. Maar dat had ik al tien minuten gedaan. We gingen naar de volgende, maar na een halve minuut zag ik dat ik hem al gezien had. Prima film was dat, maar ik hoef geen film te zien die ik al ken. Daarna nog eentje geprobeerd, maar ik werd helemaal gek van de camera, die gehanteerd werd om de suggestie te wekken dat het niet-geregisseerde beelden waren, alsof je naar je vakantiefilmpjes zat te kijken.

Ik verlang naar een spannende film. Of een boeiende. Maar ik heb geen zin om het een kans te moeten geven. Die acteurs krijgen verdorie miljoenen! Is het dan teveel gevraagd dat ze me vanaf minuut één boeien? Ik schrijf dit allemaal gratis, en ik probeer u ook te blijven boeien. Als je houdt van je ergens doorheen te moeten worstelen, kun je net zo goed een boek van Simon Vestdijk gaan lezen.

Misschien ligt het wel aan mij. Ik ben nu een misdaadthriller aan het lezen, 33 miljoen exemplaren verkocht staat er trots op de omslag, maar ik vond de Donald Duck vroeger spannender. Als ik ’s avonds begin met lezen lijkt het wel of ik dement ben geworden. Geen idee meer wie al die personen zijn waarover het gaat. Dan sla ik maar weer een bladzijde terug om het weer op te pikken. Dat had ik bij Kruistocht in Spijkerbroek nu nooit. Ik lees net zo makkelijk het telefoonboek.

Advertenties

Ajax, Feyenoord en PSV

Dat het landskampioenschap niet te koop is, weet Ajax inmiddels ook. Zeker voor een club die prat gaat op de eigen opleiding, werden er nogal dure aankopen gedaan omdat die titel die er toch al twee jaar niet meer was, weer binnengehaald moest worden. In de top 5 van duurste Nederlandse aankopen ooit, staan er vier van Ajax, dat is toch wel opvallend. Hopelijk kunnen deze aankopen wel bijdragen tot het binnenhalen van die felbegeerde Europaleague.

Feyenoord laat even zien wat het betekent om opgekropte frustraties en emoties te uiten. Huilende supporters, een huilende coach, bij PSV en Ajax kennen ze dat niet, wat uiteraard ook te maken heeft met hoe lang het voor Feyenoord geleden was. Het zes uur journaal liet een huilende fan horen: “ben zo lang getreiterd door die Amsterdammers, maar nu hebben wij die schaal!” Het brak bijna je hart.

PSV heeft een hopeloos seizoen gedraaid. Daar kunnen we kort over zijn. Ik ga geen excuses zoeken, ze hebben het gewoon niet gebracht dit seizoen. Gauw vergeten. Ze hadden beter nog eerder kunnen afhaken, dat had me een hoop ergernis gescheeld.

MOAB

De Amerikanen hebben een bom in hun arsenaal, een conventionele bom, die de zwaarste is van allemaal. Hij wordt mother of all bombs genoemd, al is dat niet de echte afkorting van MOAB. De Russen claimen een nog zwaardere bom te hebben, the father of all bombs, maar het bestaan hiervan is twijfelachtig, en met Russen weet je het eenmaal nooit. Ook tijdens de koude oorlog verwarden ze boomstammen met kruisraketten.

Deze bom, die 10.000 kilo weegt, ontploft vlak boven de grond en vernietigt alles in een straal van 1,5 kilometer van de inslag.  Deze bom is onlangs voor het eerst ingezet in een oorlogsituatie in Afghanistan en volgens bronnen zijn daar 36 mensen bij gedood. Wat natuurlijk belachelijk weinig is, voor een bom van dat formaat. Een ideale bom om op een vijandelijke militaire basis te droppen.

Toen ik hem zag ontploffen vond ik het nog meevallen. Ik had natuurlijk makkelijk praten vanachter mijn laptop, maar eerdere berichten vertelden dat alles in 20 km omtrek vernietigd zou worden. Dat blijkt dus niet te kloppen. De bom moet vooral angst inboezemen, ook door de paddestoelenwolk die hij nalaat, alsof hij een nucleaire bom was.

Amerika schijnt 15 van zulke bommen te hebben. Nu nog veertien. En nog 6800 nucleaire bommen. Maar in een moderne oorlog worden behalve door misdadige regimes geen bewuste burgerslachtoffers meer gemaakt. Dus die dienen ook ter afschrikking. Welbeschouwd was het nog niet zo´n gek idee van de Russen om hun bomen in de kleuren van een kruisraket te schilderen.

Stemming

Moedeloos begaf ik mij vanochtend naar het stembureau. Ik kan weer redelijk lopen, maar de pijn zit nog in de verte. Moedeloos geworden door de afgelopen maanden was de weerbaarheid ernstig gedaald. Ik had mijn keuze twee weken geleden gemaakt, maar op het laatste moment veranderde ik van gedachten. Ik las nog even na of mijn nieuwe keuze een verantwoorde zou zijn, en hoewel ik het op een belangrijk onderdeel oneens was, dacht ik: ach, dat loopt wel los. Coalities moeten gevormd worden, wisselgeld, u kent het wel, en ik was om. Het is tijd voor verandering, weet u?

Op weg naar het stembureau zwaaiden vanuit hun auto’s vier mensen naar me. Ik herkende ze niet door de laagstaande zon maar het wekte me op. Meerdere mensen maakten al vroeg de weg naar het stemlokaal en dat gaf toch weer hoop. Alsof die mensen net als ik het verschil wilde maken. Of misschien gewoon hun morele burgerplicht wilde vervullen wat ook prima is. Het voelde als vroeger. Als in betere tijden. Toen alles keurig voor elkaar kwam en de duistere zaakjes niet gelijk op straat lagen. De meneer van het stembureau herkende mijn naam als die van een ambachtsman van weleer, maar ik zei dat ik geen familie was. Maar de smid waarover hij het had was een begrip in dit dorp vlak voor de jaren tachtig. En zo voelde deze ochtend, alsof het de hoogtijdagen van weleer waren. Nu eens afwachten of er ook iets ten goede gaat veranderen.

Geland.

Het is de laatste tijd zo dat ik een verschil van inzicht heb met mijn omgeving over mijn plaats in het leven. Ik vind hem zelf soms uitermate beroerd, terwijl anderen zeggen dat ik een luxeprobleem heb. Ik kan er nog niet teveel over uitweiden, maar het geeft onrust, en als er iets nodig is in het leven, dan is het rust en stabiliteit, behalve dan voor de mensen die zich wereldburger noemen, die hebben dat niet nodig.

Ik kijk naar debatten in het lagerhuis van Paul Witteman en moet constateren dat ik me niet thuis voel bij de schreeuwers die er zitten. Vroeger was Henk Bres de ergste, nu kakelt alles door elkaar heen, en alles valt elkaar aan. Ik doorzie de trucjes en ik hou er niet van. Met het lijsttrekkersdebat van gisteren zag ik hetzelfde. Men bedient zich van trucjes en probeert de ander uitspraken te ontlokken. Ik trap er niet in.

Ik weet overigens al wat ik ga stemmen, ik ben zojuist keihard geland. Ik hou er mee op, wat mijn betreft zijn alle debatten in de komende twee weken zinloos, ik ben klaar. Geen zwevende kiezer meer. Waarom zou je er ook lang over nadenken? Doe de kieswijzer, kijk of de uitkomst je bevalt en stem. Kun je de rest van je tijd beter besteden. Mensen die hun tijd goed besteden, worden toch al steeds zeldzamer.

De nieuwswedloop.

Nu hoorde ik vanochtend dat Trump tegen kernwapens is, maar, omdat ze er eenmaal toch zijn, vond hij wel dat Amerika er dan ook de meeste moet hebben. Een geruststellende gedachte. Rusland heeft ongeveer 7000 kernwapens, Amerika zo’n 200 minder. Daarna komt Frankrijk met 300 kernwapens. Er zijn negen landen in de wereld die kernwapens hebben, en Zuid Afrika is het enige land dat ooit kernwapens had maar nu niet meer. De koude oorlog lijkt in ere hersteld. (getallen komen uit het radio 1 journaal van vanochtend)

Vroeger hadden Amerika en Rusland ongeveer 60.000 kernwapens, dus nu kunnen ze de aarde nog slechts 20 keer vernietigen in plaats van 500 keer. Het klinkt een beetje alsof de aarde een straf krijgt die overeenkomt met vijf keer levenslang voor een veroordeelde. Daar zal de tot levenslang veroordeelde van onder de indruk zijn, zeg! En wat zal hij blij zijn als hem vier keer gratie wordt verleend en hij slechts nog maar één keer levenslang hoeft uit te zitten! Zo is het met de aarde net zo. Als je hem één keer vernietigd hebt, kun je hem niet nog een keer vernietigen. Dus weg met al die zooi, is de logische redenering.

Maar de logica is ver te zoeken deze dagen, dus zegt de president van de Verenigde Staten dat hij er meer wil hebben. En hij wil ze niet gebruiken hoor, hij wil laten zien aan de wereld dat hij de grootste heeft. Make America great again. Nu heeft hij dan CNN geboycot in het Witte Huis, dus het lijkt mij een goed idee dat de pers hèm gaat boycotten. Gewoon niet meer in het nieuws brengen die man. Dan twittert hij maar tot hij een ons weegt. Maar ja, dat werkt niet want de pers gaat hem niet boycotten. En als ze het wel doen, zit er altijd een rat tussen die er toch met de primeur van doorgaat, zo redeneren ze allemaal, zodat niemand hem uiteindelijk boycot. Zouden ze het allemaal wel doen, dan hebben ze hem op de knieën.

 

Narcist

Ik hoorde op de radio een psycholoog met een specialisatie in houding en gezichtsuitdrukking verslag doen van een onderzoekje dat hem namens die radio gevraagd was te doen. Of hij een analyse kon maken van de persoon Trump op basis van de beelden van de inauguratie. Hierbij was hem een apparaat ter beschikking gesteld waardoor hij de beelden, beeld voor beeld kon bekijken. De man klonk niet opgefokt, emotioneel of vooringenomen, en dat is waarom ik hem geloofde. Hij zei met klem dat hij geen diagnose kon stellen, omdat hij dat eenmaal niet doet bij een persoon die hij niet kent of gesproken heeft, maar desondanks had hij gelet op of Trump tijdens de inauguratie enige emoties toonde of vaderlijk vertrouwen uitstraalde, en het antwoord was helaas nee. Hij voldeed op basis van zijn uiterlijke kenmerken en gedragingen precies aan het beeld van een narcist met mogelijk psychopatische trekjes. Waarbij de psycholoog opmerkte dat een narcist iets heel anders is dan een psychopaat, omdat een pscyhopaat bewust probeert anderen pijn te doen, terwijl dat niet het hoofddoel van een narcist is.

Hoe het ook zij, ik wist genoeg. Binnenkort komen er hier verkiezingen aan, en ik kan wel weer moeilijk gaan doen en me verdiepen in de partijprogramma’s (lees: stemwijzer invullen) maar ik stem toch op iemand die niet opgefokt, emotioneel of vooringenomen klinkt. Ik hoop dat ik ergens in de komende weken zo iemand weet te lokaliseren. Kortom, ik stem weer eens met de intuïtie. Uiteindelijk zijn dat ook gewoon je hersenen die razendsnel voor je nadenken zonder dat je het zelf hoeft te doen. En als ik nu met mezelf afspreek dat ik mijn intuitie volg en me daarna niet meer door mijn verstand aan het twijfelen laat brengen, dan kom ik er mooi vanaf deze keer. Maar je zal zien, net als altijd, loop ik richting stembus nog te twijfelen tussen twee, alsof het lot van de wereld er vanaf hangt, zo belangrijk acht ik mezelf. Narcist.