Het betere speurwerk

Mijn opa overleed in 2009 op 91-jarige leeftijd en een van de dingen waar hij in zijn leven mee bezig was, was het zoeken naar een boek . Het was een boek over de eerste wereldoorlog en het heette “Europa in vuur en vlam” door Seestern. Bibliotheken gebeld, een oproep op de radio gedaan, maar het was hem niet gelukt. Totdat ik me ermee ging bemoeien, een paar jaar voor zijn dood. Ik vond het gezochte boek op internet, bestelde het en leverde het bij hem af. Een maandje later zag ik hem weer, hij had het gelezen maar hij herkende het hele verhaal niet. Wat ook heel vreemd was, was dat het boek uit 1909 was, nog van voor de Eerste Wereldoorlog, dus hoe kon het over de oorlog gaan?

Ik heb een beginnetje gemaakt met het boek, 110 jaar oud inmiddels, en op een of andere manier lijkt het boek de Eerste Wereldoorlog te voorspellen. Er is een oorlog in Europa aan de gang, De Duitsers komen erin voor, de Serviers, Hongaren, de Engelsen, koningin Wilhelmina, Prins Hendrik, ik begrijp er niks van. Nu moet ik het uitlezen.

Maar vandaag kwam ik erachter dat mijn Opa naar het verkeerde boek op zoek was. Hij had niet het boek van Seestern moeten hebben, maar “Europa in vuur en vlam, of De gruwelen van een wereldstrijd” Roomsche Volkslectuur, kerkelijk goedgekeurde colportage verhalen. Hier komt de door hem genoemde hoofdpersoon, Graaf Frits de Morande in voor. Graaf Frits Morande heet hij in het boek, geen de, maar dat is een detail. Hij en mijn oma hebben vroeger een reeks gelezen, geen boek. Nu is het negen jaar na zijn dood, en heb ik het te laat gevonden. Maar ik heb het mysterie opgelost, dat is het belangrijkst.

Advertenties

De Goelag Archipel

Ik lees Solzjenitsyn, de Goelag Archipel. Waarom? Omdat ik het even zat was, die thrillers allemaal met de politie en de boef. Dus ik dacht, ik zet hoog in, op een van de beste schrijvers ter wereld. In het begin vond ik het wat vreemd, want het leek slechts een verslag van de feiten. Het las wat lastig met al die Russische namen en termen en het vorderde maar langzaam. Maar ineens had hij me en voelde ik de man aan. Ik denk te begrijpen waarom, al ben ik pas op gang gekomen in het boek.

Aleksandr Solzjenitzyn heeft ook een politie en boef roman geschreven. Alleen is de politie de boef, en de boef is onschuldig. Hij trekt conclusies over Rusland, het apparaat, het volk, het systeem en de toekomst. Hij overleefde het strafkamp, en op straffe van weer een strafkamp, schreef hij in het geheim het boek. Zijn radar voor wie te vertrouwen was en wie niet, heeft hem nooit in de steek gelaten.

Ik had vroeger ontzag en angst voor Rusland, en zag het als een land waar ze je voor het minste of geringste naar Siberië stuurden. Sinds ik een Russische collega heb, had ik het beeld van het onvriendelijke Rusland wat bijgesteld. Zij zegt dat het allemaal wat overdreven is, en dat de Sovjettijd een goede tijd was. Nu ik dit boek lees, weet ik dat mijn beeld klopte en dat van mijn ervaringsdeskundige collega niet. Dat lijkt wellicht het toppunt van arrogantie, maar dat komt volgens Solzjentisyn omdat Rusland niet afgerekend heeft met het verleden en ze niet de schuldigen van het misdadige systeem voor het gerecht heeft gebracht. Want wat zou Rusland de wereld nou kunnen leren zonder eerst in het reine te komen met zichzelf, zo vraagt de schrijver zich af. Als ik het uit heb, vertel ik verder.

Middelmatigheid

Soms, of eigenlijk vaak, ben ik bang om wakker te worden en te ontdekken dat het te laat is. Te laat voor wat, dat weet ik niet, maar gewoon te laat. Dat je op een ochtend wakker wordt, 85 jaar bent en tot de conclusie komt dat het maar middelmatig was allemaal. Dat je niet de keuze hebt gemaakt die je zou willen maken, simpelweg omdat je niet durft. Wat die keuze dan zou moeten zijn is de kern van het probleem.

Ik zag op televisie iets over mensen in Alaska die zelfvoorzienend leefden op een drijvend huis in een rivier. Geen internet, geen mobiele telefoon, maar wel een prachtige stek in de volledige vrijheid van de overweldigende Alaskaanse wildernis. Een zelfgebouwd huis met een overdekte veranda, stromend regenwater, dat was het ongeveer. Je huis omgeven door zeehonden en otters, en je leeft van de oesterhandel. Geweldig. Ik zou zoiets ook wel willen. Voor drie weken. Misschien vier. Daarna ga ik me toch langzaam dood vervelen ben ik bang.

Dat is dus mijn probleem. I can’t get no satisfaction. We leerden het ook verkeerd, in mijn jeugd. Of ik ben niet flexibel genoeg, dat kan ook. Alles wat ik leerde bleek niet waar of is inmiddels zwaar verouderd. Het trotse land waarover ik leerde bleek in werkelijkheid een verdeeld land vol pessimistische dromendieven te zijn. Niks geen helden en oneindig laagland. Brede rivieren, ja die wel, maar als je erin probeert te zwemmen komt er duffe ambtenaar aan om het je te verbieden. En zo is het met alles. Logisch hoor, als je met z’n zeventien miljoenen op een kluitje woont dat er overal regeltjes voor zijn. Maar vergeleken bij Alaska voel ik me wel een beetje dichtgeslibd.

Nou ja, dan leg ik me maar neer bij m’n middelmatigheid. Sommige landgenoten hebben zich verlost van de middelmatigheid en geven cursussen in hoe je verlost kunt worden van de middelmatigheid. Jezelf doelen stellen, prioriteiten stellen, niet bang zijn voor weerstand, commercieel bezig zijn op social media, u kent deze papieren wereldverbeteraars misschien wel. Maar dat is alleen maar jezelf wijsmaken dat je de middelmaat ontstegen bent. Bovendien maken ze een denkfout, die cursusleiders. Want als steeds meer mensen de middelmaat ontstijgen, zal de nieuwe doorsnede precies daar komen te liggen waar ze zichzelf juist heen gewerkt hebben.

Middelmatigheid zou juist geen enkel probleem moeten zijn. Pas als je je er bewust van wordt, zoals ik, ontstaat het. Als je er nooit aan denkt, is het er ook niet.

Rijk

Ik heb altijd een beetje moeten lachen om het begrip grachtengordel. Leuk, voor de nieuwe rijken die acht ton voor een huis te besteden hadden, dacht ik. Een redelijk succesvolle carrière, en hop, u koopt een grachtenpandje.

Nou nee dus. Dit zijn er twee waarvan de tuinen aan elkaar grenzen, en waar je een bod op uit kunt brengen. Vraagprijs 15 miljoen euro. Klik vooral ook even door de foto’s van het interieur heen. En ik altijd maar denken dat de rijken in Blaricum woonden.

HSP

Ik werd gewezen op mogelijke hoog-sensitiviteit door een vrouw die het waarschijnlijk is, en bij wie het kwartje ineens viel toen ze erover las en aan mijn persoontje dacht. Ik deed de test en ja, volgens de test ben ik mogelijk HSP (high sensitive person). Nu hoef je er niets aan te laten doen, want het schijnt een aangeboren eigenschap te zijn, net zoals linkshandigheid. En ik scoorde ook niet maximaal, maar net twee punten over de HSP grens. Maar toch. Bij mij vielen ineens ook een hoop kwartjes.

Het is helemaal niet gek dat ik over de zeik ga van druk bellende verkopers. Van die keiharde decibellen komen er uit hun mond, en dat is wat mij betreft ook het enige. Voor de rest is het een hoop herhaling van wat er reeds gezegd is en ja, dat irriteert me en houdt mij van mijn werk. Ik kan zelfs over de zeik gaan van laagsensitieve mensen, zoals mijn vorige baas, die onverstoorbaar kon werken als de deur stond te klapperen. Nog meer van het feit dat hij die deur niet hoorde, dan dat ik die deur wel hoorde ging ik over de pis.

Nu ga ik niet ineens verder door het leven als HSP met wie rekening gehouden dient te worden, maar grappig vind ik het wel. Ook niet heel verrassend. Ik wilde té graag commando zijn. Commando’s zijn niet hoogsensitief. Toen ik jaren geleden tegen de betreffende vrouw mijn commandograpje voor het eerst maakte (toen ik bij de commando’s zat..) schoot ze gelijk in de lach. Want ze wist gelijk dat dat niet waar was, omdat ik allesbehalve een commandotype ben. En dat irriteerde me natuurlijk, maar goed, dat is mijn HSP stempel. Snel geïrriteerd.

Achilles

Er zijn onderwerpen waar ik niks vanaf weet, en dat is ook de bedoeling. Maar waarom is de Griekse Mythologie voorbehouden gebleven aan hen die naar het Gymnasium mochten? Ik heb het idee dat zij -Gymnasiasten- meer weten dan wij, gewone stervelingen.

Uit de bijbel weet ik het nodige, maar uit de Griekse Mythologie geen moer. Ik lees net dat het de basis vormt van het denken en geloven van de oude Grieken. Het verklaart het ontstaan van de wereld en de mens, en verhaalt over de goden uit die tijd. Eigenlijk niet anders dan de bijbel. Het lijkt mij essentiële informatie, die mij even onthouden is. Ik wil zelf kunnen bedenken of er enige logica in zit. Want samen met de Bijbelse verklaringen en de wetenschappelijke verklaringen moet je hiermee toch wat raadsels kunnen ontfutselen.

En zo niet, dan is het toch verrekte handig in kruiswoordpuzzels. Ik heb gelijk wat uitdrukkingen opgezocht die mij al jaren bekend in de oren klinken, maar waarvan ik slechts een vaag vermoeden had wat ze betekenden. Zwaard van Damocles, doos van Pandora, en achilleshiel.

Hoe ik hier op kom? Ik was vanochtend bij de huisarts voor vage pijnklachten. Ik had mij beter niet kunnen laten opjutten, een paar maanden geleden, maar ik opende de doos van Pandora, ging hardlopen, wat natuurlijk helemaal niet zo slim is op je 46e. Onheil kwam over mij, eerst een knieblessure en toen die hersteld was en ik toch nog doorging, kwam de pijn aan mijn achillespees. Maanden hield die aan en ging maar niet weg. Omdat het als een zwaard van Damocles boven mijn hoofd hing, maakte ik uiteindelijk een afspraak met de huisarts. Nu moet er een echo gemaakt worden en een x-foto. Dat opjutten zal altijd mijn achilleshiel blijven.

Tien eilanden die u niet kent

U kent allemaal de waddeneilanden. Waarschijnlijk kent u het eiland Pampus ook nog wel. Misschien zelfs dat u van Noorderhaaks heeft gehoord. Maar kent u Steenvliet, Hompelvoet, Dwars in den Weg, Ossehoek, Tiengemeten, De Schelp, De dode Hond, De Zwaan, Vogeleiland of Zuiderstrand? Dat zijn gewoon tien bestaande eilanden in Nederland waar ik nooit van gehoord heb, en het lijkt me sterk dat u er vijf weet te liggen. In Zweden is het heel normaal om een eiland in je bezit te hebben, maar in Nederland zijn ze wat schaarser. Er zijn kennelijk nog onbewoonde eilanden genoeg in Nederland. Sommigen net groot genoeg om en huis op te plaatsen, maar op anderen kun je een kleine stad vestigen. En denk niet dat we er zijn met deze tien eilanden. Er zijn er nog veel meer met of zonder naam. Het barst van de onbewoonde eilanden in Nederland. Misschien een tip om je eens terug te trekken in deze roerige tijden.
eiland