Pensionado’s.

Gepensioneerden van nu zijn de meest vermogende gepensioneerden ooit, las ik met enige jaloezie. En ik dacht even aan die vroegere jaren hier, waarin nog alles leek te kunnen. Geen beperkingen van hypotheekaftrek, consumptief krediet aftrekbaar, extra pensioenopbouw die je per saldo geld opleverde in plaats van kostte, vroegpensioenregelingen, en die onvermijdelijke rode broek.

De rode broek staat voor mij symbool voor de rechtse bal gehakt, de babyboomer die roept dat zijn generatie het land weer heeft opgebouwd. In werkelijkheid werkten ze beschermd door allerlei werknemerswetten bij de belastingdienst en voerden ze niet al te veel uit. Ze hebben goed voor zichzelf gezorgd, ja op de pof geleefd en nu ligt de rekening bij de huidige generatie.

Zo cynisch als ik het nu stel is het niet. Het was zo, en het leek te kunnen. Ik zou ook zeker van al die regelingen gebruik gemaakt hebben. Maar als ik eerlijk ben, ben ik wel jaloers. Met je 58e met pensioen zou voor mij betekenen dat het einde in de verte in zicht is. Nu ben ik pas op de helft van mijn carrière. En dat baart mij zorgen. Zeker nu ik zelf bij een groot Amerikaans bedrijf werk en zie dat je niks voorstelt. Als ze je niet meer hoeven geven ze je een paar centen mee en vlieg je eruit. Alle beslissingen worden voor je gemaakt, je hebt geen stuur meer in handen. En even iets anders zoeken wordt ook steeds lastiger. Misschien dat ik het over een poosje weer anders zie, als ik weer meedoe, maar nu laat ik toch mooi even zien dat ik anderen de schuld ga geven als ik mezelf niet lekker voel. Aandachtspuntje.

Feyenoord – PSV

Vieze gore……

Doellijntechnologie. Ik snap wel dat Luuk de Jong razend werd, want die bal zat er niet in. En natuurlijk, achteraf zat hij er wel in, maar dat was toen Zoet de situatie al gered had. Dus dat dat niet begrepen werd, was volkomen logisch. Je zag de Feyenoorders ook al juichen terwijl de bal niet zat. De PSV’ers zagen het dus goed, de Feyenoorders niet. Jammer dat Zoet daarna de bal over de lijn trok, wat niemand had gezien, zelfs de scheidsrechter was verbaasd. Goed, Luuk zeurde wat lang door, maar hij was overtuigd dat hij het goed had gezien, en dat had hij.

Ze noemen hem een slecht verliezer. Maar meer uit leedvermaak natuurlijk. In Rotterdam is er in geen jaren een succesje gevierd dus smaakt de overwinnig zoet. Dat begrijp ik wel. Ik zit zelf anders in elkaar, ik jen niet, tenzij ik nog een rekening open heb staan. Dus toen ik een foto voorbij zag komen van een huilend jongetje met een PSV-shirt aan en 400 likes eronder, toen wist ik weer: oh ja, daar moet je verre van blijven. En nee, als het andersom was geweest zou ik die niet geliked hebben.

Qua resultaat valt er weinig op af te dingen. Feyenoord was beter en verdient het ook om landskampioen te worden. Volgens Johan Derksen zijn ze dat al, maar die man moet zoveel van zijn uitspraken weer terugnemen dat je hem niet erg serieus meer kunt nemen. Maar goed, dat Feyenoord de beste kansen heeft is een feit. Maar ik zou voorzichtig zijn met zulke uitspraken.

 

Patries

Ik mag dan een buitenstaander zijn, de feiten niet kennen en geen beelden hebben gezien, toch weerhoudt me dat niet om over mevrouw Paay te schrijven. Want het is natuurlijk vreselijk wat zij zichzelf heeft aangedaan. Want zo zie ik het. Waar Patries er vol ingaat om degene aan te pakken die het filmpje online zette, zou ik waarschijnlijk plat op de grond gaan liggen van schaamte. Emigreren of nog erger. Ik zou me nooit meer durven vertonen.

Een collega had het filmpje op zijn telefoon, maar op mijn uitdrukkelijke verzoek heb ik hem gevraagd mij het niet te laten zien. Ik moet het niet. Prima dat oudere vrouwen seks hebben, maar ik zit er niet op te wachten om daar deelgenoot van te worden. Mevrouw Paay had daar wel eens over na mogen denken toen ze zich liet filmen terwijl er op haar hoofd geplast werd. Dat dat filmpje online zou gaan en zich razendsnel zou verspreiden is een risico dat je bewust neemt. Nu moest ik mijn collega overtuigen het niet te sturen. Voor hetzelfde geld had ik het gezien. Misschien moest mevrouw Paay zelf maar eens blij zijn dat ze niet aangeklaagd wordt wegens het met voorbedachte rade shockeren van onschuldige mensen.

Zaljenetzien

Ik heb het nog niet helemaal uit, nog een pagina of vijftig, maar ik zou terugkomen op het boek “De Goelag Archipel” van Alexander Zaljenetzien. (Russisch: Aleksandr Solzjenitsyn) De afloop ervan is waarschijnlijk niet zo belangrijk als de bedompte sfeer die vanuit de bladzijden opstijgt. Ooit las ik Nacht und Nebel van Floris Bakels, een Nederlander die in een Duits strafkamp terecht kwam wegens verzetsdaden die hij nooit had gepleegd. Ik schreef daar destijds over dat het boek me te erg aangreep en dat ik het eigenlijk niet uit wilde lezen. Wel, dat probleem heb je met dit boek ook, dat je het op sommige momenten niet uit wilt lezen, maar dat komt in dit geval omdat je je door strafprocessen heen moet worstelen en je de Russische namen amper kunt onderscheiden.

De schrijver schrijft het hele boek met een spottende ondertoon jegens het Sovjetsysteem, wat maakt dat ik het boek minder aangrijpend vind dan Nacht und Nebel, terwijl ik wel vind dat de Russische strafkampen in niks onderdeden voor de Duitse concentratiekampen, ik vrees dat ik zelfs moet concluderen dat als ik zou moeten kiezen, ze mij maar in een Duits kamp hadden moeten zetten, al overleeft een moderne westerling in geen van twee. Maar waarbij in Nacht und Nebel duidelijk was wie je vrienden en wie je vijanden waren, ligt dat in de Goelag Archipel anders. Niemand was te vertrouwen, niemand deed iets uit menslievendheid, en iedereen probeerde je te belazeren. Er was simpelweg geen rechtvaardigheid, er waren wel rechten voor de gevangenen maar die konden daar geen aanspraak op maken, en het systeem maakte nooit een fout. Dus al gebeurde dat, dan was een gevangene de klos, want het systeem was onfeilbaar.

Hoe ze het overleefd hebben, in beide boeken, het is me een raadsel. Je hoefde alleen maar een bewaker aan te vallen, een vluchtpoging te doen en ze schoten je dood. En dan was je in het paradijs. Zelfs al geloofde je in niks, de dood moet heel verleidelijk zijn geweest. Hitler met de kleine snor in het westen, Stalin met de grote snor in het oosten, en daar tussenin lag Polen. Het grote verschil is dat alle Duitsers zich schamen voor hun verleden en niet weten hoe ze het kunnen goedmaken, terwijl legio Russen verteld is, en dus geloven ze zo, dat Stalin veel goede dingen heeft gedaan. Het Russische volk heeft nog niet afgerekend met haar verleden, het Duitse wel.

Lezen? Alleen als je een doorzetter bent. Ik ben dat. Voor moderne westerse begrippen dan. Alleen Mein Kampf heb ik opgegeven na een paar honderd bladzijden. Wat een oeverloos gezwam was dat zeg! Hij kon Duitsers inpakken als de beste, maar schrijven, ho maar.

 

De antirookcampagne.

Ik zag zojuist een discussie op televisie tussen een longarts en de directeur van Philip Morris. Het bedrijf had een nieuwe e-sigaret ontwikkeld, en uit onderzoek was gebleken dat er 90 tot 95% minder schadelijke stoffen in zaten dan in gewone sigaretten. De longarts wilde er niets van weten, en ging vol in de aanval, daarbij geholpen door presentator Twan Huys, terwijl de directeur aanvoerde dat er ondanks al het ontmoedigingsbeleid een groep is die blijft roken, en die ze hiermee tegemoet wilden komen.

Het is natuurlijk lastig, in deze tijd een sigarettenfabriek voeren, het beleid ook nog moeten verdedigen omdat het eenmaal je werk is, en daarbij aangevallen te worden door een longarts en ook nog de publieke opinie tegen te hebben. Het is meer geaccepteerd om in de porno-industrie te werken dan in een sigarettenfabriek. Maar toch moet mij iets van het hart. De staatssecretaris van Volksgezondheid mocht namelijk ook zijn zegje doen, en die zei met triomfantelijke blik dat hij geen uitzondering zou maken op de regels voor de e-sigaret omdat hij niet de staatssecretaris van een beetje volksgezondheid was, maar van volksgezondheid, en dat ook deze nieuwe sigaret nog steeds ongezond was. Alsof de man bij het antirookkamp hoorde dat hier gevormd werd door Twan Huijs en mevrouw de longarts. De longarts vond dat de directeur schijnheilig was om een minder schadelijke sigaret te willen aanprijzen. In plaats daarvan zou die geen tabak meer moeten produceren.

Tja, denk ik dan. Wie is er hier nu hypocriet? De staatssecretaris toch zeker? Verbied dan morgen dat hele roken, als je zo anti bent! En de longarts toch ook, door de staatssecretaris in haar kamp op te nemen? En Twan Huys toch al helemaal, als onafhankelijke presentator? De fabrikant zegt nota bene dat als mensen geen gezondheidsrisico’s willen lopen, ze het roken in het geheel moeten afzweren. Maar voor degenen die dat niet lukt, of die dat niet willen hebben ze een alternatief. Zo slecht vind ik het nog helemaal niet klinken. Ik vind trouwens toch dat als je oud genoeg bent, je zelf moet beslissen of je rookt. Tenminste, het zou niet iemand die niet huilt op je begrafenis mogen zijn, die zich ermee bemoeit. Als je het risico wilt lopen om aan de gevolgen ervan dood te gaan, dan is dat een mensenrecht.

Maar begin gewoon nooit met roken, dat is het allerbeste.

Trump Trumper Trumpst

Hoewel het wel erg des Macks zou zijn om het op een dag als vandaag hier niet over dé gebeurtenis van vandaag te hebben, ga ik dat nu maar even wel doen. Trump wordt de nieuwe president van de VS, en het eerste doemscenario -de beurzen zouden instorten- kan al gelijk de prullenbak in. De man heeft veel mensen angst ingeboezemd, maar mij niet. In mijn zoontjes klas ging het verhaal al rond dat nu de derde wereldoorlog uit zou breken, en ik moest hem toch even geruststellen, want dat was doemscenario twee. Natuurlijk heeft hij volslagen debiele dingen gezegd, maar sinds wanneer gelooft men eigenlijk een politicus op zijn woord? Als ze een belofte doen aan het volk staan de critici massaal op om maar te melden dat je een politicus niet kunt vertrouwen, maar als hij domme dingen zegt -grab them by the pussy- dan is er geen kritische blik nodig en vertrouwen we hem op zijn woord.

Ik heb vooral de boze witte man gehoord vandaag. Niet hij die op Trump stemde, maar hij die boos was omdat Trump gewonnen had. Eerst maakte hij nog Trumpe grappen op televisie en sociale media, maar nu lijkt het toch alsof hij Trump in de underdogpositie heeft geplaatst van waaruit die zijn slag kon slaan. Van de verzamelde kliek bij DWDD, bleek er slechts één bereid om iets positiefs te zeggen over Trump. Jort Kelder. Het kwam hem gelijk te staan op een reprimande, want hij vergat erbij te vermelden dat Trump een racist is. Kortom, je deugt alleen als je Trump volledig afzweert.

Maar is dat ook terecht?  Het Amerikaanse democratische systeem is net als bij ons gebonden aan spelregels. En als je je daaraan houdt, en je wint de meeste staten, dan win je. Obama, een teleurgestelde kleurenblinde man, moest zijn aanhang oproepen om dit democratische syteem te respecteren, omdat als je dat niet doet, het het einde betekent van de democratie in het verdeelde Amerika. En dat is het laatste wat we willen.

Donald Trump is een man die beloftes heeft gedaan waarvan ik nu al weet dat ze niet gaan uitkomen. En iedereen zou dat moeten weten. Maar het gaat om zijn intentie. En die is niet om de wereld in een diep dal te storten. Die is om Amerika weer groot te maken. Dat gaat hem volgens eigen zeggen lukken, en de tegenstanders zullen wijzen op zijn falen. Wat dat betreft hebben we te maken met een hele gewone politicus. Nu hij gewonnen heeft zal hij zijn toon gaan matigen. Je wilt niet de geschiedenis ingaan als de Trumpste president die Amerika ooit gehad heeft.

 

 

 

 

Sales incentive

Nadia uit het vorige berichtje is dus niet op komen dagen. De wereld is dus reddeloos verloren. Maar daar kun je iets aan doen. Want het is alleen de belevingswereld die er aan gaat, niet de echte. Krant, televisie, social media, en mensen die de media wél volgen, die dien je te vermijden. Dan is er gewoon niks aan de hand. Dan kan Trump zeggen wat hij wil, je merkt er in Appelscha niets van. Treitervloggers? Geen schijn van kans. Dreigende taal uit Noord-Korea? Het bereikt je niet. Je bent als een ijsbeer die niet weet dat hij een bedreigde diersoort is, en je gaat rustig door met wat je deed.

Maar dat voelt natuurlijk niet helemaal lekker. En je mist ook al het leuke nieuws. En mijn verhalen. Nu maak ik ook niet heel veel mee, hoewel ik vorige week wel geskydived heb. Indoor dan, maar toch. Dat is een salesdingetje. U weet misschien, sales doet niks voor niks. Ze krijgen uiteraard een salaris, maar daarvoor verblijden ze ons alleen met hun aanwezigheid. Verkopen ze daadwerkelijk iets, dan krijgen ze daarvoor een bonus, anders gaan ze natuurlijk die moeite niet doen. En bovenop die bonus, winnen degenen die het meest verkopen ook nog iets leuks. Een reisje naar IJsland bijvoorbeeld. Of naar Qatar. Noem maar op. In dit geval was het slechts een kwartaalverkoopwedstrijd, dus dan win je iets kleins. Een mountainbike. Of een Sonos. Of indoor skydiven. U hoeft zich in elk geval geen zorgen te maken dat er gezweet wordt zonder dat daar buiten het salaris iets tegenover staat.

De enige reden waarom ik meeging was omdat mijn knapste vrouwelijke collega dat vroeg en ik het onbeleefd vind haar te weigeren. En omdat ik in mijn nieuwe functie daar zomaar even tijd voor vrij kan maken op een werkdag. Het moet natuurlijk wel onder werktijd gebeuren, want u begrijpt dat sales niet de eigen vrije tijd gaat opofferen. Logisch.

Ik heb dus gevlogen in een windtunnel. Het was nog best hard werken. Misschien moet ik maar eens gaan voorstellen dat als er inspanning geleverd moet worden door degene die het incentive wint, hij daarvoor wel op één of andere manier gecompenseerd moet worden. Want hallo, dit is niet zomaar gepeupel, dit is sales.