De wolf en de bende.

Vandaag lijkt er een doorbraak te zijn in het mysterie van de bende van Nijvel. Het was eerder deze week al aangekondigd door een Belgisch advocaat, maar nu heeft het OM bekend gemaakt wie “de reus” was. Een ex-rijkswachter met de initialen C.B. zou vlak voor zijn dood opgebiecht hebben dat hij “de reus” was. Qua lichaamsbouw en lengte voldeed hij, maar ook bleek hij op de dagen van de aanslagen steeds verlof te hebben aangevraagd en waren er nog wat overeenkomsten.

Die bende heeft mij altijd bezig gehouden en ik heb er vaker over geschreven. In mei 2015 overleed C.B. en op 10 mei 2015 schreef ik hier dat ik het flauw zou vinden als de daders hun geheim mee in hun graf zouden nemen. Dat heeft C.B. dus gelezen en hij heeft besloten dat niet te doen. Ik heb bijgedragen aan een doorbraak in een van de grootste criminele mysteries ooit. Graag gedaan.

Er vallen dingen op hun plek in 2017. Komt eerst die door mij lang gewenste wolf terug in Nederland, nu lijkt er een doorbraak in het Nijvel dossier te zijn waardoor de overige leden misschien ook opgespoord kunnen worden. Ik moet alleen nog even beredeneren hoe ik eraan heb bijgedragen dat die wolf weer terugkwam in ons land.

Advertenties

Teenslippers

We hadden een zogenaamd partner-event vandaag. Het gaat dan over zakenpartners. Het was aan het strand van Noordwijk en ik keek vanochtend eens wat we gingen doen en hoe en wat. Dresscode: teenslippers.

Dat kunnen ze dus bekijken. Alleen op de camping, en dan nog alleen als ik naar het zwembad loop, draag ik teenslippers. Voor de rest altijd gymp…pardon, sneakers. Ik vind niet dat een man zijn tenen moet laten zien aan collega’s, maar dat is persoonlijk. We gingen beachvolleyballen, en blote voeten waren verplicht. Nou ja, op zo’n strand heb ik er niet zo’n moeite mee, maar een collega komt soms op blote voeten in sandalen naar zijn werk, ik vind dat je hem daarvoor zou mogen neerslaan. Paardelul.

Maar als de dresscode dan teenslippers is, dan zijn er natuurlijk altijd een hoop idioten die die dingen ook echt aantrekken. En ik heb een aversie tegen tenen van mannen. Ik kan het ook niet helpen om altijd een blik op iemands tenen te werpen, en ik ben altijd weer opgelucht als het er redelijk uitziet. Maar sommigen schamen zich helemaal nergens voor zeg! Lopen op teenslippers met gore gele nagels, of ze laten die nagels maar alle kanten op groeien en doen net of ik er niet ben. De rest van mijn carriere kan ik je niet meer ontmoeten zonder aan dit genante moment te moeten denken. Gadverdamme!

Zodra het niet meer blootsvoets hoefde, trok ik mijn sneakers weer aan. En een aantal van mijn collega’s gelukkig ook. Zo kon ik weer fatsoenlijk een biertje met ze drinken.

Polo

Er was ooit een meisje dat ik een keer thuisbracht na een feestje. Het waren de jaren tachtig, je liet een meisje niet alleen door het donker fietsen. Oké, ik vond haar wel oké, maar niet meer dan dat.
Nu is het dertig jaar verder, en het meisje werkt in een kledingwinkel. Ze vindt mij aardig, dat voel ik, maar ze heeft geen idee meer dat ik haar ooit thuisbracht. Dat geeft niet en ik vertel het haar ook niet. Maar altijd als ik in de winkel kom lacht ze vriendelijk en komt ze me helpen. Al een aantal jaren gaat dat zo. Ik kom helemaal niet meer in de stad voor mijn kleding.

Toch heb ik een klein probleem. Ze vleit me met haar verkooptactiek en ik ben daar ongevoelig voor. Eh, nee, eigenlijk niet, ik neem alles aan wat ze zegt. Zo verkocht ze mij gisteren twee polo’s. En het gaat dan om de maat. Zij zegt dat het L moet zijn, want zo’n polo moet niet te wijd zitten volgens haar. Ook niet te strak, en ze gaf me een L. Ik had hem aan en ze bekeek het geheel, deed haar handen onder mijn polo, zei dat je hem zo iets wijder kon maken, en zette haar nagels in het shirt en maakte het wat wijder ter hoogte van mijn borst. (ik verzin dit niet) Ze keek goedkeurend en zei dat ik deze prima kon hebben. Ik was mooi lang en slank volgens haar, u begrijpt, ik nam de polo. En niemand die me gelooft natuurlijk, maar ze heeft het goed met me voor.

Vanochtend trok ik hem aan en mevrouw Mack keek verschrikt. Die is wel kielekiele hoor, qua lengte. Na één keer wassen gaat dat weer fout. Bovendien, ik vind dat niet mooi zo strak om je lijf, je bent ook niet meer zo strak als vroeger…. U begrijpt, ik ga de polo ruilen. Ik voelde natuurlijk instinctief aan dat mijn vrouw gelijk had. Ik wist het in de winkel eigenlijk al wel. Het moet gewoon XL zijn, zoals ik in de jaren tachtig ook al droeg.

Old Shatterhand

Weinig dingen zo mooi als je eigen vuurtje stoken. Ik ben er nu achter dat ik ook een houtkachel in mijn tuin wil. Of een vuurkorf, of hoe zoiets ook heet. Mijn vrouw deed de kachel gisteren aan met aanmaakblokjes. Typisch vrouwelijk. Snel resultaat willen zien en het ambacht van het vuur maken uit het oog verliezen. Aanmaakblokjes, pfff.

Hoewel ik geen ervaren vuurmaker ben, zit het wel in de man en weet ik precies hoe het moet. Vroeger als kind deed ik het wel eens, maar dat was broddelwerk, met krantenpapier. Hier zette ik wat dunne twijgjes tegen elkaar in de vorm van een wigwam, een dikkere tak in het midden, en wat gedroogd hooi bij de hand. Twee stokjes tegen elkaar aan wrijven net zo lang tot ze beginnen te roken, en dan het hooi erbij, en blazen. Als het heet genoeg is, vat het vlam. Het vlammende hooi in de houtkachel en hoppa, daar is uw vuur.

Nou ja, dat is de theorie. Maar aanmaakblokjes heb ik niet gebruikt. Een aansteker dan, vooruit. Maar ik heb dan nu ook een heerlijk, knappend mannelijk vuurtje. Op de achtergrond wat zachtjes briesende paarden. Hun hoefgetrappel is het enige geluid. Ik waan mij Old Shatterhand in Drenthe.

Cito

De Citoscore van mijn zoontje is ook binnen. Hij had het boven mijn verwachting gedaan want ik dacht dat hij er helemaal niks van had gebakken. Na dag één vroeg ik hem om mij een vraag uit de toets te noemen. Hij wist het niet. Ook na lang aandringen van mij kwam hij niet met een vraag. Ik zei tegen hem dat ik morgen verwachtte dat hij een vraag zou onthouden.

De volgende dag vroeg ik het hem, en warempel, hij wist nog een vraag. En wat heb je daarop geantwoord, Hans? Dat wist hij niet meer. Grrmmpphh. Hans, morgen verwacht ik dat je een vraag én het antwoord onthoudt, goed? En ja hoor, de volgende dag wist hij een vraag, en ook het antwoord. Helaas, was het antwoord fout. Hij scoorde op school kader/Mavo, dat is volgens mij vergelijkbaar met vroeger Mavo C. Nu had hij zijn citotoets op D-niveau gemaakt, dus ik was allang blij. Hijzelf ook trouwens.

Ik had vroeger een dijk van een Citotoets gemaakt, 545, VWO niveau. Vandaar dat ik op de Mavo ben begonnen. En om heel eerlijk te zijn klopte dat precies. Mijn vermogen om dingen te begrijpen kan tot grote hoogte stijgen, maar mijn hersenen moeten wel opwarmen. Maar het grootste struikelblok waarom ik niet naar het VWO ging was mijn gebrek aan zelfstandigheid. En inderdaad, dat is helemaal waar. Ik weet nog niet hoe je met de bus moet! Ik heb één keer proberen weg te lopen van huis om in het bos te overleven, drie kwartier volgehouden!

Tegenwoordig hoor ik de ene 550 score na de andere. En allemaal nemen ze in hun eentje het vliegtuig naar Australië. Intelligentie is het vermogen om dingen snel te begrijpen, maar je hebt er veel meer aan als je onverschrokken de wereld in kijkt.

Als ik koning was

Om één ding ben ik toch wel blij, en dat is, ondanks Maxima, dat ik Willem-Alexander niet ben. Je zult elk jaar op je verjaardag je nette pak aan moeten trekken, ergens in een stad op bezoek gaan en je beste humeur moeten meenemen. Zwaaien, lachen en positief praten. Natuurlijk, hij doet het prima en zijn vrouw is onvermoeibaar en weet exact op het juiste moment te lachen, maar toch! Kleine Ariane had er de meeste moeite mee vandaag. Gapen, een iets te serieuze blik en plichtmatig zwaaien. Ik had een beetje medelijden met de kleine meid, die evenwel in wieg is gelegd om prinses te worden.

Maxima lijkt van zo’n dag te genieten. Het protocol heeft van haar wel een koningin gemaakt die de juiste dingen zegt, maar zodra ze muziek hoort staat ze mee te deinen en te zwaaien op een manier waar alle andere leden van het Koninklijk Huis bij in het niet vallen. Op geheel natuurlijke wijze eist ze de aandacht van de camera op en geen enkele andere prinses komt qua charme ook maar bij haar in de buurt.

Nee, als ik koning zou zijn, dan werd het lastig want ik heb heel veel moeite om dingen te zeggen die ik niet meen. En ik weet dat bijna iedereen dat heeft dus lossen veel mensen dat op door dingen te gaan menen die ze niet menen. Ze maken zich dingen wijs die het makkelijker voor ze maken om niet tegen confrontaties aan te lopen. In het bedrijfsleven is het heel normaal om dingen te zeggen en te doen die je niet meent. Je klapt als je baas weer op ongemakkelijke wijze een toespraakje heeft gehouden, je zegt dat je enthousiast bent over het laatste product, en je bent een enorm gedreven persoonlijkheid.

In je vakanties ga je langzaam inzien dat het leven wat je normaal leidt niet klopt. Dat je eigenlijk helemaal niet zo enthousiast bent als je baas je belt. Dat het eigenlijk veel leuker is om rustig op een ligbedje te liggen. Daarom mag je ook nooit lang op vakantie. Omdat het verkeerde gevoel niet mag gaan knagen. Na je pensioen mag dat gevoel komen, want dan ben je niet meer nodig. Vandaar dat prinses Beatrix niet meer meeloopt op Koningsdag. Die is echt helemaal klaar met die onzin.

Wat ik wel echt grappig vond, was dat ze de microfoon van Roy Donders hadden uitgezet. Zo kon de man lekker zingen, en had niemand er last van.

1869

Het programma Boer Zoekt Vrouw heb ik werkelijk nog nooit gezien. Ik kan het mij tenminste niet herinneren. Net had ik het even aanstaan, en gelijk begreep ik weer waarom ik het nooit kijk. Ik hou van liefdesverhalen, maar twee vrouwen bij één boer die aardig tegen elkaar doen maar eigenlijk hopen dat de ander ter plekke sterft, daar hou ik niet van. Genant gewoon. Ik zapte snel door, maar beter wordt het nergens.

Mag volgende week naar Londen, leuk. Maar niet heus. Het maakt me gestrest en het verontrust me. Ik heb het altijd met vliegreizen. Het is geen vliegangst, het is reisangst en een tikje heimwee. Zoals de huisarts wel eens tegen mij zei, als je honderd jaar eerder was geboren had je geen probleem gehad. 1869 zou dat dan zijn. Volgens mij heeft hij gelijk. Ik haatte het vroeger al als de school iets verzon waardoor ik de veiligheid van de route tussen huis en school moest verlaten. Het zat in me, en het lijkt erop alsof ik het niet heb doorgegeven aan Hans, want die wil wel op schoolkamp volgende week. Dat is in elk geval fijn. In deze tijd kun je beter een wereldburger zijn, in plaats van een conservatief nationalist als ik. Als het aan mij lag, bleef het hele dorp altijd in hetzelfde dorp wonen. Maar nee, zo is het niet. Als je ergens aan gewend bent, verandert het, dat is een tegenwoordige wet. Ik verzuchtte vandaag nog: waarom ben ik eigenlijk niet in de supermarkt blijven werken? Daar had ik het naar mijn zin, en de enige reden dat ik er wegging, was omdat de maatschappij dat van mij vroeg. Dus inderdaad, 1869, de tijd van Scrooge, Dik Trom en van de zeilschippers. Van brede rivieren en oneindig laagland.

Gelukkig was daar net Floortje Dessing, redster in nood. Ze ging op bezoek bij een jonge Amerikaanse vrouw die in Thailand leefde en 50 dollar per maand uitgaf. Een hutje, een matras een klamboe en wat boeken, meer was er niet. Desondanks glimlachte ze doorlopend. Zij was echter al haar hele leven avontuurlijk. Dus ik blijf in mijn rijtjeswoning. Tot 2069, minimaal.