Cito

De Citoscore van mijn zoontje is ook binnen. Hij had het boven mijn verwachting gedaan want ik dacht dat hij er helemaal niks van had gebakken. Na dag één vroeg ik hem om mij een vraag uit de toets te noemen. Hij wist het niet. Ook na lang aandringen van mij kwam hij niet met een vraag. Ik zei tegen hem dat ik morgen verwachtte dat hij een vraag zou onthouden.

De volgende dag vroeg ik het hem, en warempel, hij wist nog een vraag. En wat heb je daarop geantwoord, Hans? Dat wist hij niet meer. Grrmmpphh. Hans, morgen verwacht ik dat je een vraag én het antwoord onthoudt, goed? En ja hoor, de volgende dag wist hij een vraag, en ook het antwoord. Helaas, was het antwoord fout. Hij scoorde op school kader/Mavo, dat is volgens mij vergelijkbaar met vroeger Mavo C. Nu had hij zijn citotoets op D-niveau gemaakt, dus ik was allang blij. Hijzelf ook trouwens.

Ik had vroeger een dijk van een Citotoets gemaakt, 545, VWO niveau. Vandaar dat ik op de Mavo ben begonnen. En om heel eerlijk te zijn klopte dat precies. Mijn vermogen om dingen te begrijpen kan tot grote hoogte stijgen, maar mijn hersenen moeten wel opwarmen. Maar het grootste struikelblok waarom ik niet naar het VWO ging was mijn gebrek aan zelfstandigheid. En inderdaad, dat is helemaal waar. Ik weet nog niet hoe je met de bus moet! Ik heb één keer proberen weg te lopen van huis om in het bos te overleven, drie kwartier volgehouden!

Tegenwoordig hoor ik de ene 550 score na de andere. En allemaal nemen ze in hun eentje het vliegtuig naar Australië. Intelligentie is het vermogen om dingen snel te begrijpen, maar je hebt er veel meer aan als je onverschrokken de wereld in kijkt.

Als ik koning was

Om één ding ben ik toch wel blij, en dat is, ondanks Maxima, dat ik Willem-Alexander niet ben. Je zult elk jaar op je verjaardag je nette pak aan moeten trekken, ergens in een stad op bezoek gaan en je beste humeur moeten meenemen. Zwaaien, lachen en positief praten. Natuurlijk, hij doet het prima en zijn vrouw is onvermoeibaar en weet exact op het juiste moment te lachen, maar toch! Kleine Ariane had er de meeste moeite mee vandaag. Gapen, een iets te serieuze blik en plichtmatig zwaaien. Ik had een beetje medelijden met de kleine meid, die evenwel in wieg is gelegd om prinses te worden.

Maxima lijkt van zo’n dag te genieten. Het protocol heeft van haar wel een koningin gemaakt die de juiste dingen zegt, maar zodra ze muziek hoort staat ze mee te deinen en te zwaaien op een manier waar alle andere leden van het Koninklijk Huis bij in het niet vallen. Op geheel natuurlijke wijze eist ze de aandacht van de camera op en geen enkele andere prinses komt qua charme ook maar bij haar in de buurt.

Nee, als ik koning zou zijn, dan werd het lastig want ik heb heel veel moeite om dingen te zeggen die ik niet meen. En ik weet dat bijna iedereen dat heeft dus lossen veel mensen dat op door dingen te gaan menen die ze niet menen. Ze maken zich dingen wijs die het makkelijker voor ze maken om niet tegen confrontaties aan te lopen. In het bedrijfsleven is het heel normaal om dingen te zeggen en te doen die je niet meent. Je klapt als je baas weer op ongemakkelijke wijze een toespraakje heeft gehouden, je zegt dat je enthousiast bent over het laatste product, en je bent een enorm gedreven persoonlijkheid.

In je vakanties ga je langzaam inzien dat het leven wat je normaal leidt niet klopt. Dat je eigenlijk helemaal niet zo enthousiast bent als je baas je belt. Dat het eigenlijk veel leuker is om rustig op een ligbedje te liggen. Daarom mag je ook nooit lang op vakantie. Omdat het verkeerde gevoel niet mag gaan knagen. Na je pensioen mag dat gevoel komen, want dan ben je niet meer nodig. Vandaar dat prinses Beatrix niet meer meeloopt op Koningsdag. Die is echt helemaal klaar met die onzin.

Wat ik wel echt grappig vond, was dat ze de microfoon van Roy Donders hadden uitgezet. Zo kon de man lekker zingen, en had niemand er last van.

1869

Het programma Boer Zoekt Vrouw heb ik werkelijk nog nooit gezien. Ik kan het mij tenminste niet herinneren. Net had ik het even aanstaan, en gelijk begreep ik weer waarom ik het nooit kijk. Ik hou van liefdesverhalen, maar twee vrouwen bij één boer die aardig tegen elkaar doen maar eigenlijk hopen dat de ander ter plekke sterft, daar hou ik niet van. Genant gewoon. Ik zapte snel door, maar beter wordt het nergens.

Mag volgende week naar Londen, leuk. Maar niet heus. Het maakt me gestrest en het verontrust me. Ik heb het altijd met vliegreizen. Het is geen vliegangst, het is reisangst en een tikje heimwee. Zoals de huisarts wel eens tegen mij zei, als je honderd jaar eerder was geboren had je geen probleem gehad. 1869 zou dat dan zijn. Volgens mij heeft hij gelijk. Ik haatte het vroeger al als de school iets verzon waardoor ik de veiligheid van de route tussen huis en school moest verlaten. Het zat in me, en het lijkt erop alsof ik het niet heb doorgegeven aan Hans, want die wil wel op schoolkamp volgende week. Dat is in elk geval fijn. In deze tijd kun je beter een wereldburger zijn, in plaats van een conservatief nationalist als ik. Als het aan mij lag, bleef het hele dorp altijd in hetzelfde dorp wonen. Maar nee, zo is het niet. Als je ergens aan gewend bent, verandert het, dat is een tegenwoordige wet. Ik verzuchtte vandaag nog: waarom ben ik eigenlijk niet in de supermarkt blijven werken? Daar had ik het naar mijn zin, en de enige reden dat ik er wegging, was omdat de maatschappij dat van mij vroeg. Dus inderdaad, 1869, de tijd van Scrooge, Dik Trom en van de zeilschippers. Van brede rivieren en oneindig laagland.

Gelukkig was daar net Floortje Dessing, redster in nood. Ze ging op bezoek bij een jonge Amerikaanse vrouw die in Thailand leefde en 50 dollar per maand uitgaf. Een hutje, een matras een klamboe en wat boeken, meer was er niet. Desondanks glimlachte ze doorlopend. Zij was echter al haar hele leven avontuurlijk. Dus ik blijf in mijn rijtjeswoning. Tot 2069, minimaal.

Stress

De manueel therapeut hoorde mijn klachten aan, en legde iets uit over de vicieuze cirkel van stress. Stress, verminderde weerbaarheid, spierspanning en op één of andere manier kwamen we weer uit bij stress. Nadat hij mijn nek gemanipuleerd had, mocht ik liggen en kreeg ik massage achter mijn oren. Het schijnt allemaal met mijn lage rugpijn te maken te hebben, en inderdaad, de klachten trokken weg in de dagen erna.

Die nek manipuleren kan ernstige bijwerkingen geven, bij tussen de 1 op 50.000 en de 1 op 5,8 miljoen manipulaties. Bij mij is het nu in totaal wel een keer of vijf, zes gedaan dus ik hoef me nog niet echt zorgen te maken. Bovendien schijnt het zo te zijn dat een bekwaam therapeut weet bij wie hij het niet moet doen. Na de manipulatie zit je nek ook losser. Je voelt je nog net geen Linda Blair, maar aangenaam is het wel. De eerste keer dat hij het deed, twee jaar geleden, kraakte mijn nek enorm hard, nu zijn het slechts lichte knakjes.

Tijdens de achter het oor massage vertelde hij hoe hij zelf zijn mentale klachten had weten aan te pakken. En hij voorspelde het verloop van mijn klachten. Het was maandag en ik zou donderdag naar een sollicitatie moeten. Aangezien ik naar de therapeut gebracht was omdat ik zelf niet meer kon rijden, maakte ik mij daar zorgen over. Hij zei: het is zaterdagmiddag begonnen, ik behandel je nu, doe rustig aan tot woensdag, dan kun je donderdag naar je sollicitatie rijden. En zo geschiedde. Helemaal pijnvrij was ik niet, maar tijdens de sollicitatie heb ik niks gevoeld van pijn. En nu is het zo goed als over.

De stress was me afgelopen maanden wat te veel. Ik maakte me enorm druk over mijn werk, mijn sollicitaties, en daardoor sliep ik ook geen nacht meer door. Tot de nacht van donderdag op vrijdag, toen heb ik doorgeslapen tot zeven uur zonder één keer wakker te worden. Mijn lichaam laat de stress in elk geval niet in zich. Het uit zich in de vorm van rugpijn of onrust, maar het blijft niet binnen. En ondanks dat ik nu weer iets rustiger ben, omdat ik weer gezien heb wat ik allemaal aankon, gaat dit volgende keer weer zo. Er mee omgaan, dat leer ik maar niet.

Bovenhands.

Na de winterstop begroette ik de trainer, een Molukker van mijn leeftijd en wilde hem een hand geven. Ik kreeg een handdruk terug, maar zo’n bovenhandse, alsof je gaat handje drukken, of armworstelen zoals dat ook wel heet onder kakkers. Ik zeg “doe eens even normaal man, ik ben al 47!” Hij ook, dus dat was het kennelijk niet. Het is iets dat je hebt of niet, en ik heb het niet. Komt niet geloofwaardig over. Het enige wat ik geloofwaardig kan is een zogenaamde “boks” als ik zojuist een hele flauwe grap heb gemaakt en iemand snapt hem.

Maar mijn  ex-baas deed het ook al bij me. Ook een veertiger maar bij hem zag het er totaal ongeloofwaardig uit, vond ik dan. Ik vind het vooral erg ongemakkelijk. Je moet nogal een stoere, gespierde kerel zijn, liefst met tatoeages, wil zo’n bovenhandse hand er een beetje uitzien. En ik hecht nogal aan het handen schudden als teken van respect, vriendschap en beschaving.

Maar je weet het niet, er zijn wel gekkere dingen gebeurd, en ik kan natuurlijk ook in de midlife crisis komen en voortaan bovenhands gaan. Al zie ik dat niet gebeuren, tenzij ik me aanmeld bij Satudarah, want daar is het juist weer geen gezicht als je een gewone hand geeft.

 

 

Narcist

Ik hoorde op de radio een psycholoog met een specialisatie in houding en gezichtsuitdrukking verslag doen van een onderzoekje dat hem namens die radio gevraagd was te doen. Of hij een analyse kon maken van de persoon Trump op basis van de beelden van de inauguratie. Hierbij was hem een apparaat ter beschikking gesteld waardoor hij de beelden, beeld voor beeld kon bekijken. De man klonk niet opgefokt, emotioneel of vooringenomen, en dat is waarom ik hem geloofde. Hij zei met klem dat hij geen diagnose kon stellen, omdat hij dat eenmaal niet doet bij een persoon die hij niet kent of gesproken heeft, maar desondanks had hij gelet op of Trump tijdens de inauguratie enige emoties toonde of vaderlijk vertrouwen uitstraalde, en het antwoord was helaas nee. Hij voldeed op basis van zijn uiterlijke kenmerken en gedragingen precies aan het beeld van een narcist met mogelijk psychopatische trekjes. Waarbij de psycholoog opmerkte dat een narcist iets heel anders is dan een psychopaat, omdat een pscyhopaat bewust probeert anderen pijn te doen, terwijl dat niet het hoofddoel van een narcist is.

Hoe het ook zij, ik wist genoeg. Binnenkort komen er hier verkiezingen aan, en ik kan wel weer moeilijk gaan doen en me verdiepen in de partijprogramma’s (lees: stemwijzer invullen) maar ik stem toch op iemand die niet opgefokt, emotioneel of vooringenomen klinkt. Ik hoop dat ik ergens in de komende weken zo iemand weet te lokaliseren. Kortom, ik stem weer eens met de intuïtie. Uiteindelijk zijn dat ook gewoon je hersenen die razendsnel voor je nadenken zonder dat je het zelf hoeft te doen. En als ik nu met mezelf afspreek dat ik mijn intuitie volg en me daarna niet meer door mijn verstand aan het twijfelen laat brengen, dan kom ik er mooi vanaf deze keer. Maar je zal zien, net als altijd, loop ik richting stembus nog te twijfelen tussen twee, alsof het lot van de wereld er vanaf hangt, zo belangrijk acht ik mezelf. Narcist.

Brandinstinct

Ik ben een romanticus, tenminste in mijn hoofd. Van mij mogen wonderen bestaan, gewoon naast de wetenschap. Ik heb daar geen moeite mee. Soms lees ik nog in de bijbel, niet omdat het moet, maar omdat het kan. Ik hou van het buitenaardse, het wonderlijke, het spirituele, het wetenschappelijke en van het religieuze. Maar vooral hou ik van sympathieke mensen. Ik kom ze helaas steeds minder tegen. Het is gauw hard tegen hard, en andere meningen worden vakkundig ontmanteld, en lijken niet meer op na gehouden te mogen worden.

Bij mij werkt het zo dat ik bij voorbaat niets aanneem van mensen die vinden dat ze altijd gelijk hebben. Da’s misschien eigenwijs, maar het is ook een principekwestie. Want mensen die hun mening verwarren met een  feit, daar kan ik niks mee. Die moeten maar gaan lesgeven ergens. Al zal het lastig solliciteren zijn, op die manier. Met mijn leraren werkte het al net zo. Als ik ze sympathiek vond, leerde ik veel meer van ze. Wat dat betreft was het jammer dat lang niet al mijn leraren sympathiek waren en ik dus ook nog aan zelfstudie moest doen.

Ik zei het vandaag nog tegen een ex-collega, dat mijn mening niet erg sterk was. Dat ik nergens van overtuigd ben en dat mijn mening vooral ingegeven wordt door mijn intuïtie. Hij vond juist dat ik wel een duidelijke mening had. Nou, dat is niet zo. Mijn intuïtie zegt mij wie ik moet mijden en wie niet. Als mijn instinct schreeuwt dat iemand niet te vertrouwen is, dan geef ik hem niks. Als het brandalarm op mijn werk afgaat, doe ik niks, tenzij mijn zintuigen aangeven dat er ergens brand is. Verkopers van brandalarmen, die vertrouw ik nog het minst.